PSALMY.

o’hnn

Psalmy

z hebrejskeje ryče přełožił

Jan Laras.

Z přidaćom łaćanskich nyšpornych psalmow.

Budyšin.

Z nakładom M. Hórnika.

1872.

K 25-lětnemu jubileju

Serbowki,

študentskeho towaŕstwa w Prazy,

poswjećištaj tule knižku

přełožeŕ a nakładnik.

Předsłowo.

Podawajo tule knižku nabožnemu serbskemu ludej podótknu z krótka nastaće
a wotpohladanje mojeho dźěła.

Hdyž hišće jako mały šuleŕ kóždu njedźelu před łaćanskim nyšporom k
swojemu wučerjej na spěwanje psalmow khodźach, mjerzach so často, zo tym
słowam, kotrež tak rady spěwach, njerozemjach, a hač runje sebi myslach,
zo so tesame na Boha poćahuja, njemějach tola ani zdaće wo tamnej
krasnosći, kotraž je w słowach psalmow zakhowana. Haj zakhowana a
zakryta je tuta krasnosć husto dosć hižom we hebrejskim originalu, ale
wjele ćěmniši a husto njezmyslny a wopačny je łaćanski přełožk a
potajkim tež kóždy němski po tutym łaćanskim zestajany. Tola tež
evangelski němski přełožk — hač runje po hebrejskim — njeje bjez
khrobłych wotkhilkow swoju zwučnosć a wuraznosć nadobył a serbski
potomnik njemóžeše lěpši być hač němski podłožk.

Kaž mje w dźěćacych dnjach łaćanske, mi njezrozemliwe, psalmy
njespokojichu, tak zbudźi pozdźiše znajomstwo z hebrejšćinu a přirunanje
łaćanskich psalmow z originalom prjedy jenož drěmacu mysličku <pb/>we
mni, zo bych tež serbskemu ludej tutón wubjerny srědk pobožnosće po
móžnosći dosłownje po słowach originala poskićił.

Tak počach w l. 1869 psalmy přełožować a čitach je z dźěla mojim
serbskim towaŕšam w „Serbowcy“, pozdźišo myslach tež na druhe kruchi
stareho zakonja. Tola wobmjezeny čas, hebrejskeje ryče ćežkosć, cyłeho
wotpohladanja wažnosć a mojeho powołanja přeměnjenje zakomdźichu
dokónčenje přełožka hač do łońšeho lěta. Z tym wjetšej radosću podawam
nětko tole snadne stwjelco mojeje prócy k zdźěłanju serbskeho luda jako
dopokaz mojeje wutrobneje dźakownosće, kotruž sym jemu winojty. Njesměm
pak a njemóžu zamjelčeć mój najnutrniši dz͗ak, kiž sym k. fararjej M.
Hórnikej dołžny za wšu prócu a wostudu z wobstaranjom ćišća, za wšu radu
a pomoc při zrjadowanju a porjedźowanju mojeho dźěła. Wón je hišće
nadpis nad kóždym psalmom a k dobremu kóncej tež wujasnjenki a praktiski
přidawk sam přistajił.

Bóh daj, zo bychu „psalmy“ tón wužitk přinjesłe, kotryž bě při jich
wudaću wotmysleny, wosebje zo by tutón započatk přełožka z hebrejšćiny
snadź lěpše, ale drěmace mocy k dźěławosći za serbske pismowstwo
zbudźił!

We Suchej (w Šlezynskej), swjatki 1872.

Jan Laras.

<pb n="1"/>

1.

Dóńt pobožneho a hrěšnika.

1. Zbóžny je čłowjek, kiž njekhodźi po radźe złych a na puću hrěšnikow
njesteji a na stole hanjerjow njesyda:

2. Ale na Knjezowym zakonju ma swoje spodobanje a na jeho zakoń mysli
wodnjo a w nocy.

3. Tón je jako štom, sadźeny na brjozy rěki, kotryž swój płód dawa we
swojim času a kotrehož lisćo njezwjadnje; a wšo, štož čini, so poradźi.

4. Nic tak hrěšnicy: Ně! ći su jako pluwy, kotrež wětr rozduje.

5. Teho dla njewobsteja zli při sudźenju, ani hrěšnicy we
zhromadźenstwje sprawnych.

6. Přetož Knjez znaje puće sprawnych, šćežki złych pak zańdu.

2.

Dobyće Khrystusoweho kralestwa a jeho njepřećelowje.

1. Čeho dla zakhadźeja splahi a čeho dla mysla ludy prózdnosće?

2. Kralojo zemje so pozběhuja a wjeŕchojo wuradźuja mjez sobu přećiwo
Knjezej a jeho žałbowanemu:

3. Roztorhajmy jich zwjazki a ćismy wot so jich puta.

4. Kotryžbydli we njebjesach, wusměje so a Knjez zacpěje jich.

5. Tehdom poryči k nim we swojim hněwje a ze swojej hrózbu jich zatraši.

6. Přetož postajił sym swojeho krala na Sionje, swojej swjatej horje.

7. Zjewić chcu po Knje<pb n="2"/>zowym słowje: Knjez praji ke mni: „Mój
syn sy ty, dźensa sym tebje płodźił.“

8. „Žadaj wote mnje a chcu tebi dać splahi k twojemu herbstwu a kóncy
swěta k twojemu wobsedźenstwu.“

9. „Rozbiješ jich ze železnym prutom, kaž hornčeŕske sudobjo jich
rozpraskaš.“

10. Nětko, kralojo, dajće so powučić a wottrašić so, wy sudnicy zemje!

11. Słužće Knjezej w bojosći a khwalće jeho z třepotanjom.

12. Košće Syna, zo by so njerozhněwał a wy njezhubili šćežku; přetož
skoro rozhori so jeho hněw. Zbóžni, kiž jemu dowěrja.

3.

Dowěra k Bohu w strašnosćach.

1. Spěw Davidowy, jako ćěkaše před Absalomom, swojim synom.

2. Knježe, kak wjele je mojich přećiwnikow! kak mnozy zběhaja so přećiwo
mi!

3. Mnozy praja mojej duši: „Njeje jej wumoženja pola Boha.“ Sela.

4. Tola ty, Knježe, sy mój škit, moja česć a ty pozběhnješ moju hłowu.

5. Ze swojim hłosom wołam so k Bohu a wusłyši mje ze swojeje swjateje
hory. Sela.

6. So lehnu a spju a wotcuću; přetož Knjez mje zdźerži.

7. Njeboju so tysacow luda, kotřiž so kołowokoło přećiwo mi postajeja.

8. Stań, Knježe, a wumož mje, přetož ty dźě biješ na lico wšěch mojich
njepřećelow, zuby złóstnikow ty rozćepješ.

9. Pola Knjeza je wumoženje, a nad twojim ludom twoje žohnowanje! Sela.

<pb n="3"/>

4.

Wječorny spěw přesćěhancho.

1. Prěnjemu hercej na trunach. Spěw Davidowy.

2. Hdyž wołam, wusłyš mje, Božo mojeje sprawnosće, kiž mi wolóžiš w
nuzy; smil so nade mnu a słyš moju modlitwu.

3. Dźěći teho swěta, kak dołho budźe moja česć k směcham? Wy lubujeće
prózdnosće, pytaće łžě. Sela.

4. Wězće dha, zo wuznamjenja Knjez swojeho pobožneho; Knjez wusłyši mje,
hdyž so k njemu wołam.

5. Třepotajće a njehrěšće; přemyslujće na wašim łožu a wotmjelkće!

6. Woprujće wopory sprawnosće a dowěŕće so Knjezej.

7. Mnozy praja: „O zo by nam něchtó pokazał dobre!“ Pozběhń nad nami
jasnosć twojeho wobliča, Knježe!

8. Ty daš wjesołosć mojej wutrobje, wjetšu hač woni maja, hdyž je jich
žita a wina wjele.

9. Cyle w měrje ležu a spju; přetož ty sam, Knježe, daš mi bjez starosće
bydlić.

5.

Raniša modlitwa.

1. Prěnjemu hercej na trunach. Spěw Davidowy.

2. Moje słowa słyš, Knježe! Kedźbuj na moje žałosćenje!

3. Posłuchaj na hłós mojeho wołanja, mój kralo a mój Božo; přetož k tebi
so modlu.

4. Knježe, na ranje słyš mój hłós; rano wobroću so k tebi a wočakam.

5. Přetož ty njejsy Bóh, kiž lubuje złe; při tebi złóstnik města nima.

6. Njewobsteja hordźi před twojimaj wočomaj; ty hidźiš wšěch, kiž činja
złe.

<pb n="4"/>

7. Ty zničiš łharja; čłowjek krewje a jebanstwa je Knjezej wohidny.

8. Ja pak zastupju po twojej wulkej smilnosći do twojeho domu, kłonju so
před twojim swjatym bydłom we twojej bojosći.

9. Knježe, wodź mje po swojej sprawnosći mojich njepřećelow dla, runaj
přede mnu swój puć.

10. Přetož w jich erće njeje žana wobstajnosć, kničomnosć je jich
nutřkowne, wotewrjeny row jich huba, ze swojim jazykom přisłodźeja so.

11. Sudź jich, Božo, zo wotpadnu wot swojeje rady, mnohosće jich
přehrěšenjow dla zastorč jich; přetož spječuja so přećiwo tebi.

12. A zradować budźa so wšitcy, kiž so tebi dowěrja; wěčnje wyskać a so
nad tobu wjeselić lubowarjo twojeho mjena.

13. Ty dźě žohnuješ sprawneho, Knježe; kaž ze škitom krónuješ jeho ze
spodobanjom.

6.

Pokutna modlitwa we wopušćenosći.

1. Prěnjemu hercej na wósmich trunach. Spěw Davidowy.

2. Knježe! we swojim hněwje njesudź mje a we swojim rozhorjenju
njekhostaj mje.

3. Budź mi hnadny, o Knježe! dokelž sym słaby. Wuhój mje, Knježe, přetož
moje stawy třepotaja.

4. A moja duša je jara zastróžena, a ty, Knježe, kak dołho?

5. Wróć so, Knježe, wutorhń moju dušu! Wumož mje po swojej smilnosći!

6. Přetož we smjerći — štó spomina na tebje? we rowje — štó khwali
tebje?

7. Wustawam we swojim zdychowanju, kóž<pb n="5"/>du nóc pławju swoje
łožo, ze swojimi sylzami mačam lěhwo.

8. Moje wóčko so zaćmiwa w bědźenju a zestarjuju před wšěmi mojimi
njepřećelemi.

9. Prječ wote mnje, wšitcy złóstnicy; přetož Bóh wusłyši hłós mojeho
płača.

10. Knjez wusłyši moju próstwu, Bóh přiwozmje moju modlitwu.

11. Njech so wohańbja a zastróža jara wšitcy moji njepřećeljo, njech so
polěpša a so hańbuja hnydom.

7.

Dowěrna próstwa njewinowateho.

1. Davidowy spěw, kotryž Bohu spěwaše dla ryči Chusa, syna Jeminoweho.

2. Knježe Božo mój! Tebi so dowěrjam; wuswobodź mje wot wšěch mojich
přesćěharjow a wumož mje!

3. Zo njeby popadnywši mje kaž law roztorhał, hdźež njeje wumožnik.

4. Knježe Božo mój, sym-li to činił a je-li njesprawnosć w mojimaj
rukomaj:

5. Sym-li swojemu přećelej ze złym płaćił a wurubił tych, kotřiž mje
bjez winy potłóčuja:

6. Njech mje honi mój njepřećel a mje popadnje, njech k zemi potepta
moje žiwjenje a moju česć zahrjeba do procha.

7. Stań, Knježe, we swojim hněwje, pozběhń so přećiwo hordosći mojich
čwělowarjow, wotcuć a wobroć so ke mni, kiž sy prawo poručił.

8. Ludow zhromadźizna njech tebje wobda a ty wróć so nad njej k
wysokosći.

9. Knjez sudźi ludy; Knježe, sudź mje po mojej sprawnosći a po mojej
njewinowatosći.

10. Njech přestanje <pb n="6"/>złósć njesprawnych, a posylnjej
sprawneho, wutrobow a jěrchenjow přepytowarjo, sprawny Božo!

11. Mój škit je pola Boha, wón pomha tym, kiž su sprawneje wutroby.

12. Bóh je sprawny sudnik a Bóh, kiž hrozy wšědnje.

13. Njewobroći-li so čłowjek, wótři wón swój mječ, napina swój prok a
měri so z nim.

14. A jemu přihotuje wón smjertnu bróń, na khrobłych rěže sebi kłoki.

15. Hlej tón podja złósć; znosył je bolosć a porodźił łžu.

16. Jamu wón kopa a wuryje ju; ale sam padnje do dźěry, kotruž je
wuhrjebał.

17. Wróći so jeho złósć na jeho hłowu a na jejny wjeŕšk jeho njeprawda.

18. Khwalić chcu Knjeza po jeho sprawnosći a spěwać mjenej Knjeza
najwyššeho.

8.

Boža wulkosć w powyšenju čłowjeka.

1. Prěnjemu hercej na githit. Spěw Davidowy.

2. Božo Knježe naš, kak krasne je twoje mjeno po cyłej zemi, kiž sy
rozšěrił swoju česć na njebju.

3. Z erta małych a ćěšnych dźěći sy khwalbu přihotował swojich
njepřećelow dla, zo by změrował přećiwnika a teho, kiž chce so wjećić.

4. Přetož ja wohladam twoje njebjo, dźěło twojich porstow; měsačk a
hwězdy, kotrež sy ty stworił.

5. Što je čłowjek, zo na njeho spominaš, člowjeski syn, zo jeho
domapytaš!

6. Wo mało snadnišeho dyžli jandźela sy jeho stworił, z česću a
krasnosću jeho krónował.

7. Z knjezom sy jeho <pb n="7"/>sčinił nad skutkami swojeju rukow, wšo
sy pod jeho nozy podćisnył:

8. Wowcy a howjadła wšitke a tež zwěrinu pola:

9. Njebja ptačstwo a morja ryby, a štož khodźi po pućach morja.

10. Božo Knježe naš! kak krasne je twoje mjeno po cyłej zemi!

9.

Dźak za dostate dobyće.

1. Prěnjemu hercej po „mut laben“. Spěw Davidowy.

2. Khwalić chcu Knjeza z cyłej swojej wutrobu, powjedać wšě twoje dźiwy.

3. Wjeselić a zradować chcu so w tebi, spěwać twojemu mjenej, Najwyšši!

4. Zo moji njepřećelojo ćeknychu, spadachu a zhinychu před tobu.

5. Přetož ty wjedźeše moje prawo a moju wěc; na trónje sedźiš, sudniko
sprawny.

6. Swariš na splahi, zahubiš złeho, zničiš jich mjeno wěkina wěki.

7. Njepřećelo! kónc je zapusćenjow na wěčne, města sy zničił; zhinyło je
wopomnjeće z nimi.

8. Bóh pak knježi do wěčnosće, wón postaji k sudźenju swój stoł.

9. Sudźi swět po sprawnosći, płaći ludam po prawdźe.

10. Knjez je wućek słabemu, wućek we času stysknosće.

11. Teho dla dowěrja so tebi, kotřiž znaja twoje mjeno; přetož ty
njewopušćiš tych, kiž tebje pytaja, Knježe!

12. Spěwajće Knjezej, kiž bydli na Sionje, powjedajće mjez ludami jeho
skutki.

13. Dokelž wón, wjećeŕ krewje, spomni na nich, njezabudźe wołanje
potłóčenych.

14. Smil so nade mnu, Knježe, hlej kak ćeŕpju wot tych, kiž mje hi<pb
n="8"/>dźa, ty pozběhnješ mje z wrotow smjerće,

15. Zo bych připowjedźił wšu twoju česć we wrotach dźowki Sionskeje, so
zradował nad twojim spomoženjom.

16. Spadali su ludy do jamy, kotruž su wuryli; w syći, kotruz̀ polečechu,
popadny so jich noha.

17. Spóznaje so Knjez, zo sudźi; we skutku swojeju rukow zapleće so zły.
— Hrajće Bohu.

18. Wobroća so zli k heli, wšitke ludy, kiž zabudu na Boha.

19. Přetož njezabudźe so wěčnje na khudeho, hubjenych nadźija njezhinje
na wěčne.

20. Stań, Knježe! njedaj přewulku móc nabyć čłowjekej; sudźa njech so
ludy před twojim wobličom.

21. Pósćel, Knježe, strach na nich, njech spóznaja ludy, zo su
čłowjekowje. Sela.

10.

Próstwa wo pomoc přećiwo njepřećelam.

1. Čeho dla, Knježe, stejiš z daloka, skhowaš so w času nuzy?

2. Při hordosći złeho strachuje so ćeŕpjacy. Njech so popadnu we
lesćach, kotrež su wumyslili.

3. Přetož zły hordźi so z požadanjom swojeje duše; lakomny zakliwa, hani
Knjeza.

4. Złóstnik we swojej hordosći njepraša so za ničim: „Njeje Bóh“ je cyle
jeho mysl.

5. Křiwe su jeho puće kóždy čas, daloko wot njeho twój sud; na wšěch
přećiwnikow wón zakhadźa.

6. Praji we swojej wutrobje: „Njebudu khabłać wot splaha ke splahej;
přetož njepřińdu do hubjenstwa.“

7. Zakliwanja połny je jeho ert, jebanstwa a potłóčenja połny; pod <pb
n="9"/>jeho jazykom njeprawda a njekhmanstwo.

8. Sedźi na łakańcy we wsach, z kradźu mori njewinowateho a jeho woči
łakataj na njezbožowneho.

9. Skhowany łaka jako law w swojim lěhwje, łaka, zo by popadnył
njezbožowneho, popadnje hubjeneho, sćahujo jeho do swojich syćow.

10. Zničeny padnje; padnje do jeho pazorow wbohi.

11. Praji we swojej wutrobje: „Bóh zabudźe, zawodźeje swoje wobličo, zo
to nihdy njewohlada.“

12. Stań, Božo Knježe, pozběhń swoju ruku, njezabudź na hubjenych.

13. Čeho dla hani złóstnik Boha, prajo we swojej wutrobje: „Ty so wo to
njestaraš?“

14. Ty dźě widźiš njeprawdu a dohladaš so na bědźenje, zo by je zapisał
do swojeje ruki; na tebje spušća so njezbožowny, syroće sy ty pomoc.

15. Zle ramjo złeho a bjezbožneho, slědź za jeho złósću, doniž
njenamakaš.

16. Knjez je kral wěki na wěki: pohani pominu so z jeho kraja.

17. Žadosć ćeŕpjacych wusłyšiš, Knježe, posylniš jich wutrobu, nakhiliš
swoje wucho

18 K wusprawnosćenju syroty a potłóčeneho, zo by so njetrašił zasy lud
kraja.

11.

Dowěra na Boha.

1. Prěnjemu hercej, psalm Davidowy. Bohu so dowěrju; kak prajiće wy
mojej duši: „Ćěka na waše hory kaž ptak?“

2. Hlej zli napinaja wobłuk, kładu kłoki na trunu, zo bychu třěleli po
ćmje na tych, kotřiž su sprawneje wutroby.

<pb n="10"/>

3. Přetož hdyž su stołpy potorhane, što chce sprawny činić?

4. Knjez ma we swojim swjatym domje, Knjez ma w njebjesach swój trón;
jeho wóčcy hladatej, jeho powoki kedźbuja na dźěći swěta.

5. Knjez spytuje sprawneho; złeho pak a teho, kiž lubuje njeprawdu,
hidźi jeho duša.

6. Padać da błyski na złych, woheń a šwabjel a sapace płomjo je jich
khelucha podźěl.

7. Přetož Bóh je sprawny, sprawnosć lubuje, na prawo kedźbuje jeho
wobličo.

12.

Žałosć při falšnosći čłowjekow.

1. Prěnjemu hercej na wósmich trunach. Spěw Davidowy.

2. Pomhaj, Knježe, přetož pobožni wotebjeraju, pominu so swěrni ze synow
čłowjeka.

3. Njeprawdu powjedaju jedyn druhemu z lišćatymi hubami; z dwójmyslnej
wutrobu ryča.

4. Njech wuhubi Bóh wšě lišćate huby, jazyk, kiž so hordźi.

5. Kotřiž praja: Přez naš jazyk smy sylni, naše huby su z nami, — štó je
nam z knjezom?

6. Potłóčenja ćeŕpjacych, žałosćenja khudych dla postanu nětko, praji
Knjez, chcu pomoc poskićić temu, na kotrehož zakhadźeja.

7. Słowa Bože su słowa čiste, slěbro škrěte w hornčeŕskim tyglu, sydom
króć čisćene.

8. Ty Knježe! paseš jich, zwarnuješ nas před tutym splahom na wěčne.

9. Wšudźom honja so złóstnicy wokoło, hdyž so njekničomnosć zběha mjez
ludom.

<pb n="11"/>

13.

Próstwa wo hnadu wobstajnosće.

1. Prěnjemu hercej. Spěw Davidowy.

2. Kak dołho, Knježe, zabudźeš na mnje, kak dołho zakryješ swoje wobličo
přede mnu?

3. Kak dołho mam nosyć starosć w swojej duši, tyšnosć we swojej wutrobje
wšědnje? kak dołho pozběhuje so mój njepřećel nade mnu?

4. Pohladaj sem a wusłyš mje, Knježe, Božo! rozjasni mojej woči, zo
njewusnu we smjerći;

5. Zo by njeprajił mój njepřećel: „Přemohł sym jeho!“ a moji njepřećeljo
so njewjeselili, dokelž sym khabłowaty.

6. Ja wšak dowěrju so na twoju smilnosć, moja wutroba wyska we twojim
spomoženju; spěwam Knjezej, dokelž je mi dobre činił.

14.

Zdychowanje při bjezbóžnosći čłowjekow.

1. Prěnjemu hercej. Spěw Davidowy.

2. Błazn praji we swojej wutrobje: „Njeje Bóh!“ Njekhmane a wohidne su
jich skutki, žadyn nječini dobre.

3. Knjez hlada z njebjes na dźěći swěta, zo by widźał, hač je štó
rozomny, pytajo Boha.

4. Wšitcy su so zdalili, wšitcy w hromadźe su pokaženi, žadyn nječini
dobre, ani jedyn.

5. Njejsu je wšitcy nazhonili, kotřiž złe činjachu, mój lud póžerachu
kaž khlěb jědźa, ke Knjezej pak so njewołachu?

6. Tehdy nadpadnje jich hrózba; přetoz̀ Bóh je mjez splahom sprawnych.

7. Radu khudeho chceće wohańbić; tola Knjez je jeho wućek.

8. O zo by přišła ze Siona pomoc Israelej, <pb n="12"/>přez to, zo Knjez
wróći jatych swojeho luda; wyskał by Jakub, zradował so Israel.

15.

Štó je prawy słužownik Boži?

1. Spěw Davidowy. Knjez̀e, štó smě bydlić w twojim domje, štó přebywać na
twojej swjatej horje?

2. Stóž kroči we njewinowatosći a čini prawje a ryči prawdu we swojej
wutrobje.

3. Stóžnjehani zeswojim jazykom, nječini złe swojemu bližšemu,
njepřinjese hańbu na swojeho susoda.

4. W čejimajž wočomoj je zaćisnjeny njekničomnik, so wulcy česća
bohabojazni, kiž wotpřisaha złemu a njeje njewobstajny.

5. Štóž swoje pjenjezy njepožčuje na lichownstwo a so přećiwo
njewinowatemu njeda wobtykać. Štóž takle čini, wobsteji do wěčnosće.

16.

Modlitwa ćeŕpjaceho zbóžnika.

1. Spěw Davidowy. Zwarnuj mje, Božo! přetož tebi so dowěrju.

2. Praju Knjezej: Ty sy mój Knjez, zbožo moje jenož je we tebi.

3. Nad swjatymi, kotřiž su w kraju, a nad česćenymi, nad nimi mam wšo
swoje spodobanje.

4. Množa so přibohi tych, kotřiž za druhimi běhaju, njewopruju wopory
jich krwawne a njewozmu jich mjeno na swojej hubje.

5. Tón Knjez je mój podźěl, mój kheluch; Ty dźeržiš mój dóńt.

6. Mój dźěl padny mi do rjaneho kraja, herbstwo, kiž so mi spodoba.

7. Khwalić chcu Knjeza, kiž mje zastara, tež w nocy pominaja mje moje
jěrchenje.

<pb n="13"/>

8. Knjeza sebi přecy předstajuju; wón je na mojej prawicy, zo
njekhabłam.

9. Teho dla wjeseli so moja wutroba a zraduje so moja duša, tež moje
ćěło wotpočuje we dowěrje.

10. Přetož njewostajiš moju dušu w podzemi a njedaš twojemu swjatemu
wohladać zhniće.

11. Pokažeš mi puć žiwjenja; same wjeselo před twojim wobličom,
luboznosć na twojej prawicy wěčnje.

17.

Próstwa wo pomoc při skaženju swěta.

1. Modlitwa Davidowa. Słyš, Knježe, sprawnosć, kedźbuj na moje wołanje,
posłuchaj na próstwu mojeju hubow bjez jebanstwa.

2. Wot tebje njech wukhadźa moje sudźenje, twoje wóčko kedźbuje na
prawdu.

3. Pruhuj moju wutrobu, spytuj we nocy, wučisć mje, doniž ničo
njenamakaš, žadyn zły zaměrnjepřekroči mojej hubje.

4. Nastupajo zaměry čłowjeske — sym po słowje twojeho erta so zminył
pućow njesprawneho.

5. Zdźerž moje kročele na twojich šćežkach, zo so njewusmyknu moje
stopy.

6. K tebi so wołam, přetož ty wusłyšiš mje, Božo; nakhil swoje wucho ke
mni, słyš moje słowa.

7. Překrasni swoju hnadu, wumožerjo dowěriwych! před tymi, kotřiž so
přećiwo twojej prawicy spječuja.

8. Zwarnuj mje kaž wóčka zerničku, pod khłódkom swojich křidłow zakhowaj
mje.

9. Před złymi, kiž chcedźa mje zničić, před mojimi njepřećelemi, kotřiž
mje z dušelačnosću wobdawaja.

10. Kotřiž zawrja swo<pb n="14"/>ju wutrobu a ze swojim ertom ryča
hordosće.

11. Hdźež kročimy, wobdawaja nas, nastajeja swojej woči, zo bychu nas k
zemi porazyli.

12. Runja lawej, kiž žedźi za rubjenstwom, a młodemu lawej podobni, kiž
sedźi we khowancy.

13. Stań, Knježe, přewiń jeho, podćišć jeho; wumož mje wot złeho ze
swojim mječom:

14. Wot čłowjekow ze swojej ruku, Knježe, wot čłowjekow swěta! Swój dźěl
maja w tutym žiwjenju; přetož ze swojimi darami pjelniš jim brjuch,
dosyta maja jich synojo a zawostaja nadosć swojim potomnikam.

15. Ja pak chcu we sprawnosći wohladać twoje wobličo, wotcućo so nasyćić
po twojej podobnosći.

18.

Dźak za wulke dobroty Bože.

1. Prěnjemu hercej, wot Knjezoweho słužownika Davida, kiž ryčeše ke
Knjezej słowa tuteho spěwa na dnju swojeho wumoženja z ruki wšěch
swojich njepřećelow a z ruki Saula přez teho Knjeza.

2. A wón zanjese: Lubuju tebje, Knježe, moja móc!

3. Knjez je moja skała, moja twjerdźizna a mój wumožnik; mój Bóh je moja
skała, na njeho so spušćam; mój škit a roh mojeho spomoženja, mój wućek.

4. Česćehódny, wołam, je Knjez a wot mojich njepřećelow sym wumoženy.

5. Wobdawachu mje łyka smjerće a rěki zahuby trašachu mje.

6. Zwjazki hele wobjachu mje, łyka smjerće potorhnychu mje.

7. We swojej nuzy wołach so ke Knjezej a mojeho Boha prošach <pb
n="15"/>wo pomoc; wusłyša ze swojeho domu mój hłós a moje wołanje
přińdźe před njeho k jeho wušomaj.

8. A zemja šćerčeše a ržeše, zakłady horow třasechu so a třepotachu,
hdyž so wón rozhněwa.

9. Dym stupaše z jeho nosa, žrawy woheń z jeho huby; wuhla žehlachu so z
njeje.

10. Nakhili njebjo a zjědźe dele a mróčna ćma běše pod jeho nohomaj.

11. Posydny so na cheruba a lećeše, znošowaše so na křidłach wětra.

12. Złoži ćmu k swojemu wodźewej, k bydłu wokoło so ćmowiny wodow,
tołste mróčele.

13. Před jeho jasnosću rozehnachu so mróčele, krupobiće a wohniwe
błyski.

14. A hrimaše Bóh we njebjesach a Najwyšši daše jězdźić swój hrimot,
krupy a błyski.

15. Wupósła swoje kłoki rozsywajo je, wjele błyskow rozmnožo je.

16. Tu pokazachu so hłubiny wodow a wotkryte buchu swěta zakłady před
twojim zakhadźenjom, Knježe; před dućom wětra twojeho hněwa.

17. Skhili so z wysokosće, přimny mje, wućahny mje z wulkich wodow.

18. Wuswobodźi mje wot mojich mócnych njepřećelow, wot mojich hidźerjow,
kiž běchu sylniši dyžli ja.

19. Nadpadnychu mje na dnju mojeho hubjenstwa; tola Bóh bu mi podpjera.

20. Dowjedźe mje na swobodne město, wumoži mje, dokelž mje lubuje.

21. Bóh płaći mi po mojej sprawnosći, po čistosći mojej rukow zaruna mi.

22. Dokelž kedźbuju na puće Knjeza a njehrěšu přećiwo njemu.

23. Wšě jeho sudźenja mam před wočomaj, je<pb n="16"/>ho kaznje njepušću
wot sebje.

24. Sprawny sym před nim a hladam so złósće.

25. Duž zaruna mi Bóh po mojej sprawnosći, po čistosći mojeju rukow před
jeho wočomaj.

26. Z dobrym sy dobry, ze swěrnym mužom swěrny.

27. Z čistym sy čisty, ze skaženym njeswěrny.

28. Přetož pomhaš hubjenemu ludej, hordej woči pak ponižiš.

29. Haj ty zaswěćiš moju swěcu, Božo; mój Knjez rozswětli moju ćmu.

30. Z tobu ćěrju na wójska, ze swojim Bohom přeskoču murju.

31. Dospołne su puće Knjeza, słowa Bože su čiste; škit je wón wšěm, kiž
so jemu dowěrja.

23. Přetož štó je Bóh, khiba Jehova? a štó twjerdźizna nimo teho Knjeza?

33. Bóh, kiž mje wopasuje z mocu a čini sprawnu moju šćežku.

34. Wón da mi nohi kaž jelenjej a postaji mje na wysoke město.

35. Wučeše moju ruku wojować a napinać železny wobłuk moje ramjo.

36. Ty poskići mi škit swojeje pomocy, twoja prawica posylnjowaše mje,
twoja smilnosć sčini mje wulkeho.

37. Powjetši moje kročele pode mnu a moje kulki njetřepotachu.

38. Ćěrjach za swojimi njepřećelemi, dósćahnych jich a njewróćich so,
doniž jich njezničich.

39. Zbich jich, zo njemóžachu stać, zo spadachu pod moje nohi.

40. Wopasa mjek bitwje z mocu, zmjeta mojich přećiwnikow pode mnje.

41. Mojich njepřećelow daše mi zbić, mojich hanjerjow zničić.

42. Wołachu wo pomoc, a njeběše spomožnik; k Bohu so wołachu a wón jich
njewusłyša.

43. Rozpjeršich jich kaž proch před wětrom, <pb n="17"/>kaž smjeće
wumjetach jich na puć.

44. Wumožił sy mje wot njepokojneho luda, postajił mje k hłowje splahow;
ludy, kiž mje njeznajachu, słuža mi.

45. Na wucha zasłyšenje posłuchaja mi, synowje cuzby majkaja mje.

46. Synowje cuzby hinu a třepotaja ze swojich twjerdźiznow.

47. Njech je žiwy Knjez! njech so česći moja skała, njech so khwali Bóh
mojeho wumoženja.

48. Bóh, kiž mi so wjećić poskići, kiž podćisny ludy pode mnje!

49. Mje wutorhny mojim njepřećelam, mje powyši nad mojimi přećiwnikami,
mje wumoži wot podćišćerjow.

50. Khwalić chcu teho dla tebje, Knježe, mjez pohanami a česćić twoje
mjeno.

51. Kiž množi zbožo swojeho krala a čini dobrotu swojemu žałbowanemu,
Davidej a jeho symjenju na wěčne.

19.

Boža krasnosć w přirodźe a zakonju.

1. Prěnjemu hercej. Spěw Davidowy.

2. Njebja powjedaja božu česć a skutki jeho rukow wozjewjuje firmament.

3. Dźeń dnjej přišepce tu powjesć a nóc nocy přidychuje tu nowinku.

4. Njeje ryč ani słowo, we kotrymajž by njezaklinčał jich hłós.

5. Po wšej zemi wuńdźe jich zynk a do kóncow swěta jich powjesć, hdźež
tam słónca bydło je we nich.

6. A tute wustupuje kaž nawoženja z njewjesćineje komory, wjeselo so kaž
hobr, běžeć swoju ćěŕ.

7. Wot jedneho kónca njebjes je jeho wukhad a jeho kołoběh hač k druhemu
kóncej njebjes, <pb n="18"/>a ničo njewostanje zakhowane před jeho
horcotu.

8. Zakoń boži je dospołny, wokřewja dušu; kaznje bože su njezmylne,
powuča njerozomnych.

9. Přikaznje bože su prawe, zwjesela wutrobu; wola boža je čista,
rozjasni woči.

10. Bohabojosć je čista, wobsteji wěčnje; sudźenja bože su wěrne a
sprawne z dobom.

11. Wubjerniše dyžli złoto, dyžli wjele čisteho złota; słódše dyžli měd,
dyžli ćečaca mjedowina.

12. Tež twój słužownik powuča so z nich; we jich wobkedźbowanju je wulka
mzda.

13. Zmylki — štó dokedźbuje wšě? — wot njewědomnych wučisć mje.

14. Tež před hordymi zwarnuj swojeho słužownika, zo njebychu knježili
nade mnu; potom budu bjez winy a wušwarnjeny wot wulkeje złósće.

15. Njech so spodobaja słowa mojeho erta a mysle mojeje wutroby před
twojim wobličom, Knježe, moja skała, mój wumožniko!

20.

Ludowa modlitwa za krala.

1. Prěnjemu hercej. Spěw Davidowy.

2. Wusłyš tebje Jehova na dnju nuzy, će škituj mjeno Boha Jakuboweho.

3. Pósćel ći pomoc ze swjatnicy, a posylń će ze Siona.

4. Njech spomni na wšě twoje dary, a twoje wopory njech su jemu tuk!
Sela.

5. Njech ći čini po twojej wutrobje a kóždu twoju žadosć njech ći
dopjelni.

6. Khwalić chcemy tebje twojeje pomocy dla, we mjenje našeho Boha chcemy
so hordźić <pb n="19"/>Knjez dopjelń wšě twoje požadanja.

7. Nětk spóznaju, zo Knjez wumoži swojeho žałbowaneho, wusłyši jeho z
njebja swojeje swjatosće, mócnje pomha jeho prawica.

8. Ći njech na wozy, druzy na konje spominaja, my pak chcemy na mjeno
Knjeza, našeho Boha, spominać.

9. Woni pódknu so a padnu; my pak stejimy a zdźerz̀imy so.

10. Pomhaj, Knježe, tón kral wusłyš nas, hdyž wołamy.

21.

Dźak za kralowe dobyće z nowej próstwu.

1. Prěnjemu hercej. Spěw Davidowy.

2. Božo, nad twojej mocu raduje so kral a nad twojej pomocu wjeseli so
jara.

3. Přeće jeho wutroby poskićiš jemu a žadosć jeho erta njezarjeknješ.
Sela.

4. Přetož ty daš jemu přewjele dobreho žohnowanja, stajiš na jeho hłowu
złotu krónu.

5. Wo žiwjenje prošeše tebje, ty daš jemu dołhe žiwjenje přecy a wěčnje.

6. Wulka je jeho česć přez twoju pomoc; jasnosć a krasnosć połožiš na
njeho.

7. Postajił sy jeho k žohnowanju na wěčne, zwjeselił sy jeho z radosću
swojeho wobliča.

8. Přetož tón kral so Knjezej dowěrja a přez smilnosć Najwyššeho
njekhabła.

9. Namaka twoja prawica wšitkich twojich njepřećelow, popadnje twoja
ruka twojich hanjerjow.

10. Jako wohnjowe pjecy sčiniš jich, hdyž na nich pohladaš; Jehova zniči
jich we swojim hněwje a woheń spóžera jich.

11. Jich płód zničiš ze zemje a jich symjo z dźěći swěta.

<pb n="20"/>

12. Dokelž snowachu přećiwo tebi złe, wumyslichu sebi radu, tola ničo
njezamóz̀ichu.

13. Přetož ty sčiniš jich k ramjenju, hdyž so zaměriš z trunu twojeho
kłoka na jich wobličo.

14. Pozběhń so, Knježe, w swojej mocy a spěwać a hrać chcemy twoju
mócnosć.

22.

Žałosć ćeŕpjaceho zbóžnika.

1. Prěnjemu hercej, po jeleńcy ranišich zerjow. Spěw Davidowy.

2. Mój Božo, mój Božo, čeho dla sy mje wopušćił? tak zdaleny wot mojeje
pomocy, wot słowow mojeho žałosćenja!

3. Božo mój, wodnjo wołam a njewotmołwiš; tež w nocy, a njestanje so mi
žane wolóženje.

4. Tola swjaty sy, bydlo we khwalbnych spěwach Israela.

5. Tebi dowěrjachu so naši wótcowje, dowěrjachu so a sy jich wumožił.

6. K tebi so wołachu a buchu wuswobodźeni, tebi so dowěrjachu a njebuchu
wohańbjeni.

7. Tola ja sym wačka a nic čłowjek, směch čłowjekow a zacpěće ludu.

8. Wšitcy, kiž mje widźa, so mi wusměwaja, rozdajeja huby, zawiwaja z
hłowu.

9. „Knjezej njech skorži, wón pomhaj jemu, wumož jeho, je-li ma
spodobanje na nim.“

10. Haj ty wućahny mje ze žiwota mojeje maćerje, ty běše moja dowěra na
maćeŕnej wutrobje.

11. Na tebje sym so zapjerał wot maćeŕneho žiwota sem, wot klina maćerje
sy ty mój Bóh.

12. Njezdaluj so wote mnje, přetož nuza je blizko a žana pomoc.

13. Wobdawaja mje ćelcow črjódy, tučne <pb n="21"/>byki z Basana
wobstupuja mje.

14. Rozdźěraja khlamy na mnje kaž torhacy a rujacy law.

15. Kaž woda sym wulaty, wšě moje kosće so rozsypuja, moja wutroba je
kaž wósk, rozběžana wosrjedź mojeho žiwota.

16. Zeskhnjena kaž črop je moja móc, mój jazyk lěpi na mojich dźasnach a
do popjeła smjerće sy mje połožił.

17. Přetož psy wobdawaja mje, złóstnikow črjóda wobćežuje mje, překłóli
su mi rucy a nohi.

18. Wšě moje stawy móžu ličić, woni pak je widźa a wusměwaja so mi.

19. Do mojeje drasty so dźěla a wo moju suknju mjetaja kóstku.

20. Ty, o Knježe, njezdaluj so, moja sylnosć! khwataj mi na pomoc!

21. Wutorhń moju dušu mječej, z pazorow psow moju najlubšu!

22. Wumóž mje z khlamy lawa a z rohow byka, wusłyš mje!

23. Powjedać chcu wo twojim mjenje swojim bratram, khwalić tebje we
zhromadźiznje.

24. Boha bojazni, khwalće jeho, wšo symjo Jakubowe česć jeho, a bójće so
jeho wšitcy potomnicy Israela.

25. Přetož wón njezacpěje a njezaprěje bolosć khudeho a njezakryje swoje
wobličo před nim a hdyž so k njemu woła, słyši jeho.

26. Wo tebi spěw mojeje khwalby we wulkej zhromadźiznje, moje slubjenja
dopjelnju we přitomnosći tych, kotřiž so jeho boja.

27. Jěsć dyrbja khudźi a so nasyćić, khwalić Knjeza, kotřiž jeho pytaja;
waša wutroba njech wožiwi wěčnje.

28. Dopomnja a wobroća so potom ke Knjezej wšě kóncy swěta a pokłonja so
před jeho wobličom wšě splahi ludow.

29. Přetož Knjeza je <pb n="22"/>knježeŕstwo, wón kraluje nad ludami.

30. Jěsć a modlić budźa so wšitcy bohaći swěta, kłonić so wšitcy, kotřiž
we próše leža a hubjenje so žiwja.

31. Symjo budźe jemu słužić, potomnikam budźe so powjedać wo Knjezu na
wěki.

32. Přińdu a připowjedźa jeho sprawnosć ludej, kiž so narodźi, zo je wón
to dokonjał.

23.

Dowěra k swěrnemu pastyrjej.

1. Spěw Davidowy. Knjez je mój pastyŕ, ničo mi njebrachuje.

2. Na zelenym plonješku da so mi lehnyć, dowjedźe mje k měrnym wodam.

3. Wokřewi moju dušu, po ćěri sprawnosće wodźi mje swojeho słowa dla.

4. Haj hdyž kroču we dole smjertneho khłódka, njeboju so złeho; přetož
ty sy ze mnu, twój kij a twoja podpjera změrujetaj mje.

5. Přihotuješ přede mnu blido přemo mojim njepřećelam, z wolijom
z̀ałbuješ moju hłowu, mój kheluch je přepołny.

6. Haj zboz̀o a smilnosć sćěhujetej mje čas mojeho žiwjenja a bydlić budu
w domje Knjeza wěki na wěki.

24.

Knjezowe zastupjenje do swjatnicy.

1. Spěw Davidowy. Knjezowa je zemja a štož ju pjelni, swět a kiž bydla
na nim.

2. Přetož wón je jón załožił nad morjemi nad rěkami postaji jón.

3. Štó smě postupić na horu Knjezowu a štó zastupić na jeho swjate
mèsto?

4. Štóž ma čistej rucy a je pokorneje wutroby, štóž njepowěša <pb
n="23"/>swoju dušu na prózdnosće, njepřisaha k jebanstwu.

5. Tón dóstanje žohnjowanje wot Knjeza a sprawnosć wot Boha, swojeho
wumožnika.

6. To je splah, kotřiž so za nim prašeja, pytaja twoje wobličo,
Jakubowy! Sela.

7. Pozběhńće, wrota, waše hłowy, wotewŕće so, wrota wěčnosće, zo by
zastupił kral česće.

8. „Što je kral česće?“ Jehova sylny, mócny, Jehova mócny we bitwje.

9. Pozběhńće, wrota, waše hłowy, wotewŕće so wrota wěčnosće, zo by
zastupił kral česće.

10. „Štó je kral česće?“ Jehova Sabaoth je kral česće. Sela.

25.

Modlitwa wo zakitanje a wodaće hrěchow.

1. Davidowy. K tebi, Knježe, pozběhuju swoju dušu.

2. Božo mój, tebi so dowěrjam, zo njebych k hańbje přišoł a mje
njewusměšili moji njepřećelojo.

3. Žadyn, kiž so tebi dowěri, njepřińdźe k hańbje — wohańbja pak so
lohkomyslni jebarjo.

4. Twoje puće, Knježe, daj mje nawjedźić, twoje šćežki nawuč mje.

5. Wodź mje we swojej wěrnosći a wuč mje; přetož sy mój Bóh, moje
spomoženje, wšědnje so na tebje spušćam.

6. Spomń na swoju smilnosć a dobroćiwosć, Knježe, přetož wot wěčnosće
stej wobě.

7. Njespominaj na hrěchi mojeje młodosće a na moje přestupjenja; po
swojej smilnosći spomń na mnje swojeje dobroty dla, Knježe.

8. Dobry a sprawny je Knjez, teho dla rozwuči hrěšnikow na puću.

9. Wodźi hubjenych we sprawnosći, a wuči khudych swój puć.

10. Wšě bože šćežki <pb n="24"/>su smilnosć a wěrnosć tym, kiž
wobkedźbuja jeho zakoń a jeho kaznje.

11. Swojeho mjena dla, Knježe, wodaj tež moje přehrěšenja; — přetož
wjele jich je.

12. Štó je čłowjek, kiž so Boha boji? Wón jemu pokaženajlěpši puć.

13. Jeho duša budźe bydlić we zbožu a jeho symjo wobsedźeć zemju.

14. Wobkhad z Bohom maja, kotřiž so jeho boja, a swój zakoń jim wozjewi.

15. Mojej woči stej přecy na Boha złoženej; přetož wućehnje ze syćow
moju nohu.

16. Pohladaj na mnje a smil so nade mnu; přetož samotny a hubjeny sym.

17. Bolosće mojeje wutroby rozpinaja so, z mojich wuzkosćow wumož mje.

18. Hlej moju hubjenosć, moju ćežu a wodaj wšitke moje hrěchi.

19. Hlej, mojich njepřećelow je wjele, złósće dla hidźa mje.

20. Zwarnuj moju dušu a wumož mje, zo njebych k hańbje přišoł, dokelž so
tebi dowěrju.

21. Njewinowatosć a sprawnosć pasetej mje, přetož na tebje so spušćam.

22. Wumož, Božo, Israela ze wšěch nuzow!

26.

Próstwa njewinowateho wo pomoc.

1. Davidowy. Sudź mje, Knježe, přetož w swojej njewinowatosći khodźu a
Knjezej so dowěrju, zo njekhabłam.

2. Pruhuj mje, Knježe, a spytuj mje; přepytaj moje jěrchenje a moju
wutrobu.

3. Přetož twoja smilnosć je před mojimaj wočomaj a kroču we twojej
wěrnosći.

4. Njesydam pola zełhanych ludźi a ze samopašnymi njezastupju.

5. Hidźu złóstnikow <pb n="25"/>zhromadźiznu a ze złymi njesydam.

6. Wumyju swojej rucy we njewinowatosći a wobstupju twój wołtaŕ, Knježe!

7. Zo bych słyšeć dał khwalby hłós a powjedał wšě twoje dźiwy.

8. Knježe, lubuju twojeho bydlenja dom a město, hdźež zwostawa twoja
česć.

9. Njewzmi moju dušu z hrěšnikami, z mužemi krwje moje žiwjenje!

10. We jich rukach je złóstnosć, jich prawica je połna překłóća.

11. Ja pak khodźu we swojej njewinowatosći; wumož mje a budź mi hnadny!

12. Moja noha steji po prawje; we zhromadźiznje chcu Knjeza khwalić.

27.

Njekhabłaca dowěra.

1. Davidowy. Knjez je moje swětło, moja pomoc, koho dyrbjał so bojeć?
Knjez twjerdźizna mojeho žiwjenja, koho dyrbjał so strachować?

2. Hdyž bliža so ke mni złóstnicy, zo bychu žrali moje mjaso, moji
přesćěharjo a njepřećelojo moji — ći pódknu so a spadaja.

3. Zlěhnje-li so wójsko wokoło mje, moja wutroba so njeboji; zběhnje-li
so wójna nade mnu, při wšim sym z měrom.

4. Wo jene Knjeza prošu, za tym du: bydlić we domje božim čas swojeho
žiwjenja a widźeć krasnosć božu a wopytować jeho swjatnicu.

5. Přetož wón zakhowa mje we swojim domje we času njezboža, přikryje mje
pod kryw swojeho stana, na skału pozběhnje mje.

6. A nětko powyši moju hłowu nad mojimi njepřećelemi, kiž mje wobdawaja;
woprować chcu we jeho domje wopory, ze zynkami <pb n="26"/>hudźby hrać a
spěwać chcu Knjezej.

7. Słyš, Knježe, mój hłós, wołam so; budź mi hnadny, wusłyš mje.

8. K tebi praji moja wutroba: pytajće moje wobličo; twoje wobličo,
Knježe, pytam.

9. Njezakryj swoje wobličo přede mnu, njewotpokaž we hněwje swojeho
wotročka, moja pomoc sy ty, njezastorč mje a njewopušć mje, Božo mojeho
spomoženja.

10. Mój nan a moja mać wopušćištaj mje; mój Bóh pak přiwozmje mje.

11. Wuč mje, Knježe, twoje puće a wodź mje po prawej šćežcy mojich
njepřećelow dla.

12. Njedaj mje do mocy mojich přesćěharjow; přetož wopačni swědkojo
stawaja přećiwo mi a tajcy, kiž žadaja za njeprawdu.

13. Njejsym snadź wěrił, zo wohladam božu dobrotu we kraju žiwych?

14. Nadźej so na Knjeza, wobkruć a posylń twoju wutrobu a spušć so na
Knjeza!

28.

Próstwa a dźak.

1. Davidowy. K tebi, Knježe, wołam so, moja skała, njewotwobroć so wote
mnje, zo mje njewostajiš bjez pomocy a ja so njepřirunam tym, kiž zjědu
do jamy.

2. Słyš hłós mojeho zdychowanja, hdyž so k tebi wołam, hdyž pozběhuju
swojej rucy k twojemu najswjećišemu.

3. Njezaćisń mje z hrěšnikami a z tymi, kiž činja złe, pokoj ryča ze
swojim bližšim, mějo złósć we swojej wutrobje.

4. Daj jim po jich skutkach a po złósći jich zadźerženja, po skutkach
jich rukow <pb n="27"/>płać jim, płać jim jich zasłužbu.

5. Dokelž njekedźbuja na bože skutki a na twory jeho rukow, zničiš jich
a njenatwariš jich.

6. Česćeny budź Knjez, dokelž słyši hłós mojeho zdychowanja.

7. Knjez je moja móc, mój škit, jemu dowěri so moja wutroba a pomhaše so
mi; moja wutroba wjeseleše so a ze swojim spěwom khwalach jeho.

8. Knjez je mócny a twjerdźizna spomoženja swojeho žałbowaneho je wón.

9. Wumož swój lud a žohnuj swoje herbstwo a pas a noš jich do wěčnosće!

29.

Hrimacy hłós Boži.

1. Spěw Davidowy. Dajće Knjezej, synowje boži, dajće Knjezej česć a
khwalbu!

2. Dajće Knjezej česć jeho mjena, kłońće so Knjezej we swjatočnej debje!

3. Hrimot boži je nad wodami, wulcyčesćeny Bóh hrima, Knjez knježi nad
wulkimi wodami.

4. Hłós boži je mócny, hłós boži je krasny.

5. Hłós boži łama cedry, haj rozłama Knjez cedry Libanona.

6. Skakać jim da kaž ćelatam, Libanonej a Sirionej kaž młodym ćelcam.

7. Hłós boži dźěli wohnjowe płomjenja.

8. Hłós boži zatřase pusćiny, zatřase Knjez pusćinu Kades.

9. Hłós boži da jelenicu porodźić, wodźernje husćiny; a we jeho domje
spěwa kóždy jeho česć.

10. Knjez knježi nad powodźenjom a sedźi jako kral do wěčnosće.

11. Knjez da móc swojemu ludej, Knjez žohnuje swój lud z měrom.

<pb n="28"/>

30.

Dz̓ak za wusłyšenje.

1. Psalmospěw při poswjećenju domu; Davidowy.

2. Pozběhować chcu tebje, Knježe; přetož ty mje wumoži a njedaš so
wjeselić mojim njepřećelam nade mnu.

3. Božo, Knježe mój, k tebi so wołach a ty wulěkowa mje.

4. Knježe, ty wuwjedźe z hele moju dušu, zdźerz̀a mje při žiwjenju z
tych, kiž zjědu do rowa.

5. Spěwajće Knjezej jeho swjeći a khwalćejeho swjate wopomnjeće.

6. Přetož wokomik je jeho hněw, žiwjenje jeho spodobanje; wječor wusnje
płač, rano stanje wyskanje.

7. A ja prajach we swojim zbožu: njechcu khabłać do wěčnosće.

8. Knježe, we swojim spodobanju stajił sy mi mócnu horu, ale zakrył sy
swoje wobličo a zastróžich so.

9. K tebi, Knježe, wołam so, ke Knjezej modlu so.

10. K čemu je moja krej, hdyž kroču do rowa? Khwali tebje proch, powjeda
twoju swěrnosć?

11. Słyš mje, Knježe, a budź mi hnadny; Knježe, budź moja pomoc.

12. Přeměnił sy moje žarowanje do reje; wuslečeš mje pokutnu drastu a
wopasaš mje z radosću,

13. Zo by so tebi spěwała česć a njewotmjelkła twoja khwalba do
wěčnosće, Božo, Knježe mój.

31.

Zdychowanje a nadźija we wulkej nuzy.

1. Prěnjemu hercej. Davidowy spěw.

2. Tebi, Knježe, dowěrju so, zo njepřińdu <pb n="29"/>k hańbje do
wěčnosće; po swojej sprawnosći wumož mje.

3. Nakhil ke mni swoje wucho, khwatajcy wumož mje, budź mi skała mocy,
dom twjerdźizny k mojemu spomoženju.

4. Přetož moja skała, moja twjerdźizna sy ty a swojeho mjena dla wodź a
nawjedźuj mje.

5. Wućehń mje ze syće, kiž mi laku; přetož ty sy moja móc.

6. Do twojeje ruki podam swojeho ducha; wukupił sy mje, Božo, Knježe
swěry.

7. Hidźu słužownikow přibohow a dowěrju so Knjezej.

8. Wjeselić a zradować chcu so nad twojej smilnosću, kiž ty widźiš moje
brěmjo a znaješ mojeje duše čwěle.

9. A njedaš mje zamknyć do mocy njepřećelow, do swobody postajiš mojej
nozy.

10. Budź mi hnadny, Knježe; přetož we nuzy sym, we zrudnosći hinje moje
wóčko, moja wutroba a mój žiwot.

11. Přetož we žałosći kónči so moje žiwjenje a moje lěta we stonanju, we
hubjenstwje spaduje moja móc a moje stawy rozpaduja.

12. Wšěm mojim čwělowarjam sym k směchej a mojim susodam wulcy jara a
strach mojim znatym; widźi-li mje štó na drozy, ćěka přede mnu.

13. Zabyty sym kaž morwy z wutroby, sym kaž zaćisnjene sudobjo.

14. Přetož słyšu mnohich hanić, strach sym kołowokoło; přetož wšitcy so
zesyduja hromadźe, přećiwo mi wuradźujo, zo bychu moju dušu popadnyli.

15. Ja pak so tebi dowěrju, Knježe, mjenuju tebje swojeho Boha.

16. We twojej rucy je mój wosud; wumož mje z ruki mojich njepřećelow a
přesćěharjow.

17. Rozjasni swoje <pb n="30"/>wobličo nad swojim słužownikom; wumož mje
po swojej smilnosći.

18. Knježe njewohańbju so, dokelž so k tebi wołam; wohańbja njech so
hrěšnicy, njech woćichnu w heli.

19. Zakli zełhane huby, kiž ryča njehańbitosć přećiwo sprawnemu we
hordosći a zacpěću.

20. Kak wulka je twoja dobrota, kotruž sy zakhował tym, kiž so tebje
boja, kotruž wopokažeš tym, kiž tebje wuznaja před ludźimi.

21. Zakryješ jich pod škitom swojeho wobliča před zapřisahami luda,
přikryješ jich we hěće před zwadami jazykow.

22. Khwaleny budź Knjez! přetož swoju smilnosć wopokaže mi we měsće
nuzy.

23. Ja wšak prajach we swojim straše: zaćisnjeny sym před twojim
wobličom! tola ty wusłyša hłós mojeho zdychowanja, hdyž so k tebi
wołach.

24. Lubujće Knjeza wšitcy jeho swjeći, wěriwych zwarnuje Knjez, ale
wotpłaći bohaće temu, kiz̀ je hordy.

25. Budźće kruteje a wobstajneje wutroby wšitcy, kiž so na Knjeza
spušćeće!

32.

Zbožownosć pokutnika.

1. Davidowy spěw. Zbóžny tón, kotrehož hrěch je wodaty, a kotrehož
njesprawnosć je wodźeta.

2. Zbóžny je čłowjek, kotremuž Knjez njepřiliči njeprawdu, we čejimž
duchu njeje jebanstwo.

3. Zamjelčeć chcych je; tu zestarichu moje kosće přez moje wšědne
žałosćenje.

4. Dokelž wodnjo a w nocy ležeše ćežcy na <pb n="31"/>mni twoja ruka, zo
so přewobroći mojeho ćěła wutk do suchoty žnjow. Sela.

5. Wuznach tebi swój hrěch, swoju njekhmanosć njezaprěch, prajach:
„Wuznać chcu swoju njeprawdu Knjezej!“ a ty woda njesprawnosć mojeho
přehrěšenja.

6. Teho dla njech modli so k tebi kóždy pobožny we prawym času! Njech
žołmja so wulke wody; hač k njemu so njedowaleja.

7. Ty sy mi wućek z nuzy, zwarnuješ mje, z wumoženja wyskanjom wobdaš
mje. Sela.

8. Rozwučić chcu tebje a powučić wo puću, kotryž maš kročić; kedźbować
budźe moje wóčko na tebje.

9. Njebudźće kaž konje a wósły bjez rozoma; z hryzadłom a wuzdu swojeje
nadoby wodźa so. Ně! dźi do sebje!

10. Wjele hubjenstwa přińdźe na złeho, teho pak, kiž so Knjezej dowěri,
wobdawa smilnosć.

11. Wjeselće so we Knjezu, zradujće so sprawni, wyskajće wšitcy
sprawneje wutroby.

33.

Wšehomócny je sylnosć swojeho luda.

1. Wyskajće, sprawni, we Knjezu, pobožnemu přisteji khwalba.

2. Khwalće Knjeza na cytarje, na harfje z dźesać trunami hrajće jemu.

3. Spěwajće jemu nowy spěw, hrajće derje na trunach z wyskanjom.

4. Přetož prawe je słowo bože a wšě jeho skutki su swěrne.

5. Wón lubuje prawo a sprawnosć, dobrota boža pjelni zemju.

6. Po słowje božim buchu njebjesa a po dychu jeho erta wšě jich wójska.

7. Kaž hromady zwje<pb n="32"/>dźe wón morja wody, do zwjazkow składźe
žołmy.

8. Njech so boji před Knjezom wšón swět; před nim njech třepotaja wšitcy
wobydlerjo zemje.

9. Přetož praji — a je; poruči a steji.

10. Knjez rozpjerši radu pohanow, zniči zamyslenje ludow.

11. Rada boža zwostanje wěčnje, wotmyslenja jeho wutroby wěki na wěki.

12. Zbóžny lud, kotrehož Bóh je Jehova, lud, kotryž sebi wuzwoli k
herbstwu.

13. Z njebjes hlada Knjez, widźi wšěch čłowjekow.

14. Z bydła swojeho tróna kedźbuje na wobydlerjow zemje.

15. Twori z dobom jich wutroby, wobkedźbuje wšě jich činjenja.

16. Žadyn kral njedobudźe přez wulkosć mocy, rjek njewuswobodźi so přez
wulkosć sylnosće.

17. Šibałski je kóń k dobyću a njepomha ze swojej wulkej mocu.

18. Hlej wóčko bože złožene na tych, kiž so jeho boja, kiž so spušćeja
na jeho hnadu,

19. Zo wumoži jich dušu ze smjerće, jich zežiwja we hłodźe.

20. Naša duša spušća so na Knjeza, naša pomoc, naš škit je wón.

21. Přetož nad nim wjeseli so naša wutroba a jeho swjatemu mjenu
dowěrimy so.

22. Budź twoja hnada, Knježe, nad nami, kaž so nadźijamy wot tebje!

34.

W bohabojosći je spomoženje.

1. Wot Davida. Hdyž zaprě swój rozom před Abimelechom a tón jeho wotehna
a wón ćekny.

2. Khwalić chcu Knjeza kóždy čas, na wěčne w mojim erće jeho česć.

<pb n="33"/>

3. We Knjezu hordźi so moja duša, njech słyša je hubjeni a so wjesela.

4. Wulkosćće Knjeza ze mnu, a pozběhujmy hromadźe jeho mjeno.

5. Pytach Knjeza a wusłyša mje, ze wšeho stracha wumoži mje.

6. Kotřiž hladaja na njeho, zraduja so, a jich wobličo so njezačeŕwjeni.

7. Tutón khudźinka wołaše a Knjez słyšeše, a ze wšeje nuzy wumoži jeho.

8. Zlěhuja so jandźeljo boži wokoło bohabojaznych a wumoža jich.

9. Nazhońće a hlejće, zo je Knjez dobroćiwy; zbóžny kóždy, kiž so jemu
dowěri.

10. Bójće so Knjeza jeho swjeći, přetož ničo njebrachuje bohabojaznym.

11. Mócni su khudźi a hłódni, tym pak, kiž pytaja Knjeza, njebrachuje na
ničim dobrym.

12. Přistuṕće, synowje, bohabojosć was nawuču.

13. Štó ma žiwjenje rady, lubuje dny, zo by wohladał dobre?

14. Pas swój jazyk před złym a swojej hubje před jebanskimi ryčemi.

15. Zdaluj so złeho a čiń dobre; pytaj měr a slědź za nim.

16. Wóčko bože je k sprawnym wobroćene, jeho wucho k jich próstwje.

17. Wobličo bože je přećiwo złóstnikam, zo wukorjeni ze zemje jich
wopomnjeće.

18. Wołaja a Knjez słyši, ze wšěch nuzow wumoži jich.

19. Blizko je Knjez tym, kiž su bolostneje wutroby, a tym, kotrychž duch
je rozmjećeny, pomha wón.

20. Wjele njezboža ma sprawny; tola Knjez wumoži jeho ze wšeho.

21. Zwarnuje wšě jeho stawy; ani jedyn z nich so njezlemi.

22. Złeho mori złósć, <pb n="34"/>a kiž hanja sprawneho, wotpłaća to.

23. Knjez wukupi dušu swojeho wotročka a bjez winy budźa, kiž so jemu
dowěrja.

35.

Modlitwa wo pomoc přećiwo njepřećelam.

1. Wot Davida. Wadź so, Knježe, z tymi, kiž ze mnu so wadźa; z tymi, kiž
ze mnu wojuja.

2. Wzmi sebi wulki a mały škit a postań k mojej pomocy.

3. Wućehń swoju lebju a sekeru na mojich přesćěharjow; praj mojej duši:
„Twoje wumoženje sym ja.“

4. Njech so wohańbja a zniča, kiž tradaja za mojim žiwjenjom; dozady
njech ćěkaja a so hańbuja, kiž mysla na moje zahubjenje.

5. Kaž pluwy před wětrom njech su, a jandźel boži postorč jich.

6. Jich puć njech je ćěmny a pjelzki, a jandźel boži njech jich honi.

7. Dokelž bjez winy lečechu mi swojich syćow zahubu, bjez winy wukopachu
mi jamu.

8. Na njeho přińdźe zničenje njenadźicy, a jeho syće, kiž poleče,
popadnu jeho; njejapcy padnje do nich.

9. Moja duša pak zraduje so we Knjezu, zwjeseli so nad jeho spomoženjom.

10. Wšě moje stawy njech praja: Knježe, štó je kaž ty? Pomhaš hubjenemu
z ruki sylnišeho a hubjenemu a khudemu přećiwo temu, kiž jeho wurubi.

11. Pozběhnychu so wopačni swědcy, wo čimž ničo njewjedźach, prašachu so
mje.

12. Płaćachu złe za dobre, wopušćena je moja duša.

13. Hač runje ja, hdyž běchu khori, so žarowanski woblekach, we posće
žałosćach a so pokhili moja modlitwa k mojej wutrobje;

<pb n="35"/>

14. Kaž by mi přećel a bratr był, wokoło khodźach; kaž we stysku po
maćeri žarowach a so rudźach:

15. Woni pak wjesela so nad mojim padom, zběža so; zběža so powjedać
přećiwo mi, štož njewěm, torhaja a njemjelča.

16. Pola njekhmanych, kiž khlěba dla hanja, křipja na mnje ze zubami.

17. Knježe mój! kak dołho přihladuješ? wuwjedź moju dušu z jich zahuby,
z młodych lawow moje najlubše.

18. Dźakować chcu so tebi we wulkej zhromadźiznje, mjez mócnym ludom
tebje khwalić.

19. Njech so njewjesela nade mnu, kiž su mi bjezprawnje njepřećelni; kiž
mje bjez winy hanja, njech z wóčkom pjekiwaja.

20. Přetož njepokoj powjedaja a přećiwo měrnym we kraju wumysla zełhane
kuski.

21. Rozdajeja huby na mnje a praja: „Hlejće, hlejće, widźi to naše
wóčko!“

22. Widźiš jich Knježe! njemjelč; Knježe, njezdaluj so wote mnje!

23. Pozběhń so a wotcuć, Božo Knježe, za moje prawo, moju česć!

24. Daj mi moje prawo po twojej sprawnosći, Božo Knježe mój! zo so
njewjesela nade mnu.

25. Zo njepraja wo swojej wutrobje: Hlej, to bě naše přeće; zo
njerjeknu: Požrjelismy jeho.

26. Njech so hańbuja a začeŕwjenja zdobom, kiž so wjesela na mojim
njezbožu; njech jich wodźeje nječesć a hańba, kiž so wuzběhuja nade mnu.

27. Njech wyskaja a so zraduja, kiž maja spodobanje na mojim prawje a
njech praja wěčnje: Wulki je Knjez, kiž ma spodobanje nad swojim
słužownikom.

<pb n="36"/>

28. Tež mój jazyk khwal twoju sprawnosć, wšědnje twoju česć!

36.

Boža hnada je sylniša dyžli čłowječa złósć.

1. Prěnjemu hercej. Wot Davida, słužownika božeho.

2. Złóstne wuprajenje hrěšnika steji před mojej wutrobu: „Ničo njeje
bohabojosć.“

3. Dokelž jeba sam sebje we swojimaj wočomaj, njenamaka swoju złósć k
hanjenju.

4. Słowa jeho huby su złósć a jebanstwo; wotrjekł je so mudrosće a
dobreho.

5. Złe mysli na swojim łožu, kroči po puću njekhmanosće, złe njewostaji.

6. Knježe, hač do njebjes dosaha twoja smilnosć, twoja wěrnosć hač k
mróčelam.

7. Twoja sprawnosć je kaž hory; Božo, twoje sudźenja kaž wulka hłubina,
čłowjekam a zwěrinje pomhaš, Knježe.

8. Kak słódka je twoja hnada, Božo; synowje čłowjekow pytaja we khłódku
twojich křidłow wućek.

9. Napoja so z wolijom twojeho domu a z rěki twojeje radosće napojiš
jich.

10. Přetož pola tebje je žiwjenja žórło, a we twojim swětle widźi so
swětło.

11. Zdźerž swoju hnadu tym, kiž tebje znaja a swoju sprawnosć tym, kiž
su sprawneje wutroby,

12. Zo by mje njedóšła noha hordosće, a ruka złych mje njehoniła.

13. Tam njech spadaja złóstnicy, zastorča so, zo njemóža stanyć.

<pb n="37"/>

37.

Zbožo bjezbóžnych njetraje; sprawnosć wobsteji.

1. Davidowy. Njezłoḃ so na złych; njebudź zawistny na tych, kotřiž so
dopušća njesprawnosće.

2. Přetož kaž trawa posyku so, a kaž rostlinow łopjena zwjadnu.

3. Dowěŕ so Knjezej a čiń dobre; zwostań we kraju a wobkhowaj sprawnosć.

4. Zraduj so nad Knjezom a da tebi přeće twojeje wutroby.

5. Poruč Knjezej swój puć a dowěŕ so jemu; přetož je derje čini.

6. Kaž swětło wuwjedźe twoju sprawnosć, twoje prawo kaž połdnjo.

7. Mjelč před Bohom a wočakuj na njeho, njezłoḃ so na teho, kotremuž so
poradźi swój puć, na muža, kiž dokonja, štož sebi zamysli.

8. Wzdaj so hněwa, wotpołož mjerzanje, njehněwaj so; je to jenož k
złemu.

9. Přetož zli so zaniča; ale kiž so Knjezej dowěrja, ći wobsadźa kraj.

10. Jenož khwilku hišće a njebudźe złeho; hladajo za jeho městom
njenamakaš jeho.

11. Ale hubjeni wobsedźa zemju a wjesela so nad wulkim měrom.

12. Slědźi zły za sprawnym a křipi na njeho ze zubami.

13. Tón Knjez wusměwa so jemu; dokelž widźi, zo přińdźe jeho dźeń.

14. Mječ njech wućahnu zli a njech napinaja swój prok, zo bychu k padej
přiwjedli hubjeneho a khudeho, zakłóli sprawnych;

15. Jich mječ zjědźe do jich wutroby a jich proki rozłamaja so.

16. Lěpša je móličkosć sprawneho, dyžli hromady jara złych.

17. Přetož symjo złych <pb n="38"/>so rozmjeće; podpjera sprawnych je
Knjez.

18. Knjez znaje dny njewinowatych, a jich herbstwo zwostanje na wěčne.

19. Njepřińdu k hańbje w času złeho, a we dnjach hłodu nasyća so.

20. Přetož zli zańdu, a njepřećelojo boži zhinu, kaž honow pycha, we
kurje zahinu.

21. Požči zły a njewróći; ale sprawny smili so a da.

22. Přetož jeho žohnowani herbuja zemju, jeho zakleći pak su zničeni.

23. Wot Knjeza wobkruća so muža kročele, a jeho puć lubi so jemu.

24. Hdyž so pótknje, njedopadnje; přetož Knjez je jeho ruki podpjera.

25. Młodźenc běch a sym zestarił, a njewohladach sprawneho wopušćeneho a
jeho symjo za khlěbom tradać.

26. Wšědnje dari a požčuje, a žohnowane je jeho symjo.

27. Zdaluj so złeho a čiń dobre, a wobstejiš do wěčnosće.

28. Přetož Knjez lubuje prawo a njewopušći swojeho swjateho, na wěčne so
zdźerži; ale złych symjo so zniči.

29. Sprawni herbuja zemju a bydla na njej do wěčnosće.

30. Ert sprawneho ryči mudrosć, jeho jazyk powjeda prawdu.

31. Zakoń boži je we jeho wutrobje, jeho kročele so njewusmykuja.

32. Łaka zły na sprawneho a pyta jeho morić.

33. Knjez pak njewostaji jeho we jeho rukomaj a njezaćisnje jeho, hdyž
budźe sudźeny.

34. Nadźej so na Knjeza a kedźbuj na jeho puć; powyši tebje k
wobsedźenstwu zemje, k zničenju złych budźeš přihladować.

35. Widźał sym złóstnika zakhadźeć, kaž nje<pb n="39"/>přesadźeny štom
wupřesćěraše a zelenješe so:

36. Wšak khwilka! a hlej wón njeběše wjacy, pytach jeho a njenamakach.

37. Zakhowaj sprawnosć a hladaj za prawom; přetož na posledku skići so
tajke zbožo.

38. Hrěšnicy zahubja so zdobom, złych kónc je zničenje.

39. Pomoc sprawnych přińdźe wot Knjeza, wućek jich w času nuzy.

40. Pomha jim Knjez a wumoži jich, haj wumoži jich wot złych a wupomha
jim; dokelž so jemu dowěrja.

38.

Pokutna modlitwa wo přelutowanje.

1. Spěw Davidowy k dopomnjeću.

2. Knježe, we swojim hněwje njesudź mje, we swojim rozhorjenju
njekhostaj mje.

3. Přetož twoje kłoki překłochu mje, a twoja ruka pušći so na mnje.

4. Njeje žiłki stroweje na mojim ćěle před twojej hrózbu, žadyn měr we
mojich stawach, mojich hrěchow dla.

5. Přetož přez hłowu du mi moje złósće, kaž ćežke brěmjo, su mi
přećežke.

6. Moje rany smjerdźa a jědmja so mojeho błudu dla.

7. Stuleny sym a jara pokhileny, cyły dźeń khodźu zrudźeny.

8. Moje znutřkowne je połne wohnja, a ničo strowe njeje na mojim ćěle.

9. Sym słabuški a jara rozbity, žałosću dla swojeje wutroby stonanja.

10. Knježe, moja žadosć přińdź před tebje, a moje stonanje njebudź před
tobu zakhowane.

11. Moja wutroba třepoce jara, moja móc mje wopušći a swětło mojeju
wóčkow tež njeje ze mnu.

<pb n="40"/>

12. Moji lubi a přećelojo steja z daloka před mojim ćeŕpjenjom, a moji
znaći wostanu z daloka.

13. Łyka mi laku, kotřiž slědźa za mojej dušu a kotřiž přeja mi złe,
ryča njekhmanstwo, mysla na šibałstwo cyły dźeń.

14. Ja pak kaž hłuchi njesłyšu, sym kaž němy, kiž hubu njewotewri.

15. Sym kaž čłowjek, kiž njesłyši a we kotrehož hubje njeje žana wuryč.

16. Teho dla na tebje čakam, ty wusłyšiš, Božo Knježe mój!

17. Přetož praju: Njech so njewjesela nade mnu; by-li so wusmykła moja
noha, bychu so hordźili nade mnu.

18. K ćeŕpjenju sym stworjeny a moja bolosć je wěčnje přede mnu.

19. Haj wuznaju swoju złósć, sym starosćiwy swojeho hrěcha dla.

20. Ale moji njepřećeljo su žiwi a mócni, a wjele je jich, kiž mje bjez
winy hidźa.

21. Kiž płaća złe za dobre, zběhaja so přećiwo mi, dokelž za dobrym du.

22. Njewopušć mje, Knježe Božo, njezdal so wote mnje.

23. Khwataj mi na pomoc, Knježe, moje spomoženje!

39.

Modlitwa ćežcy ćeŕpjaceho.

1. Prěnjemu hercej Jeditun. Davidowy spěw.

2. Prajach: Pasć chcu swoje puće, zo njehrěšu ze swojim jazykom, dźeržeć
chcu so kaž z wuzdu, tak dołho hač je zły přede mnu.

3. Mjelčach ćicho, mjelčach při jich zbožu; ale moja bolosć přibjera.

4. Moja wutroba žehli so we mojim ćěle, we mojej tyšnosći zapali so
woheń we mni. Ryčach ze swojim jazykom:

<pb n="41"/>

5. Wozjeẃ mi, Knježe, mój kónc, měru mojich dnow, kak wulka je, zo
spóznaju, kak hinity sym.

6. Hlej, dłóń šěroke sčiniš moje dny a moje žiwjenje je kaž ničo před
tobu; jenož hoły proch je kóždy čłowjek, tak kruće hač steji. Sela.

7. Jenož we sćinje khodźi čłowjek, za prózdnym so prócuje; hromadźi a
njewě, štó je dóstanje.

8. A nětko što wočakuju? Knježe, moja nadźija je na tebje złožena.

9. Ze wšěch mojich hrěchow wumož mje, k směchej błazna njesčiń mje.

10. Woněmju, njewotewrju ert, přetož ty je derje činiš.

11. Wotwobroć wote mnje twoje khostanje, před bićom twojeje ruki zahinu.

12. We khostanju za złósće zničiš čłowjeka a přetočiš kaž mola jeho
najrjeńše; jenož sćin je wšitke čłowjestwo. S.

13. Słyš moju modlitwu, Knježe, kedźbuj na moju žałosć, k mojim sylzam
njemjelč; přetož cuzbnik sym při tebi, přišoł kaž wšitcy moji wótcojo.

14. Spušć swoje wóčko wote mnje, zo so rozjasnju, prjedy hač woteńdu a
wjacy njebudu.

40.

Dz̓ak a próstwa.

1. Prěnjemu hercej. Davidowy spěw.

2. Sylnje nadźijach so na Knjeza, a skhili so ke mni a słyšeše moje
wołanje.

3. A wuzběhny mje z jamy zahuby a z błóta mazanosće, a na skału postaji
mojej nozy, wobkrućo moje kročele.

4. A daše mi do erta nowy spěw, khwalbu našeho Boha; wuhla<pb
n="42"/>daja to mnozy a budźa so bojeć a so Knjezej dowěrjeć.

5. Zbóžny čłowjek, kiž staji na Knjeza swoju dowěru, a njekedźbuje na
hordych a tych, kiž so khileja ke łži.

6. Wulke sy činił, Božo Knježe; twoje dźiwy a mysle přećiwo nam, ničo
njeje tebi runja; chcył-li je zjewjeć a wupowjedać, je jich wjacy, hač
zo mohłe so přeličić.

7. Wopory a dary njespodobaja so tebi; wuši sy mi wotewrił, palne wopory
a pokutne wopory nježadaš.

8. Tehdy prajach: „Hlej přińdu, we knihach je wo mni pisane.

9. Činić po twojim spodobanju, Božo, je moja radosć a twój zakoń je we
mojej wutrobje.“

10. Prědować chcu sprawnosć we wulkej zhromadźiznje; hlejswojej hubje
njezadźeržuju, Knježe, ty je wěš.

11. Twoju sprawnosć njepotaju w swojej wutrobje, wo twojej wěrnosći a wo
twojim spomoženju ryču, njezaprěju twoju smilnosć a swěrnosć před wulkej
zhromadźiznu.

12. Ty, Knježe, njezarjekń mi swoju lubosć; twoja smilnosć a swěrnosć
zwarnuj mje wěčnje.

13. Přetož wobdali su mje njezboža bjezličbne; na mnje přińdu moje
přestupjenja, zo je njemóžu přehladać, wjacy jich je dyžli włosow mojeje
hłowy, a moja wutroba mje wopušći.

14. Zo chcył, Knježe, mje wumožić; Knježe, khwataj mi na pomoc!

15. Njech so hańbuja a so začeŕwjenja zdobom, kiž slědźa za mojej dušu,
zo bychu ju zahubili; naspjet dyrbja ćěkać a zahańbjeni być, kiž pytaja
moje njezbožo.

16. Zastróžić dyrbja so nad swojej hańbu, kiž praja ke mni: Hlejće,
hlejće!

<pb n="43"/>

17. Radować pak a wjeselić dyrbja so we tebi wšitcy, kiž tebje pytaja, a
kotřiž lubuja twoje spomoženje, njech praja wěčnje: wulki je Jehova!

18. Ja sym khudy a hubjeny, Knjez stara so za mnje; moja pomoc, mój
wumožnik sy ty, Božo mój, njekomdź so!

41.

Přeće za sobuželneho a próstwa přećiwo njepřećelam.

1. Prěnjemu hercej, Davidowy spěw.

2. Zbóžny, kiž kedźbuje na khudeho; na dnju nuzy wumoži jeho Knjez.

3. Knjez zwarnuje jeho a zežiwi jeho, zbožowny budźe we kraju; a njeda
jeho do pazorow jeho njepřećelow.

4. Knjez posylni jeho na khorym łožu; jeho lěhwo ty sćeleš we jeho
khorosći.

5. Prajach: „Knježe, budź mi hnadny, wolóž moju dušu; přetož přehrěšił
sym so na tebi.“

6. Moji njepřećeljo ryča wo mni złe: „Hdy wumrje a zhinje jeho mjeno?“

7. A přińdźe-li žadyn pohladać, ryči łžě; hromadźi jeho wutroba złe, wón
wustupi a powjeda to.

8. Zdobom šeptaja na mnje, wšitcy, kiž mje hidźa, złe wumysla na mnje.

9. „Njekhmanosće su wulate na njeho a štóž leži, njestanje wjacy!“

10. Tež čłowjek, z kotrymž měr dźeržach, na kotrehož so spušćach, kiž
mój khlěb jě, tepce ze swojimaj pjatomaj na mni.

11. Ale ty, Knježe, budź mi hnadny a pomhaj mi na nohi, zo jim zapłaću.

12. Na tym spóznaju, zo maš spodobanje na mni, hdyž njewyska mój
njepřećel nade mnu.

<pb n="44"/>

13. A mje we mojej čistoće zdźerž; postaj mje před swoje wobličo wěčnje.

14. Khwaleny budź Bóh, Knjez Israela wot wěčnosće do wěčnosće. Amen,
Amen.

42.

Žadosć za wróćenjom k swjatnicy.

1. Prěnjemu hercej. Spěw synow Kora.

2. Kaž jelenica žedźi za wody žórłom, tak žedźi moja duša za tobu, Božo!

3. Lačna je moja duša za Bohom, za žiwym Bohom; hdy zastupju a wuhladam
wobličo Bože?

4. Sylzy su mój khlěb w nocy a wodnjo, dokelž so praji ke mni wšědnje:
„Hdźe je twój Bóh?“

5. Dopomnju-li so na to, wulije so we mni moja wutroba; kak pućowach z
črjódami ludu a dźěch z nimi do domu božeho ze spěwami radosće a
khwalby, ze syłu swjećerjow.

6. Čeho dla rudźiš so, moja duša, a sy njeměrna we mni, dowěŕ so Bohu;
hišće budu so jemu dźakować, wumožnikej mojeho wobliča, mojemu Bohu.

7. Zrudna je moja duša we mni; dokelž spomina na tebje z kraja Jordana a
Hermona, z hory Mizar.

8. Žołma woła žołmu při hrimoće twojich wodopadow, wšě twoje wody, žołmy
wodow du přeze mnje.

9. Wodnjo poskići Knjez swoju smilnosć a we nocy je jeho khwalba ze mnu,
modlitwa k Bohu mojeho žiwjenja.

10. Praju k Bohu, mojej skale: „Čeho dla khodźu zrudny pod ćežu mojich
njepřećelow?“

11. Hač k rozmjećenju mojich stawow hanja mje moji přesćěharjo, wšědnje
praja ke mni: „Hdźe je twój Bóh?“

<pb n="45"/>

12. Čeho dla rudźiš so, moja duša, a sy njeměrna we mni, dowěŕ so Bohu,
hišće budu so jemu dźakować, wumožnikej mojeho wobliča, mojemu Bohu.

43.

Próstwa wo rozsudźenje a přiwzaće pola Boha.

1. Sudź mje, Božo, rozrisaj moju wěc přećiwo bjezbóžnemu ludej, wot
čłowjeka jebanstwa a złósće wumož mje.

2. Přetož ty sy Bóh mojeje mocy; čeho dla zastorčiš mje, čeho dla khodźu
zrudny pod ćežu njepřećela?

3. Pósćel swoje swětło a swoju swěcu, wonej njech mje wodźitej, njech
mje dowjedźetej k twojej swjatej horje a k twojemu bydłu.

4. Zo zastupju k wołtarjej božemu, k Bohu, radosći mojeho wjesela, a so
dźakuju tebi na cytarje, Božo Knježe mój.

5. Čeho dla rudźiš so, moja duša, a sy njeměrna we mni? dowěŕ so Bohu;
přetož hišće budu so jemu dźakować, wumožnikej mojeho wobliča, mojemu
Bohu.

44.

Žałosć w njezawinjenej wójnskej nuzy.

1. Prěnjemu hercej. Wot synow Kora spěw.

2. Božo, z našimaj wušomaj smy słyšeli, naši wótcojo su nam powjedali;
skutki sy činił za jich časy, za časy zastarske.

3. Ze swojej ruku sy zaničił pohanow a jich sy plahował; rozmjatłsy
ludy, ale jich sy rozšěrił.

4. Přetož ze swojim mječom njedobychu woni kraj a jich ruka njedaše jim
dobyće; ale twoja prawica a twoje <pb n="46"/>ramjo a swětło twojeho
wobliča, dokelž měješe spodobanje nad nimi.

5. Ty, tón samy, sy mój kral, Božo! poruč Jakubej pomoc.

6. Z tobu chcemy porazyć našich njepřećelow, we twojim mjenje poteptać
tych, kiž so přećiwo nam zběhaja.

7. Přetož na mój prok so njespušćam a mój mječ njeda mi dobyće;

8. Ale ty daš nam dobyć nad našimi njepřećelemi, a našich hanjerjow
wohanbiš.

9. Boha chcemy khwalić wšědnje a jeho mjenu so dźakować do wěčnosće.
Sela.

10. Wšak zastorčił a wohańbił sy nas a njewućahnył sy z našim wójskom.

11. Ćěkać sy nas dał před našimi njepřećelemi; kiž nas hidźa, wurubichu
nas.

12. Roztorhać nas daš, kaž wowcy a rozpjeršiš nas mjez pohanow.

13. Předał sy mój lud darmo; ničo sy njedobył při předaću.

14. Postajił sy nas k hańbje našich susodow, k žortej a směchej tych,
kiž su wokoło nas.

15. Sčinił sy nas k přisłowej pohanow, zo ludy z hłowu zawijeja.

16. Wšědnje steji moja hańba přede mnu a hańba mojeho wobliča přikrywa
mje.

17. Před ryču hanjerja a česće tupjerja, před njepřećelom a
wjećbylačnym.

18. Wšo to přińdźe na nas a tola na tebje njezabychmy a njezłamachmy
twój zwjazk.

19. Njewotkhileše so naša wutroba a njeklacachu naše kročele z twojeje
šćežki.

20. Zo nas rozmjeće we bydłach zwěriny a nas zakry we khłódku smjerće.

21. Hdy bychmy zabyli mjeno Bože a pozběhnyli našej rucy k cuzemu Bohu.

22. Njedyrbjał to Bóh namakać? wón dźěn <pb n="47"/>znaje wutroby
pótajnosće.

23. Haj twoje dla morimy so wšědnje; dźeržimy so za skoćata k rězanju.

24. Wotcuć, čeho dla spiš, Božo? zbudź so, njezastorč na wěčne.

25. Čeho dla zakryješ swoje wobličo, zabudźeš na našu ćežu a bědu?

26. Přetož do procha stulena je naša duša, na proše lěpi moje ćěło.

27. Stań! Pomhaj nam! a wumož nas swojeje smilnosće dla.

45.

Krasnosć krala a jeho njewjesty.

1. Prěnjemu hercej na sušinam. Lubozny spěw, spěw synow Kora.

2. Žórli moja wutroba rjanu ryč, spěwać chcu moju baseń kralej, mój
jazyk budź spěšneho pisarja pisawka.

3. Najrjeńši sy mjez čłowjekow synami, luboznosć je wulata na twojej
hubje, přetož Bóh žohnuje tebje do wěčnosće.

4. Wopasaj swój žiwot z mječom, rjeko! ze swojej pychu, ze swojej debu.

5. A we swojej pyše wuńdź dobyćeŕscy za wěrnosć, smilnosć a sprawnosć;
dźiwy pokaže tebi twoja prawica.

6. Wótre njech su twoje kłoki, splahi spadaja před tobu, we wutrobje
njepřećeli krala.

7. Twój trón, Božo, je wěki na wěki, sprawny sceptaŕ je sceptaŕ twojeho
kralestwa.

8. Sprawnosć lubuješ, hidźiš njeprawdu; teho dla žałbuje tebje Bóh twój
Knjez z radosće wolijom před twojimi přećelemi.

9. Mara, alowe, kassia su wšě twoje šaty, z elefantskozuboweho domu
zwjesela tebje.

10. Kralow dźowki su mjez twojimi drohimi, žona steji k twojej <pb
n="48"/>prawicy we złotu z Ophira.

11. Słyš dźowka a hlej, skhil swoje wucho a zabudź na twój lud, na dom
twojeho nana.

12. Spodoba so kralej twoja rjanosć, kłoń so před nim; přetož wón je
twój Knjez.

13. A dźowka Tyrus je z darami před tobu a ludy majkaja tebje.

14. Samón błysk je kralowska dźowka, ze złota nitkow je jeje drasta.

15. We pisanej drasće dowjedźe so ke kralej, knježny du za njej, jeje
družki přiwjedu so k tebi.

16. Přiwjedźene z wjeselom a radosću, zastupja do hrodu krala.

17. Na měsće twojich wótcow khodźa twoji synojo; postajiš jich jako
knježerjow na cyłej zemi.

18. Spominać chcu na twoje mjeno wěki na wěki; khwalić budźa tebje
tehodla ludy nětk a wěčnje.

46.

Bóh škituje swjate město w kóždej strašnosći.

1. Prěnjemu hercej. Wot synow Kora, po „alamot“ spěw.

2. Bóh je naš wućek a móc, spóznaje so jako mócna pomoc we nuzy.

3. Teho dla njebojimy so, hač so tez̀ zemja změni a hory so ćumpaja
wosrjedź morja.

4. Hdy bychu tež rułe jeho wody a so wariłe, třasłe so hory we jeho
mjerzanju. Sela.

5. Rěka, rěčki jeho zwjesela, město bože, swjatočne bydła najwyššeho.

6. Bóh je wosrjedź njej, zo njekhabła; Bóh jej pomha při switanju.

7. Zakhadźachu ludy, ćumpachu so kralestwa; wupósła swój hrimot, zemja
ržeše.

8. Knjez Sabaoth je z nami, wućek je nam Bóh Jakuba. Sela.

<pb n="49"/>

9. Přistuṕće, hlejće dźiwy Boha, kiž postaji tajke zapusćenje na zemju.

10. Kiž wobara wójnam hač ke kóncam zemje, rozlemi proki a rozpači
lebije, wozy spali z wohnjom.

11. Zastańće! a spóznajće, zo sym Bóh, powyšeny nad pohanami, powyšeny
nad zemju.

12. Knjez Sabaoth je z nami, wućek je nam Bóh Jakuba. Sela.

47.

Hołdowanje kralej.

1. Prěnjemu hercej. Wot synow Kora. Spěw.

2. Wšitke ludy kleskajće do rukow a wyskajće Bohu z radosće hołkom.

3. Přetož Knjez, najwyšši, je strašny, kral wulki nade wšej zemju.

4. Podćisnje nam ludy a splahi pod naše nohi.

5. Wuzwoli nam naše herbstwo, hordosć Jakuba, kotrehož lubuje. Sela.

6. Pozběhnje so Bóh ze zynkami, tón Knjez z hłosom posawnow.

7. Spěwajće Bohu, spěwajće, spěwajće našemu kralej, spěwajće!

8. Přetož kral wšeje zemje je Bóh, spěwajće tule pěseń:

9. Kraluje Bóh nad pohanami, Bóh sedźi na swojim swjatym trónje.

10. Knježerjo ludow su zhromadźeni k ludej Boha Abrahama; přetož Boha su
knježerjo zemje, wulcy powyšeny je wón.

48.

Zakitaŕ Siona.

1. Ṗěseń. Spěw synow Kora.

2. Wulki je Knjez a česćeny jara we měsće našeho Knjeza na jeho swjatej
horje.

3. Luboznje pozběhuje so k wjeselu cyłeho kraja hora sionska na stronje
k połnocy město wulkeho krala.

4. Bóh je znaty we <pb n="50"/>jeje wysokich hrodach jako podpjera.

5. Přetož zešli su so kralojo a přićahnyli su w hromadźe.

6. Woni wohladachu a dźiwachu so; zastróžichu so a rozćěkachu.

7. Třepotanje zmócni so jich, strach kaž porodnicy.

8. Z wětrom wot ranja rozpra ty łódźe tharsiske.

9. Kaž smy słyšeli, tak to widźachmy we měsće Boha Sabaoth, we měsće
našeho Knjeza; Bóh zdźerz̀i je do wěčnosće. Sela.

10. Dźakujemy so, Božo, twojej smilnosći we twojim domje.

11. Kaž twoje mjeno, Božo, tak dosaha twoja česć hač k swěta kóncam,
sprawnosć napjelnjuje twoju prawicu.

12. Wjesel so, hora Sion; zraduja so dźowki Juda twojich sudźenjow dla.

13. Wobdajće Sion a wobeńdźće jón, ličće jeho wěže!

14. Hladajće na jeho murje, wobkhodźćejeho hrody, zo byšće to powjedali
přichodnemu splahej.

15. Přetož to je Bóh, naš Knjez wěki na wěki, wodźi nas hač do smjerće.

49.

Spokojenje přesćěhaneho z pohladom na wěčnosć.

1. Prěnjemu hercej. Spěw synow Kora.

2. Słyšće to wšitke ludy, dajće kedźbu, wšitcy wobydlerjo swěta!

3. Synowje nizkich a synowje nahladnych, wšitcy bohaći a khudźi!

4. Mój ert ryči mudrosć a mojeje wutroby mysl je wědomosć.

5. Skhilu swoje wucho k hrónčkam, zanjesu na cytarje swój powučacy spěw.

6. Čeho dla bych so bojał we času njezboža? <pb n="51"/>njech mje
wobdawa złósć mojich njepřećeli.

7. Njech so spušćeja na swoju móc a so hordźa ze swojimi wulkimi
bohatstwami.

8. Njewukupi tola žadyn druheho; njemóže žadyn Bohu dosćčinić za sebje.

9. Předrohe je wukupjenje za jich duše; njedostatne wěčnje,

10. Byrnje žiwi byli do wěčnosće a njewohladali jamy.

11. Wšak widźi je! Mudri wumru, z dobom zhinje tež hłupy a błazn a
zawostaja druhim swoje kubło.

12. Jich mysle su: Jich domy zwostanu wěčnje, jich bydlenja wěki na
wěki; zo so česća jich mjena na zemi;

13. Mjez tym zo nizki we česći njewostanje, runja skotej, kiž spada.

14. To je jich błaznistwa wašnje a jich potomnikam spodobaja so jich
ryče. Sela.

15. Kaž wowcy, kiž so ćěrja do jamy, pase jich smjerć, a skoro budźa
khodźić nad nimi sprawni, tež jich štałtnosć zniči hela; ničo
njewostanje wot nich.

16. Tola moju dušu wumoži Bóh z helskeje mocy, haj wón mje přiwozmje.
Sela.

17. Njebój so, hdyž so štó wobohaći, zo so množi jeho domu česć;

18. Přetoz̀ ničo njewozmje, hdyž wumrje ze sobu, jeho česć njepóńdźe z
nim.

19. Žohnowaše dźě so jeho duša we žiwjenju a khwalił sy so, zo sebi
derje być daše.

20. Zastupiš k swojich wótcow splahej, kiž do wěčnosće swětła
njewohladaja.

21. Čłowjek we česći bjez rozoma, runja so skotej, kiž spada.

50.

Bóh sudźi zmyslenje woprowacych.

1. Asaphowy spěw. Bóh, Bóh tón Knjez <pb n="52"/>ryčeše a wołaše k zemi
wot słónca skhadźenja hač k jeho zapadej.

2. Ze Siona, krasnosće sydła, wuńdźe Bóh we swojim swětle.

3. Zastupi naš Bóh a njemjelči, woheń žerje před jeho wobličom a wokoło
njeho zakhadźa so jara.

4. Woła njebjo z wysoka a zemju k sudej swojeho ludu:

5. „Zhromadźće mi mojich swjatych, kiž wobzamknychu mój zwjazk z
woporami.“

6. A wozjewichu njebjesa jeho sprawnosć, přetož je Bóh a sudnik wón.
Sela.

7. Słyš, mój ludo, a powjedać chcu, Israelo! dopomnić chcu tebje, zo sym
Bóh, twój knjez.

8. Twojich woporow dla njeswarju tebje, twoje palne wopory su přecy
přede mnu.

9. Njewozmu pak z twojeho domu byki ani skopy z twojich hródźow.

10. Přetož moja je wša zwěrina lěsa, skót horow po tysacach.

11. Znaju wšě ptačstwo horow a zwěrjata pola su moje.

12. Hdy bych hłódny był, tebi bych je njeprajił; přetož mój je swět a
štož je w nim.

13. Jěm snadź mjaso howjadłow a piju skopow krej?

14. Wopruj Bohu česć a dopjelń swoje slubjenja najwyššemu.

15. A wołaj so ke mni na dnju nuzy, wumožić chcu tebje a česćić mje
budźeš.

16. K złemu pak praji Bóh: Kak móžeš ryčeć wo mojich kaznjach, kak
bjerješ mój zakoń do swojeho erta?

17. A tola zacpěješ dobre zadźerženje a mjetaš za sobu moje słowa.

18. Wuhladaš-li paducha, wobkhadźeš z nim, z mandźelstwołamarjemi
spřećeliš so.

19. Tykaš swoju hubu do złeho a swój jazyk snowa šibałstwo.

<pb n="53"/>

20. Sedźo ryčiš přećiwo swojemu bratrej, přisłodźeš so přećiwo synej
swojeje maćerje.

21. Tak činiš a mjelču-li, mysliš, zo sym kaž ty; pokhostam tebje a
połožu ći to před woči.

22. Kedźbujće na to, wy bohazabyći, zo njeroztorham a to bjez
spomoženja.

23. Štóž wopruje dźak, česći mje a kedźbuje na puć, jemu pokažu bože
spomoženje.

51.

Pokutny psalm.

1. Prěnjemu hercej. Davidowy spěw.

2. Hdyž přińdźe k njemu profeta Nathan, dokelž běše ležał při Bethsabje.

3. Budź mi hnadny, Božo, po swojej smilnosći, po wulkosći swojeje
lubosće zmaž moje hrěchi.

4. Přecy lěpje wumyj mje wot mojeje złósće a wot mojich hrěchow wučisć
mje.

5. Dokelž spóznaju swoje přehrěšenja a mój hrěch je wěčnje přede mnu.

6. Přećiwo tebi sym so přehrěšił a štož je złe we twojimaj wočomaj, sym
činił; teho dla budźeš sprawny w twojich słowach, čisty we twojim
sudźenju.

7. Hlej we złósći so narodźich a we hrěchu podja mje moja maćeŕ.

8. Hlej prawdu žadaš tež potajnje činjenu, potajnje wučiš mje mudrosć.

9. Wusprawń mje z isopom a budu čisty, wumyj mje a bělši budu dyžli
sněh.

10. Daj mi slyšeć radosć a wjeselo, zo so powjesela stawy, kiž sy ranił.

11. Zakryj swoje wobličo před mojim hrěchom a wumaž wšu moju
njesprawnosć.

12. Čistu wutrobu stwoŕ <pb n="54"/>mi, Božo, wobstajneho ducha wobnoẃ
we mni.

13. Njezastorč mje wot swojeho wobliča a swojeho swjateho ducha njewozmi
wote mnje.

14. Wróć mi swojeho spomoženja radosć a zwólniwu wutrobu zdźerž mi.

15. Wučić chcu hrěšnikow twoje puće a kiž so přehrěšichu, wróća so k
tebi.

16. Wumož mje wot krwawneho hrěcha, Knježe Božo, moje spomoženje; spěwać
budźe mój jazyk twoju sprawnosć.

17. Knježe, wotewŕ mojej hubje, a mój ert wozjewi twoju česć.

18. Přetož nimaš spodobanje na woporu, dał bych jón; palny wopor
njelubuješ.

19. Wopory bože su: rozkaty duch, rozkatu a rozbitu wutrobu njezacpěješ,
Božo!

20. Čiń dobre Sionej po swojej hnadźe, twaŕ murje Jeruzalema!

21. Potom změješ spodobanje na woporach sprawnosće, na palnych a cyłych,
potom přiwjedu so na twoje wołtarje byki.

52.

Hrěch a jeho mzda.

1. Prěnjemu hercej. Davidowy spěw.

2. Hdyž přińdźe Edomita Doeg a wozjewi Saulej prajo jemu: Zastupi David
do domu Achimelecha.

3. Što so hordźiš ze złósću, hobrisko! smilnosć boža traje wšědnje.

4. Za škodźenjom slědźi twój jazyk, kaž wótre nožicy třiha łžě.

5. Złe maš radšo hač dobre, łžu radšo hač ryčeć prawdu. Sela.

6. Lubuješ škódne ryče, jazyk jebanstwa!

7. Teho dla zniči tebje tež Bóh wěčnje, wućěri a wućisnje tebje z hěty a
wukorjeni tebje z kraja žiwych. Sela.

<pb n="55"/>

8. Hdyž wuhladaja to sprawni, budźa so bojeć a jeho wusměšeć:

9. „Hlej muža, kiž njestaji na Boha swoju pomoc a so spušćeše na swoje
wulke bohatstwo, běše mócny we swojim škodźenju!“

10. Ja pak zelenju so kaž wolijowc w domje božim, dowěrju so božej
smilnosći wěki na wěki.

11. Khwalić chcu tebje wěčnje; přetož ty sy je činił, haj so spušćeć na
twoje mjeno, přetož hnadny sy před twojiṁi swjatymi.

53.

Bjezbóžni přińdu něhdy k spóznaću.

1. Prěnjemu hercej na „mahalat“. Davidowy spěw.

2. Praji błazn we swojej wutrobje: Njeje Bóh! Škódna a wohidna je jich
złósć; žadyn nječini dobre.

3. Bóh so z njebja pokhili na synow čłowjeka, zo by pohladał, hač je
žadyn rozomny, kiž by pytał Boha.

4. Wšitcy su wotpadli, wšitcy su pokaženi, žadyn nječini dobre, ani
jedyn.

5. Njezhonichu je, kiž činja złe, žeru mój lud, kaž so khlěb jě, k Bohu
so njewołachu?

6. Tam so zastorčichu, kiž běchu bjez bojosće, dokelž Bóh rozmjeta kosće
woblěharjow, wohańbi jich; přetož Bóh jich zaćisny.

7. O zo by přišła ze Siona Israelej pomoc! Wróći-li Bóh swój jaty lud,
radował by so Jakub, wjeselił so Israel.

54.

Próstwa wo pomoc přećiwo njepřećelam.

1. Prěnjemu hercej na trunach. Davidowy spěw.

2. Hdyž přińdźechu Ziphitojo k Saulej prajo: „Njeje snadź Da<pb
n="56"/>vid mjez nami skhowany?“

3. Božo, z twojim mjenom pomhaj mi a přez twoju móc poskić mi prawo.

4. Božo! Słyš moju próstwu, kedźbuj na mojeho erta słowa.

5. Přetož cuzbnikojo zběhaja so nade mnu a mócni slědźa za mojej dušu,
nimaja Boha před sobu. Sela.

6. Hlej Bóh je mój pomocnik, Knjez mojej duši podpjera.

7. Wróć so złósć mojim přesćěharjam, po swojej swěrnosći znič jich.

8. Zwólnje chcu tebi woprować, khwalićtwoje mjeno, Knježe, dokelž sy
dobroćiwy.

9. Přetož ze wšeho hubjenstwa wumoži mje a nad mojimi njepřećelemi
wjeseli so moje wóčko.

55.

Modlitwa při njeswěrje a přeradźe přećelow.

1. Prěnjemu hercej na trunach. Davidowy spěw.

2. Kedźbuj, Božo! na moju próstwu a njezakryj so před mojim
zdychowanjom.

3. Skhil so ke mni a wusłyš mje, błudźu we nuzy a sym bjez měra

4. Před hłosom njepřećela, před potłóčowanjom złeho; přetož njepočinki
tukaja na mnje a we złobach přesćěhaja mje.

5. Moja wutroba pukoce we mni a smjertny strach napadny mje.

6. Strach a třepotanje zmócni so mje a zastróženje přikrywa mje.

7. Praju: Štó da mi křidła, kaž hołḃ bych lećał a wotpočnył.

8. Hlej ćěkajo bych so zdalił, bydlił we pusćinje. Sela.

9. Ćěkajo bych khwatał bóle, dyžli wětra wěćo, bóle dyžli wichor.

10. Znič, Knježe! rozdźěl jich jazyki; pře<pb n="57"/>tož złósć a zwadu
widźu w měsće.

11. W nocy a wodnjo wobdawaja je na jeho murjach, złósć a njeprawda we
nim.

12. Njekhmanstwo wosrjedź njeho a njezdali so z jeho drohow łža a
jebanstwo.

13. Njeje pak to mój njepřećel, kiž mje hani, znjesł bych to, ani mój
zawistnik, kiž so hordźi nade mnu, skhował bych so před nim.

14. Ale ty, čłowječe mojeho runjeća, mój přećel a znaty.

15. Kiž sebi w hromadźe swój čas z rozryčowanjom słodźachmoj, do domu
božeho kročachmoj z přewodźenjom.

16. Smjertny strach njech jich překhwata, do hele njech zjědu žiwi,
přetož złósć je w jich domach a mjez nimi.

17. K Bohu so wołam a wumoži mje Knjez.

18. Wječor, rano a připołdnju stonam a zdychuju, wón słyši mój hłós.

19. Wumoži moju dušu wot wójny přećiwo mi, hač runje su mnozy přećiwo
mi.

20. Bóh słyši to a poniži jich, kiž knježi wot zastarska. Sela — při
kotrychž njeje polěpšenje a so njeboja Boha.

21. Kładźa swoju ruku na swojich přećelow, tupja swoje přislubenje.

22. Hładše dyžli butru činja swoje huby, a we wutrobje maja wójnu;
mazniše dyžli wolij su jich słowa a tola su wućehnjene mječe.

23. Złož na Knjeza, štož ći napołoži, zastara tebje, njeda sprawnemu
wěčnje njeměr.

24. A ty, Božo, zmjetaš jich do zahuby studnje, ludźo krwje a jebanstwa
njepřinjesu swoje dny hač do połojcy, ja pak so tebi dowěrju.

<pb n="58"/>

56.

Próstwa a dowěra we wulkej nuzy.

1. Prěnjemu hercej po „jonath elem rehokim.“ Davidowy spěw, hdyž jeho
zajachu Filistojo we Gath.

2. Budź mi hnadny, Božo; přetož ludźo herjekaja na mnje, wšědnje straši
mje přećiwnik.

3. Cyły dźeń zakhadźeja moji čwělowarjo, mnozy wojuja we hordosći ze
mnu.

4. Hdyž so boju, nadźijam so na tebje.

5. Z Bohom chcu so hordźić, z jeho słowom, Bohu so dowěrju, so njeboju,
što tež chcyło mi mjaso sčinić?

6. Wšědnje zrudźa moje ryče, za mnje su wšě jich wotmyslenja k złemu.

7. Zhromadźa so, skhowaja so woni, moje kročele wobkedźbuja, kak bychu
popadnyli moju dušu.

8. Za tu złósć dyrbjeli so wumožić? We hněwje zastorč ludy, Božo!

9. Moje ćěkanja ličiš ty, zawri do swojeho měška moje sylzy, njesteja
wone w twojej knizy?

10. Potom rozćěkaja moji njepřećeljo na dnju, hdyž so wołam: to wěm,
přetož Bóh je za mnje.

11. Na Bohu khwalu słowo, na Jehovje khwalu słowo.

12. Bohu so dowěrju, njeboju so, što mohł mi čłowjek sčinić?

13. Tebi slubjene slubjenja, Božo, mam dopjelnić; přinjesu tebi dźakne
wopory.

14. Dokelž sy wumožił moju dušu ze smjerće, zwarnował mojej nozy před
padom, zo bych kročił před Bohom we swětle žiwych.

<pb n="59"/>

57.

Wječorna modlitwa.

1. Prěnjemu hercej po „tašet“. Davidowy spěw; hdyž wón ćekny před Saulom
do škałobiny.

2. Budź mi hnadny, Božo, budź mi hnadny; přetož na tebje nadźija so moja
duša a pod sćin twojich křidłow ćěkam, doniž přeńdźe zahuba.

3. Wołam so k Bohu najwyššemu, k Bohu, kiž skónči za mnje.

4. Pósćele z njebjes a wumoži mje; wohańbi teho, kiž zakhadźa na mnje.
Sela. Pósćele Bóh swoju smilnosć a swěrnosć.

5. Moja duša mjez lawami; bydlu mjez płomjenja sapacymi čłowjekami, jich
zuby su lebije a kłoki, jich jazyki wótre mječe.

6. Pozběhń, Božo, nad njebjom, nad cyłym swětom swoju česć!

7. Syće stajeja mojim stopam, moja duša so wije; ryja jamu přede mnu,
ale sami spadaja do njeje. Sela.

8. Hotowa je moja wutroba, přihotowana, Božo, moja wutroba, chcu spěwać
a hrać.

9. Postań moja duša, wotcuć harfa a cytara, stanyć chcu z rańšim
switanjom,

10. Khwalić tebje mjez ludami, Božo, spěwać tebi mjez splahami.

11. Přetož wulka, hač k njebju dosahaca je twoja smilnosć a twoja
swěrnosć hač k mróčelam.

12. Pozběhń nad njebjom, Božo, nade wšěm swětom swoju česć!

58.

Njesprawni sudnicy a jich kónc.

1. Prěnjemu hercej po „tašet“. Davidowy spěw.

2. Hdy byšće woprawdźe ryčeli woněmjenu sprawnosć; po <pb
n="60"/>prawdźe byšće sudźili, dźěći čłowjeka wy!

3. Ale činiće njeprawdu we wutrobje, wašich rukow přemóc wotwažujeće na
zemi.

4. Zdalili su so zli wot ma ćerje žiwota sem, błudźa wot naroda sem,
ryča łžě.

5. Jěd maja runja jědej hada, kaž hłucha zmijica, kiž zawrjeswoje wucho,

6. Zo by njesłyšała kuzłarja hłós, zaprajerja, kiž kuzłaŕstwo rozemi.

7. Božo, rozćeṗ jich zuby w jich khlamach, rozmjeć čronowcy młodych,
lawow Knježe.

8. Rozpłunu njech kaž woda, kiž wotběhnje; napinaja njech kłoki, wone su
kaž wobrězane.

9. Kaž šnak njech su, kiž ležo rozpłunje, kaž zažny porod žony, kiž
słónca njewuhlada.

10. Prjedy hač waše horncy hłohonc skedźbuja syry a suchi, zdunje jich
prječ.

11. Wjeselić budźe so sprawny widźo wjećbu, swoje stopy budźe kupać we
krwi złeho.

12. A praji lud: Jenož sprawny dostanje mzdu; haj Bóh je, kiž sudźi na
zemi.

59.

Přećiwo łakacym mordarjam.

1. Prěnjemu hercej po „tašet“. Davidowy spěw. Hdyž wupósła Saul, zo
bychu wobstajili dom a jeho morili.

2. Wumož mje wot mojich njepřećeli, Božo mój, wot mojich přećiwnikow
wuswobodź mje!

3. Wumož mje wot tych, kiž činja złe a wot mužow krwje pomhaj mi!

4. Přetož hlej woni łakaja na moju dušu, zhromadźa so přećiwo mi sylni,
bjez mojeho přehrěšenja a bjez mojeje winy, Knježe.

<pb n="61"/>

5. Bjez mojeje winy ćěrja a hotuja so; stań! mi napřećo a hlej!

6. Ty Božo Knježe Sabaoth, Božo Israela, wotcuć, zo by domapytał wšěch
pohanow, njesmil so na žanym khrobłym złóstniku.

7. Wróća so a wuja kaž psy běhajo po měsće.

8. Hlej złe ryča, we jich hubach su mječe, přetož štó je słyši?

9. Ale ty, Knježe, směješ so jim, wusměšiš wšěch pohanow.

10. Štož jich móc nastupa, kedźbuju na tebje; přetož ty, Božo, sy mój
wućek.

11. Bóh smilny přińdźe mi napřećo, Bóh rozjasni mje nad mojimi
njepřećelemi.

12. Njeznič jich, zo njezabudźa mój lud; rozpjerš jich ze swojej mocu a
zastorč jich, Božo naš škit!

13. Hrěch jich erta je słowo jich hubow, teho dla njech so zašmjataja we
swojej hordosći a powjedać budźe so wo jich zapřisahach a łžach.

14. Znič jich w hněwje, znič, zo njezwostanu a spóznaja, zo Bóh je, kiž
kraluje we Jakubje hač k swěta kóncam.

15. A hdyž so wróća na wječor, njech wuja kaž psy běhajo po měsće.

16. Njech slědźa za cyrobu a hdyž so njenasyća, njech přenocuja.

17. Ja pak chcu spěwać twoju česć a zanjesć na ranje twoju smilnosć;
přetož ty sy mój wućek a spomoženje na dnju nuzy.

18. Moja móc, tebi chcu spěwać; přetož ty, Božo, sy mój wućek, mój
hnadny Bóh.

60.

Dowěrna próstwa poniženeho.

1. Prěnjemu hercej na „šušan — jedut“. Davidowy spěw k powučenju.

<pb n="62"/>

2. Hdyž wón ćehnješe přećiwo Mesopotamskej a Syriskej (mjenujcy Sobal) a
Joab so wróćo zbi Edomitow we dole sele dwanaće tysacow.

3. Božo, zastorčił, rozpjeršił sy nas, hněwny sy; posylń nas zasy!

4. Potřasł sy zemju, rozpačił ju, zahoj jeje rozkwěkanki; přetož ćumpje
so.

5. Pokazał sy swojemu ludej wobćežnosć, napojił nas z winom błuda.

6. Dał sy khorhoj tym, kiž so tebje boja, ćěkać před wěrnosću. Sela.

7. Zo bychu so wumožili twoji lubi, pomhaj twoja prawica a wusłyš nas.

8. Bóh ryči we swojej swjatosći: Wjeselu so a dźělu Sichem, wuměrju doł
Sukhot.

9. Mój je Gilead a Manasse je mój, Efraim mojeje hłowy móc, Juda mojeho
knježeŕstwa sceptaŕ;

10. Moab mój hornyk k myću, na Edom ćisnu swoje črije, Filistiska moje
radowanje.

11. Štó dowjedźe mje do twjerdźizny, štó přewodźeše mje hač k Edomej?

12. Njejsy to ty, Božo, kiž nas rozpjerši a kiž njewućahny z našim
wójskom?

13. Daj nam pomoc z nuzy, přetož podarmo je wša čłowjeska pomoc.

14. Z Bohom dokonjamy mócne skutki, wón potepta našich njepřećelow.

61.

Wusłyšenje.

1. Prěnjemu hercej na „jeditun“. Davidowy spěw.

2. Słyš, Božo, moju modlitwu, kedźbuj na moju próstwu.

3. Wot kóncow zemje chcu so k tebi wołać, <pb n="63"/>w lačnosći mojeje
duše wuwjedźe mje na přewysoku skału.

4. Přetož ty sy mój wućek, sylna wěža před njepřećelemi.

5. Daj mi bydlić w twojim domje stajnje, so skhować pod twojeju křidłow
sćin. Sela.

6. Přetožty, Božo, słyšiš moje slubjenja, daš wobsedźenstwo tym, kotřiž
so twojeho mjena boja.

7. Dny přidaj k dnjam krala, jeho lěta njech su splah wot splaha.

8. Wěčnje njech bydli před Bohom, lubosć a swěru daj, zo jeho
zwarnujetaj.

9. Tak chcu khwalić stajnje twoje mjeno, dopjelnjejo moje slubjenja dźeń
wote dnja.

62.

W nuzy twaŕ jenož na Boha!

1. Prěnjemu hercej na „jeditun“. Davidowy spěw.

2. Jenož we Bohu změruje so moja duša, wot njeho přińdźe moje
spomoženje.

3. Jenož wón je moja skała, moje wumoženje, mój wućek, zo jara
njekhabłam.

4. Kak dołho honiće za jednym mužom? Wšitcy chceće jeho rozbić, kaž
wisaca sćěna padacu murju.

5. Haj storčić jeho z jeho wysokosće wuradźuja so, mysla na łžě; ze
swojej hubu žohnuja a we swojej wutrobje zakliwaja. Sela.

6. Jenož we Bohu změruj so moja duša, přetož wot njeho přińdźe moja
nadźija.

7. Wón sam je moja skała, moje wumoženje, mój wućek, ja njepadnu.

8. Pola Boha je moja pomoc, moja česć, skała mojeje mocy, mój wućek je
pola Boha.

9. Dowěŕće so jemu kóždy čas, wusypajće před nim waše wutroby, ludźo!
Bóh je naša dowěra. Sela.

<pb n="64"/>

10. Luta prózdnosć su čłowjekojo, łža wosebni; na wazy ćahnu zdobom
prózdnosće dla do wjeŕcha.

11. Njespušćejće so na njesprawnosć a z rubjenstwom njehordźće so; hdyž
přiběra bohatstwo, njezłožće na nje wašu wutrobu.

12. Junkróć praji je Bóh, dwójcy je słyšach: zo je móc pola Boha.

13. A pola tebje, Knježe, je smilnosć; přetož płaćiš kóždemu po jeho
skutkach.

63.

Žadosć za Bohom.

1. Spěw Davida, hdyž běše we pusćinje Juda.

2. Božo! mój Bóh sy ty, na ranje žedźu za tobu; za tobu slědźi moja
duša, žada moje ćěło we suchim, lačnym wodykhudym kraju,

3. Tak kaž tebje widźach we swjatnicy, widźeć twoju česć a krasnosć.

4. Přetož lěpša hač žiwjenje je twoja smilnosć; mojej hubje byštej će
khwaliłej.

5. Potom chcył tebje žohnować swoje žiwe dny, k twojemu mjenu pozběhować
swojej rucy.

6. Kaž z tukom a mjasnym by so nasyćiła moja duša; a z hubow wyskanjom
by khwalił mój ert,

7. Hdyž spominam na tebje na mojim lěhwje, hdyž we nócnym budźenju myslu
na tebje.

8. Přetož ty sy moja pomoc a we khłódku twojich křidłow wyskam.

9. Moja duša wisy na tebi; twoja prawica zdźerži mje.

10. Ale ći, kotřiž k zahubje steja za mojej dušu, spadaja do zemje
hłubinow.

11. Podadźa so mječej, budźa liškow podźěl.

12. Kral pak zwjeseli so nad Bohom; zbóžny budźe so khwalić <pb
n="65"/>kóždy, kotryž přisaha pola njeho, ale woněmić dyrbjał huby tych,
kiž ryča łžě.

64.

Přisłodnik budźe wohańbjeny.

1. Prěnjemu hercej. Davidowy spěw.

2. Słyš, Božo, mój hłós we mojej žałosći, před strachom njepřećela
zwarnuj moje žiwjenje.

3. Zakryj mje před posedźenjom bjezbóžnych, před złóstnikow hromadu,

4. Kiž wótřa kaž mječ swój jazyk a třěleja kaž swoje kłoki jědojte
słowa,

5. Zo bychu ranili potajnje sprawneho; zdobom wutřěla na njeho bjeze
wšeje bojosće.

6. Wobzamknu mjez sobu złósć, wuradźuja polac łyka; praja: Štó móhł je
widźeć?

7. Wumysla njepočinki, wuslědźili su docyła, štož běše k wuslědźenju,
znutřkowne kóždeho a wutroby hłubinu.

8. Wšak trjechi jich Bóh z kłokom nadobo, přińdźe jich pad.

9. Spadać da jich jedneho přez druheho přez jich jazyk; ćěkać budźa
wšitcy před nimi, kiž jich wuhladaja.

10. A bojeć budźa so wšitcy a wozjewjeć skutk boži a spóznawać jeho
skutk.

11. Wjeselić budźe so sprawny we Knjezu a jemu so dowěri; a pokhwala so
wšitcy, kiž su sprawneje wutroby.

65.

Dźak po płódnym dešću.

1. Prěnjemu hercej. Davidowy spěw. Pěseń.

2. Tebi słuži ćicha dowěra, khwalba, Božo, we Sionje, tebi maja so
dopjelnić sluby.

3. Kiž wusłyšiš mod<pb n="66"/>litwu, k tebi dyrbi zastupić wšitke
mjaso.

4. Hdyž mje přemóža moje hrěchi, naše přestupjenja ty wodaš.

5. Zbóžny, kohož ty wuzwoliš a přiwozmješ, zo by bydlił we twojich
dworach; daj so nam nasyćić na kubłach twojeho domu, twojeho swjateho
templa.

6. Spodźiwnje sy nas ze sprawnosću wobdarił, Božo našeho spomoženja,
dowěra wšěch kóncow zemje a najdalšeho morja.

7. Kiž zakorjeni hory we swojej mocy, wopasany je z mocu.

8. Kiž změruje wodow hołk, hołk jich žołmow a zakhadźenje ludow.

9. A zastróža so zemje wobydlerjo před twojimi znamjenjemi; ranja
switanje a wječor daš wyskać.

10. Domapytał sy kraj, powodźił jón a jara wopłodźił, rěka Boža je połna
wody, žita jich płodźiš; přetož tak sy je přihotował.

11. Jeho brózdy napojiš, rozmjećeš jeho hruzły; z dešća zliwkami je
zmjechčiš, žohnuješ jeho płód.

12. Krónuješ lěto z twojim žohnowanjom, kolije twojeho woza kapaja tuk.

13. Kapaja pusćiny plonoški we tuku, z radosću pasaja so hórki.

14. Hona debja so z pastwami skotu, doliny přikrywaja so ze žitami;
wyskaja, haj spěwaja.

66.

Dźak za wumoženje.

1. Prěnjemu hercej, psalmospěw. Wyska njech Bohu wšón swět.

2. Spěwajće česć jeho mjena, česćće jeho z khwalbnymi spèwami.

3. Prajće Bohu: „Kak strašne su twoje skut<pb n="67"/>ki, twojeje
wulkeje mocy dla njech majkaja tebje twoji njepřećelojo!“

4. Kłoni so a spěwa tebi wšón swět, spěwać dyrbja twojemu mjenej. Sela.

5. Přistuṕće a hlejće dźiwy bože, spodźiwne je jeho činjenje nad synami
čłowjeka.

6. Přewobroći morjo do sucheho kraja, we rěcy dźěchu pěši; tehdom so nad
nim zradowachmy.

7. Kraluje we swojej mocy wěčnje, jeho wóčcy kedźbujetej na ludy, zo so
zběžkarjo njepozběhnu přećiwo njemu. Sela.

8. Khwalće, ludy, našeho Knjeza a zaklinčeć dajće jeho česće hłós!

9. Kiž zdźerži našu dušu při žiwjenju a njeda so wobsuwać našim noham.

10. Ty, Božo, sy drje nas spytował a čisćił, kaž so slěbro čisći;

11. Zawjedł sy nas do syći, połožił sy wulku ćežu na naš křiž.

12. Ludam daše sydać na našej hłowje, nurjachmy so do wody a wohnja, ale
ty nas wućahny k wokřewjenju.

13. Zastupić chcu do twojeho domu z woporami, dopjelnić tebi moje
slubjenja.

14. Kaž so wotewrištej mojej hubje, kaž je ryčeše mój ert w mojej nuzy.

15. Tučne wopory chcu tebi přiwjesć z dymom skopow, woprować chcu
howjadła z kózłami. Sela.

16. Přistuṕće a słyšće, chcu powjedać, wšitcy, kiž so Boha bojiće, što
wón činješe mojej duši.

17. K njemu wołach so z mojim ertom, a jeho khwaleše mój jazyk.

18. Bych-li njeprawdu widźał we swojej wutrobje, njewusłyšał by mje
Knjez.

19. Ale Bóh mje wusłyša, kedźbujo na mojeje modlitwy hłós.

<pb n="68"/>

20. Žohnowany budź Bóh, kiž njewotpokaza moju próstwu a swoju smilnosć
wote mnje.

67.

Žadosć za messiasowym kralestwom.

1. Prěnjemu hercej na trunach, psalmospěw.

2. Božo, budź nam hnadny a žohnuj nas, rozjasni swoje wobličo nad nami:
Sela.

3. Zo bychmy spóznali twój puć na zemi, mjeze wšěmi ludami twoje
spomoženje.

4. Khwalić dyrbja tebje ludy, Božo! khwalić wšitke ludy.

5. Wjeselić a zradować dyrbja so splahi, dokelž po prawdźe sudźiš ludy,
a wodźiš splahi na zemi. Sela.

6. Khwalić dyrbja tebje ludy, Božo! khwalić wšitke ludy.

7. Zemja dawa swój płód, žohnuje nas Bóh naš Knjez.

8. Žohnuje nas Bóh a boja so jeho kónčiny wšeho swěta.

68.

Bóh ćehnje nad slubnym kašćom na Sion.

1. Prěnjemu hercej. Psalmospěw wot Davida.

2. Stanje Bóh, rozćěkaja jeho njepřećeljo a rozćěrja so jeho hanjerjo
před jeho wobličom.

3. Kaž so kur rozduje, rozhoniš jich, kaž wósk před wohnjom rozběži,
njech zhinu zli před Bohom.

4. Ale sprawni njech so wjesela, njech wyskaja před Bohom a so wjesele
zraduja.

5. Spěwajće Bohu, khwalće jeho mjeno, twaŕće drohu temu, kiž ćehnje přez
pusćinu, Jehova jeho mjeno, wjeselće so před nim.

6. Nan syrotow, zastupnik wudowow je <pb n="69"/>Bóh we swojim swjatym
domje.

7. Bóh da we domje bydlić wopušćenych, wuwjedźe jatych do bohatstwa;
jenož spjećićerjo bydla we wupalenišćach.

8. Božo! Hdyž ćehnješe před twojim ludom, hdyž kročeše přez pusćinu:
Sela.

9. Tehdom ržeše zemja a njebjo liješe před božim wobličom, ty Sinai,
před wobličom Boha Knjeza Israela.

10. Dobny dešć krepješe, Božo, twoje wobsedźeństwo, hdyž zesłabi,
wokřewi ty.

11. Twoja zwěrina bydli we nim, přihotuješ twoje dobroty hubjenym, Božo!

12. Ryčeć daše Bóh dobyća přez pósłow wulkeho wójska.

13. Wójskow kralojo ćěkachu, ćeknychu; hospoza dźěleše popad.

14. Hdyž ležešće mjez skota lěskami, běše to kaž hołbja křidła
slěbrojasne a jeho kosače złotožołte.

15. Hdyž rozbróji Wšehomócny kralow tam, běleše so tam kaž sněh Selmona.

16. Hora boža, bašanska hora, wjeŕchojta hora, hora Bašana.

17. Čeho dla hladaće šělhawje, hory wjeŕchojte, na horu, kiž wuzwoli Bóh
k swojemu bydlenju? Bóh budźe tam tola wěčnje bydlić.

18. Wozow božich je tysac króć tysac, sto tysacow, Knjez je mjez nimi
kaž we swjatnicy na Sinai.

19. Zjěł sy do wysokosće, wotwjedł sy jatych, dostał sy dary wot
čłowjekow, haj tež wot zběžkarjow, zo by tam bydlił, Božo Knježe!

20. Česćeny budź Knjez dźeń wote dnja, wobćeži-li nas štó, Bóh je naša
pomoc. Sela.

21. Mamy Boha, Boha, kiž pomha, Boha Knjeza, kiž smjerći wutorhnje.

<pb n="70"/>

22. Haj Bóh rozrazy hłowu swojich njepřećelow, wjeŕšk hłowy tych, kiž
khodźa we swojich winach.

23. Praji Knjez: Z Bašana wróću jich, wróću jich z morja hłubiny,

24. Zo by womačał twoju nohu we krwi, jazyk twojich psow njech liza mjez
njepřećelemi z njeje.

25. Widźa twój přikhad, Božo, přikhad mojeho Boha, mojeho krala do
swjatnicy.

26. W prědku su spěwarjo, zady hercy a srjedźa knježny, kiž bubonki
bija.

27. We zhromadźiznach khwalće Boha Knjeza, wy ze žórła Israela!

28. Hdźež knježi Benjamin najmłódši, knježerjo Judy w čródach; knježerjo
Zabulona, knježerjo Nephtali.

29. Wusudźi twój Bóh twoju móc; wopokaž so mócny, Božo, kaž sy je nad
nami činił.

30. Za twój dom w Jeruzalemje přinjesu tebi kralojo dary.

31. Swaŕ zwěrjo w sćinje, na čródu bykow we stadle howjadłow ludow, kiž
so kłonja ze slěbra žerdźemi; rozpjerš ludy, kiž wójny lubuja.

32. Přińdu wosobni z Egiptowskeje, z Aethiopije přěstrěja swojej rucy k
Bohu.

33. Kralestwa zemje spěwajće Bohu, hrajće Knjezej: Sela.

34. Kiž zjězdźuje na njebju, na starodawnym njebju, zaklinčeć da we
swojim hrimoće mocy hłós.

35. Dajće Bohu česć, kotrehož majestosć je w Israelu a jeho móc w
mróčelach.

36. Strašny sy, Božo w twojej swjatnicy, Bóh Israela, kiž dawa móc a
sylnosć swojemu ludej. Česćeny budź Bóh!

<pb n="71"/>

69.

Próstwa wo pomoc za so a wo sudźenje njepřećelow.

1. Prěnjemu hercej na „sušanim“. Wot Davida.

2. Pomhaj mi, Božo, přetož wody stupaja hač k duši.

3. Spadnył sym do hłubokeho błóta bjeze dna, nurju so do wody hłubinow a
žołmy lija so přeze mnje.

4. Mučny sym wot wołanja, moja šija je sucha, mojej woči stej słabej wot
čakanja na Boha.

5. Wjacy je mojich hanjerjow bjez winy, dyžli włosow na mojej hłowje;
sylni su, kotřiž chcedźa mje zničić, njepřećelojo njesprawni; štož
njejsym rubił, dyrbju wróćić.

6. Božo, ty znaješ moju winu, moje přestupjenja njejsu zakhowane před
tobu.

7. Njech so njehańbuja moje dla, kiž so tebi, Knježe, dowěrja, Božo
Sabaoth njedaj so začeŕwjenić moje dla tym, kiž tebje pytaja, Boha
Israela.

8. Přetož twoje dla nošu wohańbjenje, přikrywa hańba moje wobličo.

9. Cuzbnik sym mojim bratram a njeznaty synam mojeje maćerje.

10. Přetož zahorjenje za twój dom žerje mje a hanjenje twojich hanjerjow
pada na mnje.

11. Hdyž so posćo płakach, bu mi to k hańbje.

12. Hdyž wzach k swojemu woblečenju měch, buch jim k přisłowej.

13. Wo mni ryčachu, kiž sedźa we wrotach, a tryskospěwy pičkow wina.

14. Ja pak modlach so tebi w času hnady; Knježe, po mnohosći ṡwojeje
smilnosće wusłyš mje, po swěrje swojeho spomoženja.

15. Wućehń mje z błó<pb n="72"/>ta, zo njezapadnu; njech so wumožu wot
mojich hanjerjow a z hłubiny wodow.

16. Njech njepóžru mje wodow žołmy a njezasrěbnje mje hłubina, njezawrje
so nade mnu studnje ert.

17. Wusłyš mje, Knježe, dobra je twoja hnada, po mnohosći swojeje
smilnosće wobroć so ke mni.

18. A njezakryj swoje wobličo před swojim wotročkom; přetož w nuzy sym,
khwatajcy wusłyš mje.

19. Přibliž so k mojej duši, wumož ju, mojich njepřećelow dla wumož mje.

20. Ty znaješ moje wohańbjenje, moje zacpěće a moju hańbu, před tobu su
wšitcy moji přećiwnicy.

21. Hańba łama mi wutrobu, zo mje boli, a čakach na wobžarowanje, ale
žane njeje; a na tróštarjow, ale njenadeńdźech žanych.

22. A podachu mi žołč k cyrobje a w mojej lačnosći napojichu mje z
kisałom.

23. Jich blido njech je jim k paslam a njewobhladnym k łykej.

24. Woslepitej njech jich woči, zo njewidźa a njech třepotaja wěčnje
jich pleca.

25. Wulij na nich swój hněw a swojeho hněwa zahorjenje popadń jich.

26. Zapusći njech so jich dwór, we jich domach njech njezwostanje
wobydleŕ.

27. Dokelž přesćěhachu teho, kotrehož sy khostał; ryčachu wo bolosćach
twojich ranjenych.

28. Daj jich z hrěcha do hrěcha a njedaj jim přińć k twojej sprawnosći.

29. Zmažu njech so z ličby žiwych a ze sprawnymi njech so njezapisaja.

30. Mje pak, kiž sym khudy a ćeŕpjacy, zwarnuje spomoženje bože.

31. Khwalić chcu mjeno bože ze spěwom <pb n="73"/>a wulkosćić jeho z
dźakom.

32. To spodoba so Bohu lěpje dyžli byk z rohami a sparami.

33. Wuhladaja je wbozy a zwjesela so, kiž pytaja Boha a wožiwi waša
wutroba.

34. Přetož na khudych posłucha Knjez a njewopušći swojich swjatych.

35. Khwal jeho njebjo a zemja, wody a wšitko, štož so hiba we nich.

36. Přetož Bóh wumoži Sion a twari města Judy; bydlić tam budźa a je
wobsedźeć.

37. A symjo jeho słužownikow herbuje je a lubowarjo jeho mjena wobydla
je.

70.

Nutrna próstwa wo pomoc.

1. Prěnjemu hercej. Wot Davida k dopomnjeću.

2. Božo k mojemu wumoženju, Knježe, k mojej pomocy khwataj.

3. Hańbować dyrbja so a so začeŕwjenić, kiž mi za žiwjenjom steja, cofać
dyrbja a so hańbować, kiž chcedźa moje njezbožo.

4. Wróćić dyrbja so swojeje hanibneje mzdy dla, kiž praja: Hlej! Hlej!

5. Wjeselić a zradować pak so wšitcy na tebi, kiž tebje pytaja; praja
njech wěčnje: Wulki je Knjez, kotřiž lubuja twoju pomoc.

6. Ja wšak sym khudy a hubjeny; Božo, khwataj mi na pomoc, ty moja
pomoc; mój wumožnik sy ty Knježe! njekomdź so.

71.

Modlitwa bohabojazneho starca.

1. Na tebje, Knježe, so nadźijam; njedaj mje k hańbje přińć na wěčne.

<pb n="74"/>

2. Po swojej sprawnosći wumož mje a spomož mi; skhil ke mni twoje wucho
a pomhaj mi.

3. Budź mi skała wućeka k wěčnemu zastupjenju, poruč mi pomoc; přetož
moja skała, moja twjerdźizna sy ty.

4. Božo mój, wumož mje z ruki złeho, z ruki njesprawneho a přesćěharja.

5. Přetož ty sy moja nadźija, Knježe; Božo! moja dowěra wot młodosće
sem.

6. K tebi sym so měł wot maćeŕneho žiwota sem, z jeje klina sy mje
wućahnył; moja khwalba je stajnje w tebi.

7. Kaž dźiw běch mnohim; přetož ty sy moja kruta dowěra.

8. Mój ert budź połny twojeje česće; wšědnje połny twojeje khwalby.

9. Njezaćisń mje we starobje, hdyž so nakhili moja móc, njewopušć mje!

10. Dokelž moji njepřećelojo ryča přećiwo mi a ći, kiž steja za mojej
dušu, wuradźuju so mjez sobu

11. Prajo: „Bóh jeho wopušći; ćěŕće a dosahńće jeho; přetož njeje tu
wumožnik.“

12. Božo, njezdaluj so wote mnje; mój Božo, khwataj mi na pomoc!

13. Wohańbja, haj zniča njech so mojeje duše přećiwnicy; přikryje njech
hańba a nječesć tych, kiž pytaja moje njezbožo.

14. Ja pak chcu stajnje wočakować a množić wšu twoju česć.

15. Mój ert dyrbi khwalić twoju sprawnosć, cyły dźeń twoje spomoženje;
přetož přeličić je njemóžu.

16. Zastupju z mócnymi skutkami Boha Knjeza, spěwać chcu twoju sprawnosć
samu.

17. Božo, ty sy mje wučił wot młodosće sem; teho dla wozjewju twoje
dźiwy hač do dźensnišeho dnja.

18. Tež hač do staroby a šědźiwosće, Božo, <pb n="75"/>njewopušć mje,
doniž njewozjewju twoju móc splahej, wšemu potomnistwu twoju sylnosć.

19. Přetož wysoka je, Božo, twoja sprawnosć, kak wulke dźiwy skutkuješ,
štó je kaž ty, Božo?

20. Kiž mje domapytaš z wulkimi nuzami a hórkosćemi; ty mje tež wožiwiš
a wućehnješ mje zasy ze zemje hłubinow.

21. Womnožiš moju wulkosć a potróštuješ mje zasy.

22. Teho dla chcu tebje khwalić na trunostrojach, twoju swěru, mój Božo;
chcu tebi spěwać na trunach, Swjaty Israela.

23. Wyska njech moja huba, hdyž tebi spěwam, a moja duša, kotruž sy
wumožił.

24. Haj powjeda njech mój jazyk cyły dźeń twoju sprawnosć, hdyž so
wohańbja a zacpja ći, kiž pytaja moje njezbožo.

72.

Knježenje a kralestwo slubjeneho messiasa.

1. Wot Salomona. Božo, twoje prawa daj kralej a twoju sprawnosć
kralowemu synej,

2. Zo by sudźił twój lud po sprawnosći, twojich hubjenych po prawdźe.

3. Njech přinjesu hory ludej měr a hórki sprawnosć.

4. Prawo njech da hubjenym, wupomha njech synam khudych a pobije njech
namocowarjow.

5. Boji njech so tebje, kaž dołho słónco a měsačk swěćitaj, splah wot
splaha.

6. Zjědźe njech kaž dešć na posyčenu trawu, kaž wulki dešć a lijeńca na
zemju.

7. Kćěje njech sprawny we swojim času a žohnowanja mnohosć, hač njebudźe
měsačk.

<pb n="76"/>

8. A knježi njech wot morja k morju, wot rěki hač ke swěta kóncej.

9. Před nim budźa so kłonić pustnicy a jeho njepřećeljo budźa proch
lizać.

10. Kralojo Tharsusa a kupow přinjesu wopory, kralojo Arabiskeje a Saby
přinjesu dary.

11. A kłonić budźa so před nim wšitcy kralojo, wšě ludy jemu słužić.

12. Přetož wumoži khudeho, kiž so woła, a hubjeneho a teho, kotremuž
njeje pomocnik.

13. Smili so na khudym a hubjenym a wupomha dušam khudych.

14. Z potłóčenja a njekhmanosće wumoži jich duše a jich krej płaći wjele
we jeho wočomaj.

15. A žiwy budźe, wot złota Arabiskeje da so jemu, prosyć budźe so za
njeho stajnje; wšědnje budźe khwaleny.

16. Nadosć budźe žita w kraju, na wjeŕšku horow, kaž Libanon budźe so
zmahować jeho płód, a z městow so zybolić kaž kraja trawa.

17. Zwostanje jeho mjeno hač do wěčnosće; tak dołho hač słónco steji,
poćěri jeho mjeno (wotnožki); požohnuja so we nim; wšitke ludy budźa
jeho zbóžneho khwalić.

18. Žohnowany budź Bóh tón Knjez! Bóh Israela, wón sam čini dźiwy.

19. Žohnowane budź mjeno jeho krasnosće stajnje; njech pjelni so wša
zemja z jeho majestosću. Amen. Amen. Kónča so próstwy Davida, syna
Isaja.

73.

Změrowanje při zbožu złych.

1. Spěw Asapha. Haj dobroćiwy je Bóh Israelej, tym, kiž su čisteje
wutroby.

<pb n="77"/>

2. A ja — bjez mała wusmyknyštej so mojej nozy, při samym wobsunychu so
moje kročele;

3. Dokelž so mjerzach na njekhmanych, widźo zbožo złych.

4. Přetož bjez bolosće je jich wumrjeće, tučne su jich ćěła.

5. Njejsu we nuzach čłowjekow a njekhostaja so kaž druzy.

6. Teho dla je pychaŕstwo jich šije pycha; njeprawda kryje jich jako
debjenstwo.

7. Z tuka pohladuje jich woko a přeńdźe hač k wutroby zamyslenjam.

8. Hanja a ryča złe potłóčenje; z wysokosće dele ryča.

9. Do njebjes staja swój ert a jich jazyk khodźi po zemi.

10. Teho dla wróći so jeho lud tam, hdźež woni połne rěki srěbaja.

11. A praja: Kak mohł je Bóh wjedźeć, kak nazhonić Najwyšši?

12. Hlej tych złych! tola stajnje zbožowni nahromadźa bohatstwa.

13. Haj, podarmo zakhowach čistu wutrobu a myjach swojej rucy we
njewinowatosći.

14. Přetož cyły dźeń sym bity a moje khostanje je tu kóžde ranje.

15. Bych-li prajił: Ryčeć chcu kaž woni; hlej potom bych wopušćił
twojich dźěći splah.

16. A myslach to spóznać, ale přećežke běše to w mojimaj wočomaj.

17. Dóńž njezastupich do swjatnicy božeje, kedźbujo na jich skónčenje.

18. Haj na hładkosće postajiš jich, daš jich rozpadać do rozpadankow.

19. Kak woni zańdu we wokomiknjenju; zhubichu so, skónča w nahłej
zahubje.

20. Kaž són při wocućenju: tak, Božo, zacpěješ při zbudźenju jich
znamjo.

21. Hdyž mje boleše <pb n="78"/>moja wutroba a štapachu moje jěrchenje:

22. Tehdom běch błazn, njepóznajo je, běch kaž skoćo před tobu.

23. Ale stajnje zwostach při tebi; ty wza mje za prawicu.

24. Po swojej radźe powjedźeš mje a přiwozmješ mje w česći.

25. Koho mam we njebju? Haj, kaž tebje njelubuju ničo na zemi.

26. Njech zhinje ćěło a wutroba; skała mojeje wutroby a mój podźěl je
Bóh na wěčne.

27. Přetož hlej! štóž so wot tebje zdali, zańdźe; ty zničiš wšěch,
kotřiž tebje wopušća.

28. Ale Boha blizkosć je moja radosć, na Boha teho Knjeza staju swoju
dowěru, zo bych wozjewił wšě twoje skutki.

74.

Žałosć nad rozpadankami Jeruzalema.

1. Spěw Asapha. Čeho dla, Božo, zastorčiš na wěčne, žehli so twój hněw
přećiwo twojeje pastwy stadłam?

2. Spomń na swoju zhromadźiznu, kiž sy kupił dawno, wukupił sebi jako
swoje prawe wobsedźenstwo, horySiona, na kotrejž bydleše.

3. Pozběhń swoje kročele k samym rozpadankam, wšo skazy njepřećel we
swjatnicy.

4. Zakhadźeja přećiwnicy twoji wosrjedź twojeho domu, stajeja swoje
znamjenja k znamjenjam.

5. Je, kaž hdyž so zběhaja na drjewa husćiny sekery.

6. A nětk rozćeṕ zdobom jeho rězby ze sekerami a hejkami.

7. Zapala twoje swjatnicy, wonječesća, k zemi poteptajo sydła twojeho
mjena

8. Prajo we swojej wutrobje: Skažmy je zdobom wšě, spalmy wšě domy bože
we kraju.

9. Naše znamjenja njewidźimy, njeje žadyn <pb n="79"/>profeta wjacy,
žadyn mjez nami, kiž by wjedźał, što to rěka.

10. Kak dołho, Božo, ma hanić njesprawny a wonječesćić njepřećel twoje
mjeno stajnje?

11. Čeho dla wotwobroćiš swoju ruku, swoju prawicu? Won ze swojich
nadrow! Znič!

12. Ty sy Bóh mój kral wot zastarska, kiž pomha na zemi.

13. Ty rozdźěli morjo ze swojej mocu, rozpači zmijow hłowy nad wodami.

14. Ty rozbi hłowu móŕskeje ryby, daše ju k cyrobje ludam pusćiny.

15. Ty daše žórlić kužołam a rěčkam, wusuši rěki, kiž njewusaknu.

16. Twój je dźeń a nóc je twoja; ty stwori hwězdy a słónco.

17. Ty postaji wšě mjezy zemje, lěćo a zymu sy ty sčinił.

18. Spomń na to, njepřećel hani Knjeza, a hłupy lud wonječesći twoje
mjeno.

19. Njedaj dźiwim zwěrjatam dušu swojeje tujawki; žiwjenja twojich
khudych njezabudź na wěčne.

20. Spomń na zwjazk; přetož połne njeprawdy su rubježniske dźěry we
kraju.

21. Njech so wohańbjeny njewotpokaže bědny; hubjeny a khudy njech česći
twoje mjeno.

22. Stań, Božo, wuwjedź swoje prawo; spomń, kak tebje błazn hani cyły
dźeń!

23. Njezabudź na zakhadźenje twojich přećiwnikow, na hołk tych, kiž
přećiwo tebi so spjećuja; wón stajnje so zběha.

75.

Bóh wumoži swojich a budźe sudźić jich njepřećelow.

1. Prěnjemu hercej po „tašet“. Psalmospěw Asapha.

2. Khwalimy tebje, Božo, tebje khwalimy; přetož blizko je twoje <pb
n="80"/>mjeno, wozjewjuja so twoje dźiwy.

3. Na kedźbu chcu wzać mój čas a sudźić po prawdźe.

4. Naboji so zemja a jeje wobydlerjo; ja sym zrunał jeje podpjery. Sela.

5. Praju k hordym: Njepyšće so, a złym: Njewuzběhujće rohi.

6. Njezběhajće přewysoko swoje rohi, njeryčće z khrobłej šiju.

7. Njepřińdźe ničo wot ranja ani wot wječora, tež nic wot pusćiny horow.

8. Wo prawdu! Knjez budźe sudźić: teho poniži, druheho powyši.

9. Přetož we rucy božej je kheluch a zaměšane wino jechći so w nim; z
teho porjedźi wón; tež jeho droždźe budźa srěbać a pić wšitcy zli na
zemi.

10. Ja pak chcu powjedać wěčnje, spěwać chcu Bohu Jakuba.

11. Haj wšě rohi złych rozbiju, powyšić dyrbja so rohi sprawneho.

76.

Dźak za wumoženje Jeruzalema.

1. Prěnjemu hercej. Asapha spěw k trunam. Pěseń.

2. Znaty je Bóh w Juda, we Israelu je wulke jeho mjeno.

3. A we Salemje je jeho hěta, jeho bydło na Sionje.

4. Tam rozłama wón proka błyski, škit, mječ a wójny brónje. Sela.

5. Strašniši, mócniši sy dyz̀li rubježne hory.

6. Wurubichu so ći, kiž su khrobłeje wutroby, padnychu do swojeho spanja
a žadyn rjek njenamaka swoju ruku.

7. Před twojim swarom, Božo Jakuba, spadnje wóz a kóń.

8. Ty sy strašny a štó móhł před tobu <pb n="81"/>wobstać, hdyž so
zapali twój hněw?

9. Z njebjes daš hrimać twój sud; zemja so stróži a wotmjelknje;

10. Hdyž so pozběhnje Bóh k sudźenju, k wumoženju wšěch hubjenych zemje.
Sela.

11. Přetož čłowjeka zahorjenje česći tebje; přećiwo hněwej, kiž
zwostanje, wopasaš so.

12. Sluḃće a dopjelńće Bohu Knjezej wšitcy; kiž sće wokoło njeho,
přinjesće dary strašnemu.

13. Bóh wobrěza rjekow khrobłosć, je strašny kralam zemje.

77.

W rozpominanju stawiznow je změrnjenje.

1. Prěnjemu hercej na jeditun. Asaphowy spěw.

2. Pozběhnu ke Knjezej mój hłós a wołam, k Bohu pozběhnje so moje
wołanje, wón mje wusłyši.

3. We času swojeje nuzy pytam Boha; moja ruka je wupřestrjena w nocy a
njewustanje, njecha so změrnić dać moja duša.

4. Spominam na Boha a rozmyslu a zadwělować chce mój duch. Sela.

5. Wotewrjenej dźeržiš mojej woči, sym njeměrny a njemóžu ryčeć.

6. Myslu na zańdźene dny, na lěta starodawnosće.

7. Spominam na moje trunohry w nocy, we mojej wutrobje rozkładuju a mój
duch přepytuje,

8. Hač dha Bóh na wěčne zacpěje a so wjacy njewróći jeho spodobanje.

9. Je na wěčne přestała jeho smilnosć, skónčiło so jeho slubjenje wot
splaha k splahej?

10. Zabył je Bóh so smilić, abo zawrje w <pb n="82"/>hněwje swoju
lubosć? Sela.

11. Wšak prajach: To je moje ćerpjenje, wobroćić móže to prawica
najwyššeho.

12. Spominam na skutki bože, spominam na twoje starodawne dźiwy.

13. Rozkładuju sebi twoje skutki a rozpominam twoje činjenje.

14. Božo, swjaty je twój puć; štó je, Božo! tak wulki kažty, Knježe!

15. Ty sy Bóh, kiž dźiwy čini, pokazał sy ludam swoju móc.

16. Wumožił sy z ruku swój lud, synow Jakuba a Józefa. Sela.

17. Widźachu tebje wody, Božo, morja widźachu tebje a zastróžichu so,
tež hłubiny šumjachu.

18. Wody lijachu mróčele, hrimot wupósłachu mróčna a błyski
zjězdźowachu.

19. Twojeho hrimota hłós we praskoće, błyski wobswětlachu swět,
dyrkotaše a třepotaše zemja.

20. Přez morja dźěše twój puć, twoja šćežka přez wulke wody, ale twojich
stopow ćěŕ so njepózna.

21. Wjedł sy kaž stadło swój lud z ruku Mójzesa a Aarona.

78.

Wučba ze stareho časa.

1. Asaphowy spěw. Słyš, ludo mój, moje powučenje, pokhilće waše wuši
słowam mojeho erta.

2. Wotewrić chcu k přirunanjam mój ert, wozjewić powjestwa ze zastarska.

3. Štož smy słyšeli a zhonili, štož nam powjedachu naši wótcojo;

4. To njechamy zamjelčeć jich synam; přichodnemu splahej chcemy powjedać
česć božu, a jeho móc a jeho dźiwy, kiž wón činješe.

5. Přikaznje postaji we Jakubje, a za<pb n="83"/>konje daše w Israelu,
kotrež poruči našim wótcam, zo bychu je wučili swojich synow.

6. Zo bychu je znali potomnicy a dźěći, kiž so hišće narodźa, kiž zrostu
a je powjedaja swojim synam.

7. A zo bychu stajili swoju nadźiju na Boha a njezabyli na skutki bože a
wobkedźbowali jeho kaznje.

8. A njebyli kaž jich wótcojo, splah njezwólny a morkotacy,
njewobstajneje wutroby; a kotrehož duch swěrnje k Bohu njedźeržeše;

9. Kaž synowje Ephraima, wobrónjeni kłokotřělcy, wotwobroćo so na dnju
bitwy.

10. Njekedźbowachu na zwjazk boži a njechcychu kročić po jeho kaznjach.

11. A zabychu na jeho skutki a na jeho dźiwy, kotrež jim pokaza.

12. Před jich wótcami činješe dźiwy we kraju Egiptowskim w krajinje
Zoan.

13. Rozdźěli morjo a přewjedźe jich a postaji wody kaž haćenja.

14. Wjedźeše jich z mróčelu wodnjo a cyłu nóc z wohnja swětłom.

15. Rozšćěpi skaliny w pusćinje a napoji jich ze žołmami dosyta.

16. Rěčki daše ćec ze skałow a wody spušći kaž rěki.

17. Wšak zasy hrěšachu přećiwo njemu, morkotajo přećiwo najwyššemu we
pusćinje.

18. Spytowachu mjenujcy Boha we swojej wutrobje, cyrobu žadajo za swoje
chcyjadło.

19. A ryčachu přećiwo Bohu a prajachu: „Móže Bóh nam blido přěstrjeć we
pusćinje?“

20. „Hlej na skału wón dyri, ćečachu wody a běžachu rěki; móže wón tež
khlěb dać, mjaso poskićić swojemu ludej?“

21. Dokelž Bóh to słyšeše, rozhněwa so a <pb n="84"/>woheń wokoši
Jakuba, tež do Israela postupi hněw;

22. Dokelž do Boha njewěrjachu a jeho pomocy so njedowěrjachu.

23. Přecy poruči wón mróčelam z wysokosće a wotewri njebjes wrota.

24. A daše padać na nich manna k jědźi a njebja cyrobu poskići jim.

25. Khlěb wosobnych jědźeše kóždy; cyroby pósła jim dosyta.

26. Wuwjedźe wětr wot ranja na njebju a přiwjedźe ze swojej mocu wětřik
wot połdnja.

27. A daše padać na nich mjaso kaž proch a ptačstwo kaž morja pěsk.

28. Padać daše je wosrjedź jich lěhwa kołwokoł jich bydłow.

29. A jědźachu a nasyćichu so jara a změrowa jim jich chcyjadło.

30. A hišće njezastajichu swoje požadanje, hišće běše jich huba połna
mjasa.

31. Tu přińdźe hněw boži na nich a daješe jich tučnych a młodźencow
Israela zniči wón.

32. Ale k temu wšemu hrěšachu zasy a njewěrjachu jeho dźiwam.

33. A daše so podarmo pominyć jich dnjam, we strachu jich lětam.

34. Hdyž jich daješe, pytachu jeho a wobroćichu so a hladachu za nim.

35. A dopomnichu so, zo je Bóh jich skała a Bóh najwyšši jich pomocnik.

36. A ćěrjachu šibałstwo ze swojim ertom, łžachu jemu ze swojim jazykom.

37. A jich wutroba njeběše wobstajna z nim a njedźeržachu swěrnje jeho
zwjazk.

38. Wón pak so smili, woda jich złósć a njezniči; ale wotwobroći husto
swój hněw a njezbudźi wšón swój hněw.

39. A dopomni so, zo su mjaso woni, wětr, kiž duje a so njewróći.

<pb n="85"/>

40. Kak často morkotachu na njeho w pusćinje, hněwachu jeho w njepłódnej
krajinje!

41. A znowa spytowachu jeho a hněwachu Swjateho Israela.

42. Njespomnichu na jeho ruku, na dźeń, hdyž jich z nuzy wumoži.

43. Kak wón činješe swojeznamjenja w Egiptowskej, swoje dźiwy we
krajinje Zoan.

44. Kak wón do krewje přewobroći jich rěki, jich wody, zo je njemóžachu
pić.

45. Pósła jim muchi, kotrež jich žerjechu, a žaby, kiž jich zapusćachu.

46. A daše jich płody husańcam, skóčkam jich sywy.

47. Zniči jich winowcy z krupami, jich figowcy z krupobićom;

48. Krupobiću přepoda jich howjadła, jich stadła błyskam.

49. Pósła na nich swojeho hněwa zahorjenje, hněw, złoby, mjerzanje;
dóńty přez njezboža jandźelow.

50. Runy puć pósła swój hněw, njewumoži jich duše ze smjerće a jich
žiwjenje přepoda morej.

51. A zabi wšěch prěnjorodźenych Egiptowskeje, prěnjatka mocy w domje
Chama.

52. Hač runje swój lud wuwjedźe kaž wowcy a jón wjedźeše kaž stadło w
pusćinje;

53. A jich wjedźeše bjez škody, zo so njebojachu a morjo přikry jich
njepřećelow;

54. Hač runje jich dowjedźe k swojej swjatej hranicy, k tutej horje,
kotruž jeho prawica doby;

55. A zahna před nimi ludy a rozdźěli jim po měrje jich herbstwo a
bydlić daše w jich hětach splahi Israela:

56. Spytowachu a hněwachu tola Boha najwyššeho a njekedźbowachu na jeho
kaznje.

57. A wotpadowachu a zacpěwachu kaž jich <pb n="86"/>wótcojo, wjerćachu
so kaž šělhawy prok.

58. A hněwachu jeho ze swojimi hordosćemi, ze swojimi přibohami
mjerzachu jeho.

59. Bóh je słyšeše a rozhněwa so a hidźeše Israela jara.

60. A wopušći swoje bydło we Siloa, swój dom mjez čłowjekami.

61. A daše zajeć swoju krasnosć a swoju majestosć do mocy njepřećela.

62. A poda swój lud mječej a rozmjerza so na swoje herbstwo.

63. Jeho młodźencow žerješe woheń a jeho knježny njekhwalachu so.

64. Jeho měšnicy spadachu pod mječ a jeho wudowy njepłakachu.

65. A wotcući tón Knjez drěmacy, kaž rjek wot wina přemoženy.

66. A zbi dozady swojich přećiwnikow, do wěčneje hańby poda jich.

67. Hětu Józefa zaćisny a splah Ephraima njewuzwoli.

68. Wuzwoli pak splah Judy a horu Sion, kotruž lubuje.

69. A natwari swoju swjatnicu kaž njebja wysokosć, kaž zemju, kotruž je
wobkrućił na wěčne.

70. A wuzwoli Davida, swojeho słužownika, a wza jeho z wowčeŕnjow.

71. Wot wowčich dójkow wuwjedźe jeho, pasć Jakuba, jeho lud, a Israela,
jeho herbstwo.

72. A paseše je po pokornosći swojeje wutroby a po mudrosći swojeju
rukow wodźeše jich.

79.

Modlitwa při njepřećelskich surowosćach.

1. Asaphowy spěw. Božo, pohanjo přińdźechu do twojeho herbstwa,
wonječesći<pb n="87"/>chu twój swjaty stan, wobroćichu Jeruzalem do
rozpadankow.

2. Zmjetachu ćěła twojich słužownikow k žratwje ptačstwa pod njebjom,
mjaso twojich swjatych zwěrinje pola.

3. Rozliwachu jich krej kaž wodu wokoło Jeruzalema a žadyn njepohrjeba
jich.

4. Hańba smy našim susodam, hańba a zacpěće wšěm, kiž su wokoło nas.

5. Kak dołho, Knježe, hněwaš so; stajnje žehli so kaž woheń twoje
zahorjenje?

6. Wulij swój hněw na pohanow, kiž tebje njepóznaja a na kralestwa, kiž
so k twojemu mjenu njewołaja.

7. Přetož póžrjeli su Jakuba a zapusćili jeho bydła.

8. Njespomń na naše zańdźene hrěchi, khwatajcy přińdź k nam twoja
smilnosć; přetož jara hubjeni smy hižom.

9. Pomhaj nam, Božo, naš pomocniko; swojeho mjena krasnosće dla, a wumož
nas a wodaj nam naše hrěchi swojeho mjena dla.

10. Čeho dla praja pohanjo: „Hdźe je jich Bóh?“ Spóznaje njech so mjez
pohanami před našimaj wočomaj wjećba za přelatu krej twojich wotročkow.

11. Před tebje njech přińdźe zajateho žałosć, po sylnosći swojeho
ramjenja zdźerž synow smjerće.

12. A zapłać našim susodam sydmorje w jich wutrobje jich hanjenje, z
kotrymž tebje, Knježe, hanjachu.

13. Ale twój lud a wowcy twojeje pastwy khwalimy tebje do wěčnosće, wěki
na wěki wozjewjamy twoju česć.

<pb n="88"/>

80.

Próstwa božeho ludu.

1. Prěnjemu hercej na „šošanim“. Asaphowy spěw.

2. Pastyrjo Israela, słyš, kiž kaž wowcy wodźiš Józefa, sedźo na
cherubinach, rozjasni so!

3. Před Ephraimom a Benjaminom a Manassom zbudź swoju móc a přińdź nam
na pomoc.

4. Božo, wožiẃ nas zasy a rozjasni swoje wobličo a pomhane nam je.

5. Božo, Knježe Sabaoth, kak dołho mjerzaš so při prošenju swojeho luda?

6. Syćiš jich ze sylzokhlěbom a napoješ jich ze sylzami njesměrnje.

7. Postajił sy nas k zwadźe našim susodam a naši njepřećelojo hanja nas.

8. Božo Sabaoth, wožiẃ nas zasy a rozjasni swoje wobličo a pomhane nam
je.

9. Winowc wutorhny ty z Egiptowskeje, rozehna pohanow a plahowaše jón.

10. Ty přihotowaše jemu a zakorjeni jeho korjenje, zo kraj napjelni.

11. Hory krywaše jeho khłódk, jeho wotnožki buchu cedry bože.

12. Sćele hač k morju swoje hałozy, hač k rěcy swoje wotnožki.

13. Čeho dla sy potorhał jeho płoty, zo torha wot njeho kóždy, kiž nimo
dźe?

14. A porywa jeho dźiwi kundros a pólna zwěrina pusći jón.

15. Božo Sabaoth, wróć so, skhil so z njebjes a hlej a smil so nad tutym
winowcom.

16. Zwarnuj, štož plahowaše twoja prawica, a syna, kotrehož sebi
wuzwoli.

<pb n="89"/>

17. Wopaleny je we wohnju, wobrězany; před hroženjom twojeho wobliča
zahinu.

18. Zwostań twoja ruka nad mužom twojeje prawicy, nad synom čłowjeka,
kotrohož sebi wuzwoli.

19. Potom njezdalimy so wot tebje. Woz̀iẃ nas a wołać budźemy so k
twojemu mjenu.

20. Božo Knježe Sabaoth, wožiẃ nas zasy, rozjasni swoje wobličo, a
pomhane nam je.

81.

Swjedźeński spěw.

1. Prěnjemu hercej na „gittit“. Wot Asapha.

2. Spěwajće Bohu, našej mocy, wyskajće Bohu Jakuba.

3. Zanjesće psalm a bijće bubonki, cytaru luboznu a harfami.

4. Dujće na młody měsačk posawny, na połny měsačk na dnju našeho
swjedźenja.

5. Přetož to je wašnje w Israelu, prawo Boha Jakuba.

6. Za přikaznju postaji sebi to we Józefje, hdyž jeho wjedźeše do zemje
Egiptowskeje. Ryč mi njeznateho słyšu:

7. „Wolóžich jeho ramjo wot ćeže, jeho rucy zminychu so ćežkich košow.

8. We nuzy wołaše so a wumožich tebje, wusłyšach tebje z mróčna
njewjedra, spytowach tebje při wodźe zwady. Sela.

9. Słyš, mój ludo, napominam tebje, Israel chcył mje słyšeć!

10. Ja, Jehova sym twój Bóh, kiž tebje wuwjedźe z Egiptowskeje, wotewŕ
swój ert a napjelnju jón.

11. Njebudź při tebi žadyn cuzy bóh a nje<pb n="90"/>kłoń so před bohami
cuzby!

12. Ale mój lud njeposłuchaše na mój hłós a Israel njeběše mi podwolny.

13. Tehdom zwostajich jich we wutroby zasakłosći, po swojich poradach
kročachu.

14. Zo by chcył posłuchać na mnje mój lud a Israel khodźić moje puće:

15. Bórzy chcył ponižić jich njepřećelow a na jich přesćěharjow
wupřestrjeć swoju ruku.

16. Kotřiž Knjeza hanja, dyrbjeli so k njemu přituleć, jich zbožo pak by
wěčnje trało.

17. Haj nasyćił bych jich z najlěpšej pšeńcu, z mjedom skały bych tebje
nasyćał.“

82.

Bože hroženje na njesprawnych sudnikow.

1. Asaphowy spěw. Jehova steji we bohow zhromadźiznje, mjez bohami je
wón sudnik.

2. Kak dołho chceće njeprawje sudźić a předstajeć złych? Sela.

3. Přinjesće prawo zniženemu a wopušćenemu, khudemu a bědnemu pomhajće k
prawu.

4. Pomhajće khudemu a poniženemu; z mocy złych wutorhńće jeho.

5. Wšak njechcedźa póznać a porozemić a khodźa we ćmě; khabłaja so wšě
podpjery zemje.

6. Ja pak prajach: „Bohojo sće, synojo najwyššeho wšitcy.

7. Ale dyrbiće zemrěć kaž čłowjek a kaž druzy knježerjo spadać!“

8. Pozběhń so, Božo, sudź zemju; přetož twoje herbstwo su wšě ludy.

<pb n="91"/>

83.

Próstwa wo pomoc přećiwo pohanskim susodam.

1. Psalmospěw. Asaphowy.

2. Božo, njemjelč, njewoněḿ a njezwostaj jich we ćichoće, Božo!

3. Přetož hlej, twoji njepřećelojo zakhadźeja a twoji hanjerjo pozběhuja
hłowu.

4. Šibałstwo wumysla přećiwo twojemu ludej, wuradźuja přećiwo twojim
podźělnikam.

5. Prajicy: „Woteńdźmy jich wukorjenić z ludu, zo so njespomni wjacy
mjeno Israela.“

6. Přetož wuradźuja so mjez sobu přećiwo tebi, zwjazk su wuradźili:

7. Hěty Edomitow a Ismaelitojo, Moabitojo a Hagetitojo;

8. Gebalitojo a Ammonitojo, Amalekitojo, Filistojo z wobydlerjemi
Tyrusa.

9. Tež Assur přizamkny so jim, to je móc synow Lotha. Sela.

10. Čiń jim kaž Medianitam, kaž Sisserje a Jabinej při rěcy Kison.

11. Kotřiž spadachu we Endorje, buchu jako hnój na zemi.

12. Čiń jich mócnarjam kaž Orebej a kaž Zehebej, kaž Zebje a kaž
Salmanje, wšěm jich knježerjam.

13. Kiž prajachu: „Dobyć chcemy domy bože!“

14. Božo mój, sčiń jich kaž proch we wichorje, kaž pluwy před wětrom.

15. Kaž woheń, kiž žerje lěs, kaž płomjo, kiž hory spali:

16. Tak hoń jich ze swojim wětrom a ze swojim wichorom wotnjes jich.

17. Napjelń jich wobličo z hańbu a budźa pytać twoje mjeno, Božo.

18. Wohańbić dyrbja so a so wotehnać wěki na wěki, so wohańbić a
zahinyć.

<pb n="92"/>

19. A spóznaja, zo ty, kotrehož mjeno Jehova, sy sam najwyšši nade wšej
zemju.

84.

Žadosć za wróćenjom do domu božeho.

1. Prěnjemu hercej na „gittit“. Spěw synow Kora.

2. Kak lubozne su twoje bydła, Knježe Sabaoth.

3. Moja duša žedźi a skhnje za dworami Boha; moja wutroba a moje ćěło
wyskatej za žiwym Bohom.

4. Tež wrobl namaka swoje bydleńčko a łastojčka ma swoje hnězdo, hdźež
młodźatka lehnjetaj při twojich wołtarjach, Knježe Sabaoth, mój kralo a
mój Božo.

5. Zbóžni, kiž bydla we twojim domje, stajnje móža tebje khwalić. Sela.

6. Zbóžny čłowjek, kotryž ma swój wućek pola tebje, we kotrehož wutrobje
su wurunane puće.

7. Hdy bychu ćahnyli přez sylzodoł, bychu jón wožórlili a ze žohnowanjom
by jón přikrył rańši dešć.

8. Woni kroča wot mocy k mocy a wozjewi so bohow Bóh we Sionje.

9. Božo Knježe Sabaoth, słyš moju modlitwu, kedźbuj, Božo Jakuba. Sela.

10. Ty naš škit! hlej Božo! pohladaj na wobličo swojeho žałbowaneho.

11. Přetož dźeń we twojich dworach je lěpši dyžli tysac, radšo chcu při
prozy domu božeho stać dyžli bydlić we hětach złósće.

12. Přetož Bóh tón Knjez je škit a słónco, hnadu a česć dawa Bóh,
njezarjeknje ničo dobre tym, kiž kroča we dospołnosći.

13. Božo Knježe Sabaoth, zbóžny je člowjek, kiž so tebi dowěri.

<pb n="93"/>

85.

Próstwa wo wobnowjenu miłosć za lud a kraj.

1. Prěnjemu hercej. Spěw synow Kora.

2. Knježe! žohnował sy swój kraj, wróćił sy jatych Jakuba.

3. Wodał sy złósć swojeho ludu, wotpušćił wšě jich hrěchi. Sela.

4. Zadźeržał sy wšón swój hněw, wotwobroćił sy so wot zahorjenja swojeho
hněwa.

5. Wróć nas, Božo, naša pomoc, wotwobroć wot nas swój hněw.

6. Chceš so wěčnje hněwać na nas a podlějić swój hněw wot splaha k
splahej?

7. Njechceš nas zasy wokřewić, zo by so zradował twój lud we tebi?

8. Pokaž nam, Knježe, swoju smilnosć a swoje spomoženje poskić nam!

9. Daj mi słyšeć, što Bóh praji: „Haj spomoženje slubi swojemu ludu a
swojim swjatym, zo so njewróća k njerozomnosći.“

10. Wšak je blizko jeho pomoc tym, kotřiž so jeho boja; potom bydli
žohnowanje w našim kraju.

11. Lubosć a swěrnosć so zetkatej, sprawnosć a pokoj so košitej.

12. Swěra ze zemje zeskhadźa a sprawnosć z njebjes hladaše.

13. Haj Jehova daj žohnowanje a naša zemja swój płód.

14. Sprawnosć kročeše před nim a postupowaše na puću.

86.

Modlitwa za posylnjenje přećiwo njepřećelam.

1. Davidowa modlitwa. Knježe, nakhil swoje wucho, wusłyš mje; přetož
khudy a hubjeny sym.

2. Zwarnuj moju dušu, <pb n="94"/>dokelž sym pokorny; wumož swojeho
słužownika, ty mój Božo, kiž so tebi dowěri.

3. Budź mi hnadny, Knježe; přetož k tebi wołam so wšědnje.

4. Zwjesel dušu swojeho słužownika; přetož k tebi, Knježe, pozběhuju
swoju dušu.

5. Přetož dobry a smilny sy ty, Knježe, a sama smilnosć wšěm, kiž so k
tebi wołaja.

6. Kedźbuj Knježe, na moju modlitwu a posłuchaj na mojich próstwow hłós.

7. W času swojeje nuzy wołam so k tebi; přetož ty mje wusłyšiš.

8. Knježe, žadyn so tebi njeruna mjez bohami a njejsu skutki, kaž su
twoje.

9. Wšě ludy, kiž sy stworił, njech přińdu a so pokłonja před tobu,
Knježe, a wulkosća njech twoje mjeno.

10. Přetož wulki sy a činiš dźiwy; ty sam sy Bóh jenički.

11. Pokaž mi, Knježe, swój puć, zo bych kročił we twojej wěrnosći,
zhromadź moju wutrobu, zo by so bojała twojeho mjena.

12. Česćić chcu tebje, Knježe Božo mój, z cyłej wutrobu a khwalić twoje
mjeno do wěčnosće.

13. Přetož wulka je twoja smilnosć nade mnu a wumožił sy moju dušu z
najhłubšeje hele.

14. Božo, hordźi stawaja nade mnu a njekhmanikow čróda slědźi mi za
žiwjenjom, dokelž nimaja tebje před wočomaj.

15. Ale ty sy Bóh, Knjez smilny a hnadny, dołhomysłny a jara smilny a
swěrny.

16. Pohladaj na mnje a budź mi hnadny, poskić swojemu słužownikej twoju
móc a wumožswojeje słužownicy syna.

17. Sčiń ze mnje dźiw k požohnowanju, zo to widźa, kiž mje hanja, a so
wohańbja, dokelž mi ty, Knježe, pomhaš, mje tróštuješ.

<pb n="95"/>

87.

Jeruzalem jako zbožowna maćeŕ wěriwych.

1. Spěw synow Kora. Jeho załoženje je na swjatych horach.

2. Bóle lubuje Bóh wrota Siona dyžli wšě domy Jakuba.

3. Česćomne powjeda so wo nim, wo tebi, město bože! Sela.

4. Dopomnić chcu so na Rahab a Babel, kiž stej mjeztwojimi wuznawarjemi,
hlej Filistojo a Tyrus z Aethiopskimi, ći so tam narodźa.

5. Wo Sionje praji so: Wšelaki so tam narodźi w nim a najwyšši wobkrući
jeho.

6. Jehova liči ludy je zapisujo: „Te so tam narodźa.“ Sela.

7. „A spěwarjo kaž tež rejwarjo, — wšě moje žórła su we tebi.“

88.

Modlitwa we wulkej abo smjertnej strašnosći.

1. Psalmospěw synow Kora. Prěnjemu hercej na „mahalat“ k spěwanju. Spěw
Hemana Ezrahity.

2. Knježe Božo mój, moje wumoženje; w nocy a wodnjo žałosću před tobu.

3. Před tebje njech přińdźe moja próstwa; nakhil swoje wucho k mojej
žałosći.

4. Přetož nasyćena je moja duša z hubjenstwom, a moje žiwjenje khila so
k podzemi.

5. Liču so k tym, kiž jědu do jamy, sym kaž muž bjez mocy.

6. Mjez morwych sym přěstrjety, kaž zmorjeni, kiž w rowje bydla, na
kotrychž wjacy njespominaš a kiž su zastorčeni wot twojeje ruki.

7. Ćisnył sy mje do najhłubšeje jamy, do ćmy a hłubiny.

8. Nade mnu leži <pb n="96"/>twoje zahorjenje, a ze wšěmi swojimi
žołmami wobćežiš mje. Sela.

9. Zdalił sy mojich znatych wote mnje, jim wohidneho sy mje sčinił,
zajaty sym a njemóžu wulězć.

10. Moje wóčko sprahnje wot žałosćenja, wšědnje wołam so k tebi, Knježe,
wupřestrěwam swojej rucy.

11. Budźeš snadź zemrjetym dźiwy činić a budźa sćiny stawać a tebje
česćić? Sela.

12. Budźe so w rowje powjedać wo twojej smilnosći, wo twojej swěrnosći
we podzemi?

13. Znaja so we ćmě twoje dźiwy a twoja sprawnosć we kraju zabyća?

14. Teho dla skoržu tebi, Knježe, a rano přińdźe moja modlitwa před
tebje.

15. Čeho dla zastorčiš, Knježe, moju dušu; zakryješ swoje wobličo přede
mnu?

16. Khudy sym a hubjeny wot młodosće sem; nošu twój strach a njewěm sebi
pomhać.

17. Twoje rozmjerzanje přińdźe na mnje, twój strach mje zniči;

18. Kaž wody wobdawa mje wšědnje, wobstupi mje zdobom.

19. Zdalił sy wote mnje přećelow a lubych; moji znaći su ćma.

89.

Dowěrna modlitwa při spadowanju Davidoweho kralowskeho domu.

1. Spěw Ethana Ezrahity.

2. Hnadu božu chcu spěwać do wěčnosće; wěki na wěki wozjewjeć ze swojim
ertom twoju swěrnosć.

3. Přetož praju: Na wěčne je wobkrućena twoja hnada, njebjo sy
wobtwjerdźił, z nim twoju smilnosć.

4. „Wobzamknył sym zwjazk ze swojim wu<pb n="97"/>zwolenym, přisahał sym
Davidej, swojemu słužownikej:

5. Do wěčnosće zdźeržu twoje symjo a twarić chcu wot splaha k splahej
twój trón.“ Sela.

6. Haj khwalić budźa njebjesa twoje dźiwy, Knježe, tež twoju swěrnosć we
zhromadźiznje swjatych.

7. Přetož štó runa so we mróčelach Knjezej a mohł so přirunać Knjezej
mjez synami bohow?

8. Bóh je strašny we zhromadźeństwje swjatych a hrózbny nade wšěm wokoło
sebje.

9. Božo Knježe Sabaoth, štó je kaž ty, sylny Knježe? a twoja swěrnosć
wokoło tebje.

10. Ty knježiš nad morja přemocu; hdyž pozběhnje swoje žołmy, změruješ
je.

11. Ty rozmjećeš, kaž zabitych, zasakłych, z ruku swojeje mocy rozćěriš
swojich njepřećelow.

12. Twoje su njebjesa, twoja zemja; swět a štož je we nim, sy zapołožił.

13. Połnóc a połdnjo sy stworił; Tabor a Hermon wyskataj twojemu mjenej.

14. Ty maš ramjo z mocu, sylna je twoja ruka, wysoka twoja prawica.

15. Sprawnosć a prawda stej twojeho tróna podpjerje, lubosć a smilnosć
dźetej před tobu.

16. Zbóžny je lud, kiž znaje posawnow trubjenje, Knježe! we swětle
twojeho wobliča khodźa;

17. We twojim mjenje zraduja so wšědnje a we twojej sprawnosći hordźa
so.

18. Přetož ty sy jich mocy česć a w twojim spodobanju pozběhnje so naš
roh.

19. Dokelž Knjez je naš škit a Swjaty Israela naš kral.

20. Tehdom ryčeše we zjewjenju k swojemu <pb n="98"/>pokornemu prajo:
Pomhał sym rjekej, powyšił sym wuzwoleneho z ludu.

21. Namakał sym swojeho słužownika Davida, ze swojim swjatym wolijom sym
jeho žałbował.

22. Tak zo moja ruka steji z nim, a moje ramjo jeho posylni.

23. Čwělować njedyrbi jeho njepřećel a syn njeprawdy jeho potłóčeć.

24. Zbić chcu před nim jeho čwělowarjow a jeho hanjerjow chcu zabić.

25. Moja swěrnosć a hnada je z nim a we mojim mjenje pozběhnje so jeho
roh.

26. A hač k morju postaju jeho ruku, hač k rěkam jeho prawicu.

27. Wołać budźe na mnje: Mój wótc sy ty, mój Bóh a skała mojeje pomocy.

28. Haj k prěnjorodźenemu chcu jeho postajić, k najwyššemu nad zemje
kralemi.

29. Na wěčne wobkhowam jemu moju hnadu a mój zwjazk zwostanje jemu
kruty.

30. Na wěčne zdźeržu jemu jeho symjo a jeho trón kaž njebjes dny.

31. Hdyž pak wopušća jeho synojo mój zakoń a njekroča po mojich prawach;

32. Hdyž přestupja moje kaznje a njekedźbuja na moje poručenje:

33. Chcu domapytać jich hrěchi a z prutom šwikać jich złósće.

34. Ale swoju hnadu njewotwobroću wot njeho a swoju swěrnosć
njewobškodźu.

35. Njezłamam swój zwjazk a njepřeměnju swojeho erta słowo.

36. Junkróć přisahach při swojej swjatosći: nihdy njezełžu Davidej.

37. Jeho mjeno zwostanje wěčnje a jeho trón kaž słónco před nim;

38. Kaž měsačk zwostanje wěčnje; hajswědk we mróčelach je swěrny. Sela.

<pb n="99"/>

39. Wšak ty sy zastorčił a zaćisnył, hněwaš so na swojeho žałbowaneho.

40. Zaćisnješ zwjazk ze swojim słužownikom, wonječesćiš k zemi jeho
krónu.

41. Roztorhaš wšě jeho murje, wobroćiš do rozpadankow jeho twjerdźizny.

42. Wurubja jeho wšitcy, kiž nimo du, k hańbje je swojim susodam.

43. Powyšiš prawicu jeho přesćěharjow, zwjeseliš wšěch jeho njepřećelow.

44. Wobroćił sy jeho mječa wótrosć a njewobsteji we bitwje.

45. Wozmješ jemu jeho krasnosć a jeho trón powališ k zemi.

46. Wobrězaš dny jeho młodosće, wodźeješ jeho z hańbu. Sela.

47. Kak dołho, Knježe, zakryješ so stajnje, rozpališ kaž woheń swój
hněw?

48. Spomń na mnje, što je moje žiwjenje, čeho dla sy podarmo stworił
wšěch čłowjekow?

49. Štó je žiwy a njewohlada smjerć, mohł wumožić swoju dušu z kraja
morwych? Sela.

50. Hdźe je, Knježe, twoja prjedawša hnada, kotruž sy přisahał Davidej
we swojej swěrnosći?

51. Spomń, Knježe, na nječesć swojeho słužownika, kotruž nošu we
wutrobje před wjele ludźimi;

52. Z kotrejž tebje hanja twoji njepřećelojo, Knježe! z kotrejž hanja
kročele twojeho žałbowaneho.

53. Khwaleny budź Knjez do wěčnosće. Amen, haj Amen.

90.

Zdychowanje nad hinitosću čłowjeka.

1. Modlitwa Mójzesa, muža božeho. Knježe, ty běše naš wućek wot splaha k
splahej.

<pb n="100"/>

2. Prjedy hač so hory zrodźichu a nasta zemja a swět, wot wěčnosće do
wěčnosće sy ty Bóh.

3. Wróćić daš so čłowjekej hač k prochej a prajiš: Wróćće so synowje
čłowjeka.

4. Přetož tysac lět su před tobu kaž wčerawši dźeń, kiž zańdźe; a kaž
straž w nocy.

5. Ty pławiš je, són su wone, kaž so trawa na ranje zazeleni;

6. Tak rozkćěje na ranje a zeleni so, na wječor so posyče a wuskhnje.

7. Přetož před twojim hněwom zańdźemy a we twojim mjerzanju spadamy.

8. Postajiš naše přehrěšenje před sebje, nam njewědome do swětła swojeho
wobliča.

9. Přetož wšě naše dny zańdu před twojim hněwom, pominu so naše lěta kaž
dych.

10. Dny našich lět su sydomdźesat lět a smyli při mocach, wósomdźesat a
jich wubjernosć je próca a hubjenstwo, ale khwatajcy zańdźe a potom smy
so pominyli.

11. Štó znaje twojeho hněwa móc? přetož kaž twoja strašnosć je twój
hněw.

12. Tak naše dny ličić wuč nas, zo wobkhowamy mudru wutrobu.

13. Wróć so, Knježe! kak dołho? a smil so nad swojimi słužownikami.

14. Nasyć nas rano ze swojej smilnosću, zo wyskamy a so zradujemy čas
našeho žiwjenja.

15. Zwjesel nas za dny, hdyž nas zrudźi, za lěta, hdyž widźachmy
hubjenstwo.

16. Pokaž swojim słužownikam swoje skutki a swoju česć na jich synach.

17. Spodobanje bože budź nad nami a skutki našeju rukow zdźerž nam! haj
zdźerž nam skutki našeju rukow!

<pb n="101"/>

91.

Bóh zakituje sprawnych w kóždej strašnosći.

1. Štóž so poda pod škit boži, přebywa we khłódku wšehomócneho:

2. K Bohu praju: Mój wućek, moja twjerdźizna sy; mój Bóh, kotrcmuž so
dowěrju.

3. Přetož wón wumoži tebje z łyka hajnika, ze škódneho mora.

4. Wodźeje tebje ze swojimi křidłami, pod jeho křidłami namakaš wućek;
škit a wućek je jeho swěrnosć.

5. Njetrjebaš so bojeć před hrózbu nocy, před kłokami, kiž wodnjo
lětaja;

6. Před morom, kiž po ćmje kroči, před złej khorosću, kiž připołdnju
zahubi.

7. Spadaja k twojej stronje tysacy, dźesać tysacow k twojej prawicy,
tebje so njedótknje.

8. Jenož ze swojimaj wočomaj je wuhladaš a złych mzdu skedźbuješ.

9. Přetož ty, Knježe, sy moja dowěra; Najwyššeho sy sebi postajił k
wućekej.

10. Njestanje so ći žane njezbožo a njepřińdźe křižik do twojeho domu.

11. Přetož poručił je swojim jandźelam twoje dla, zo bychu tebje
zwarnowali na wšěch twojich pućach.

12. Na swojich rukach budźa tebje nosyć, zo by njestorčił wo kamjeń
swoju nohu.

13. Po lawach a wrjećeńcach budźeš khodźić a kročić po młodych lawach a
zmijach.

14. Dokelž so ke mni dźerži, chcu jeho wumožić, zwarnować jeho, dokelž
znaje moje mjeno.

15. Ke mni so wołaj a wusłyšu jeho, z nim sym w nuzy; wutorhnu jeho a
přiwjedu jeho k česći.

<pb n="102"/>

16. Z dołhim žiwjenjom chcu jeho nasyćić a jemu pokazać moje spomoženje.

92.

Khwalba božeho wjedźenja.

1. Psalmospěw na sabat.

2. Krasnje je, Knjeza khwalić, a spěwać twojemu mjenej, Najwyšši!

3. Powjedać na ranje twoju smilnosć a twoju swěru w nocy.

4. Na dźesać trunach a na psalterje, ze spěwom k cytarje.

5. Přetož zwjeselił sy mje, Knježe! z twojimi skutkami; nad činjenjom
twojeju rukow zraduju so.

6. Kak wulke, Knježe! su twoje skutki, njewuslědne twoje zamysły.

7. Hłupy čłowjek je njepóznaje a błazn je njewopřija.

8. Njech so zelenja zli kaž trawa, a kćěja njech wšitcy njekhmanikowje;
woni so tola zaniča na wěčne.

9. Přetož ty sy najwyšši, Knježe! do wěčnosće.

10. Haj hlej twoji njepřećelojo, Knježe! hlej twoji njepřećelojo zhinu,
rozpjerša so wšitcy, kiž činja złe.

11. Ale mój roh so powyši kaž roh jednorohača, žałbuju so z młodym
wolijom.

12. A (wjesele) hlada moje woko na mojich njepřećelow; nad tymi, kiž so
wuzběhuja nade mnu, zraduje so moje wucho.

13. Sprawny kćěje, kaž palma, kaž cedra na Libanonje zrosće.

14. Plahowani we domje božim we dworach našeho Knjeza, ći womłódnja.

15. Hišće we starobje ćěrja, su młódni a zeleni,

16. Zo bychu wozje<pb n="103"/>wili, zo je Bóh sprawny, moja skała, na
kotrymž njeje žana njeprawda.

93.

Bóh — kral swěta.

1. Knjez kraluje z majestosću woblečeny, woblečeny je Knjez, z mocu
wopasany; přetož swět steji a njekhabła so.

2. Steji twój trón wot zastarska, wot wěčnosće sy ty.

3. Pozběhuja so rěki, Knježe! pozběhuja wody swoje šumjenje, rěki
pozběhuja swoje žołmy.

4. Hač šumjenje wulkich wodow, hač najsylniše žołmy morja, mócniši je
Knjez we wysokosći.

5. Twoje kaznje su jara wěrne, twojemu domej přihodźi so swjatosć, Božo!
na wěčne.

94.

Bóh so wjeći nad njesprawnymi z luda.

1. Božo wjećby, Jehova! Božo wjećby, zjeẃ so!

2. Pozběhń so, sudniko zemje, płać hordym po jich zadźerženju!

3. Kak dołho, Knježe! kak dołho dyrbja so zli zradować?

4. Puzolić so a ryčeć, khroble so wuzběhować wšitcy złóstnicy?

5. Twój lud, Knježe! poteptuja a twoje herbstwo potłóčuja.

6. Wudowy a cuzbnikow zabijeja a morja syroty.

7. A praja: „Njewidźi to Knjez, njekedźbuje na to Bóh Jakuba.“

8. Kedźbujće, wy najhłupiši mjez ludźimi a błaznojo, hdy přińdźeće k
rozomej?

9. Kiž wucho zasadźi, njedyrbjał słyšeć, kiž stwori woko, njedyrbjał
widźeć?

10. Kiž pohanow khosta, njedyrbjał khostać? <pb n="104"/>Wón, kiž
čłowjekow wuči mudrosć?

11. Bóh znaje čłowječe mysle a wě, zo su prózdne.

12. Zbóžny je, Knježe, kotrehož ty wučiš a powučiš ze swojeho zakonja,

13. Zo by jeho změrował na dnju njezboža, dóńž so njewuryje jama złemu.

14. Přetož Knjez njezastorči swój lud a njewopušći swoje herbstwo.

15. Dokelž k prawdźe wróći so sudźenje, a za nim wšitcy, kiž su
pokorneje wutroby.

16. Štó pomha mi přećiwo złym, štó přizamknje so mi přećiwo złóstnikam?

17. Hdy by mi Knjez njepomhał, skoro by ležała we ćichej zemi moja duša.

18. Hdyž praju: Moja noha třepoce, posylni mje twoja smilnosć, Knježe!

19. Při mnohich zrudźenjach mojeje wutroby, zwjesela twoje smilenja moju
dušu.

20. Móže so tebi přizamknyć złósće trón, kiž złe podłoži zakonjej?

21. Ćišća so za žiwjenjom sprawneho, a njewinowatu krej wotsudźa.

22. Ale Knjez je mi wućek, a mój Bóh; skała mojeje dowěry.

23. Haj wróći jim jich złósće a zniči jich njekhmanstwa dla, Bóh naš
Knjez zniči jich.

95.

Khwalće Knjeza a posłuchajće na jeho słowo!

1. Pójće, spěwajmy temu Knjezej; wyskajmy skale našeho wumoženja!

2. Stuṕmy před jeho wobličo z dźakom, ze spěwami wyskajmy jemu!

3. Přetož mócny Bóh je Jehova a wulki kral nade wšěmi bohami.

4. We jeho mocy su <pb n="105"/>zemje hłubiny, horow pokłady su jeho.

5. Jeho je morjo, wón je stwori, a suchi kraj stworištaj jeho rucy.

6. Pójće, modlmy a kłońmy so, poklakmy so před Knjezom, kiž nas stwori!

7. Přetož wón je naš Bóh a my smy lud jeho pastwy a wowcy jeho ruki.
Dźensa, hdyž jeho hłós słyšiće:

8. „Njezawriće waše wutroby kaž při wodźe zwady, kaž na dnju spytowanja
we pusćinje.

9. Hdźež mje spytowachu waši wótcojo, pruhowachu mje, hač runje widźachu
moje skutki.

10. Tak zo štyrcyći lět dołho hidźach tutón splah a prajach: To je lud z
błudźacej wutrobu; njeznaje moje puće;

11. Zo přisahach we swojim hněwje: Njepřińdu k mojemu měrej!“

96.

Spěwajće kralej swěta!

1. Spěwajće Knjezej nowy spěw, spěwaj Knjezej wša zemja.

2. Spěwajće Knjezej, žohnujće jeho mjeno, powjedajće dźeń wote dnja wo
jeho spomoženju.

3. Zjeẃće mjez pohanami jeho česć, mjeze wšěmi ludami jeho dźiwy.

4. Přetož wulki je Knjez a wulcy khwalobny, strašny nade wšěmi bohami.

5. Přetož wšitcy bohowje pohanow su přibohi, Jehova pak stwori swět.

6. Luboznosć a krasnosć je před nim; móc a majestosć we jeho swjatnicy.

7. Přinjesće temu Knjezej, ludow splahi, přinjesće Bohu česć a khwalbu.

8. Přinjesće Bohu česć jeho mjena, dary přinjesće zastupjo do jeho
dworow.

<pb n="106"/>

9. Słužće temu Knjezej we swjatočnej debje, zemja třepotaj před nim!

10. Prajće pohanam: Bóh kraluje, přetož swět steji a njekhabła so, wón
sudźi ludy po prawje.

11. Wjeseli njech so njebjo a zemja njech so zraduje, šumi njech morjo,
a štož je we nim.

12. Wjeseli njech so polo a štož je na nim, potom budźa wyskać wšě štomy
lěsa

13. Před Knjezom; přetož sudźić přińdźe zemju. Sudźić budźe swět po
prawdźe a ludy po swojej wěrnosći.

97.

Bóh je mócny kral.

1. Knjez kraluje, wjesel so zemja, zraduja njech so mnohe kupy!

2. Mróčno a ćma je wokoło njeho, sprawnosć a prawda stej podnožcy jeho
tróna.

3. Woheń dźe před nim a spali kołwokoło jeho njepřećelow.

4. Jeho błyski wobswětla zemju, widźo to, zastróži so zemja.

5. Hory rozeškrěja so kaž wósk před wobličom božim, před Knjezom wšeho
swěta.

6. Njebjesa powjedaja jeho sprawnosć a wšitke ludy widźa jeho krasnosć.

7. Wohańbja so wšitcy słužownicy přibohow, kiž so hordźa ze swjećatami;
k njemu dyrbja so modlić wšitcy bohojo!

8. Słyši a zraduje so Sion a wjesela so dźowki Judy twojeho sudźenja
dla, Knježe!

9. Přetožty, Knježe, sy najwyšši nade wšej zemju, wysoko powyšeny nade
wšitkimi bohami.

10. Lubujeće-li Knjeza, hidźće złe, potom zwarnuje wón wšě duše swojich
swjatych, wumoži jich z ruki złych.

<pb n="107"/>

11. Swětło zeskhadźa sprawnemu; tym, kiž su pokorneje wutroby, radosć.

12. Zradujće so, sprawni, nad Knjezom a khwalće jeho swjate mjeno.

98.

Sudnikej a pomocnikej budź khwała!

1. Spěw. Spěwajće Knjezej nowy spěw; přetož dźiwy je činił! Dobyće dawa
jemu jeho prawica a jeho swjate ramjo.

2. Knjez wozjewi swoje spomoženje, před pohanami zjewi so jeho
sprawnosć.

3. Spomni na swoju smilnosć a swěru přećiwo domej Israela; cyłeho swěta
kónčiny widźachu spomoženje našeho Boha.

4. Wyskajće Bohu wšě kraje, zanjesće wysk a spěwajće!

5. Spěwajće Knjezej na harfach, ze zynkami psaltera.

6. Z trompjetami a posawnami wyskajće před Bohom, tym kralom.

7. Šumi njech morjo a štož je pjelni; swět a štož bydli na nim.

8. Rěki njech kleskaja do rukow, zdobom njech wyskaja hory

9. Před Knjezom; přetož sudźić přińdźe zemju, sudźić swět po prawje a
ludy po prawdźe.

99.

Přeprošenje k modlenju na Sionje.

1. Knjez je kral, ludy třepotaja, sedźi na Cherubje, zemja rži.

2. Knjez na Sionje je wulki, powyšeny nade wšěmi ludami.

3. Khwala njech twoje wulke a trašne mjeno — swjaty je wón!

4. Česć kralej, kiž sprawnosć lubuje; ty sprawnosć zdźeržiš, sud a
prawdu we Jakubje dźeržiš.

<pb n="108"/>

5. Pozběhujće Boha, našeho Knjeza, a poklakće so před podnožku jeho
nohow — swjaty je wón.

6. Mójzes a Aaron mjez jeho měšnikami a Samuel mjez tymi, kiž so k jeho
mjenu wołaja, wołachu so k Bohu a wusłyša jich.

7. We mróčnym stołpje ryčeše k nim, wobkedźbowachu jeho kaznje a jeho
poručnosće, kotrež jim dawaše.

8. Jehova, Božo naš! ty jich wusłyša; wodaće dósta so jim, ale ty tež
šwikaše jich zadźerženje.

9. Pozběhujće Boha, našeho Knjeza a modlće so k njemu před jeho swjatej
horu; přetož swjaty je Bóh naš Knjez.

100.

Napominanje k božej khwalbje.

1. Khwalbny spěw. Wyskajće Bohu wšě kraje!

2. Słužće Knjezej z radosću, zastuṕće před jeho wobličo z wyskanjom.

3. Spóznajće, zo je Jehova Bóh, wón nas stwori a nic my, jeho lud smy a
stadło jeho pastwy.

4. Zastuṕće do jeho wrotow z dźakom, do jeho dworow z khwalbnym spěwom,
dźakujće so jemu, khwalće jeho mjeno.

5. Přetož Knjez je dobroćiwy, do wěčnosće traje jeho smilnosć a wěki na
wěki jeho swěrnosć.

101.

Wotmyslenja dobreho krala.

1. Davidowy spěw. Smilnosć a sprawnosć chcu spěwać; tebje, Knježe, chcu
khwalić!

2. Kedźbować chcu na prawdy puć, hdy přińdźeš ke mni? Khodźić chcu we
pokor<pb n="109"/>nosći mojeje wutroby we swojim domje.

3. Njewobroćitej so mojej woči ženje k złym wěcam, hrěšnika hidźu,
njezwostanje při mni.

4. Skažena wutroba njech je daloko wote mnje, złeho njecham póznać.

5. Kiž so potajnje přisłodźa na swojeho bližšeho, teho chcu zničić;
čłowjeka z nadutej wutrobu z hordymaj wočomaj njechcu ćerpjeć.

6. Mojej wóčcy hladatej za swěrnymi we kraju, zo zwostanu při mni; štóž
kroči po puću sprawnosće, słuži mi.

7. Jebak njewostanje we mojim domje, zełhanc njebudźe bydlić před
mojimaj wočomaj.

8. Kóžde ranje zahubju złych zemje, zo so wukorjenja z města teho Knjeza
wšitcy złóstnicy.

102.

Próstwa wo wumoženje z cuzbnistwa.

1. Modlitwa hubjeneho, hdyž chcyše zadwělować a wusypa swoju wutrobu
před Knjezom.

2. Knježe, słyš moju próstwu a moje wołanje přińdź k tebi!

3. Njezakryj swoje wobličo přede mnu, na dnju mojeje nuzy skhil ke mni
swoje wucho, na dnju, hdyž so wołam, wusłyš mje khwatajcy.

4. Přetož kaž dym zańdu moje dny a moje kosće su zesmudźene kaž suche
drjewo.

5. Spražena kaž trawa a zeskhnyta je moja wutroba; přetož zabudu swój
khlěb jěsć.

6. Wot hłosa mojeho žałosćenja lěpja moje kosće na mojim mjasu.

7. Runam so pelikanej we pusćinje, sym kaž sowa we wupalenišćach.

8. Wocućo sym kaž samotny ptačk na třěše.

<pb n="110"/>

9. Wšědnje hanja mje moji njepřećelojo, kiž njemdrja přećiwo mi,
přisahaja pola mje.

10. Přetož popjeł jěm kaž khlěb a swój napoj měšam ze sylzami,

11. Před twojim hněwom, twojim hroženjom; přetož wuzběhnył sy mje a k
zemi morsnył.

12. Moje dny su kaž dołhi sćin, kaž trawa zeskhnu.

13. Ty pak, Knježe, knježiš do wěčnosće a twoje mjeno traje přecy a
wěčnje.

14. Ty postanješ a smiliš so nad Sionom; přetož čas je jemu pomhać a
přibližiła je so hodźinka.

15. Přetož rady widźa twoji słužownicy jeho kamjenje, ale jeho
rozpadanki wobžaruja,

16. Zo wohladaja pohanjo mjeno bože, a wšitcy kralojo zemje twoju česć.

17. Hdyž Jehova twari Sion, so zjewi we swojej česći;

18. Hdyž so wobroći k próstwje zastorčenych a njezacpěje jich próstwu:

19. Zapisa njech so to za potomnikow; a lud, kiž so narodźi, njech
khwali Knjeza.

20. Přetož tón Knjez hlada ze swojeje swjateje wysokosće, widźi z
njebjes na zemju,

21. Zo by słyšał jateho skorženje a wumožił dźěći smjerće;

22. Zo by so prědowało na Sionje mjeno bože a jeho khwalba we
Jeruzalemje;

23. Hdyz̀ so ludy zhromadźa zdobom a kralestwa, zo bychu słužili temu
Knjezej.

24. Zničił je na puću moju móc, skrótčił moje dny.

25. Praju: Mój Božo, njewzmi mje prječ we połojcy mojich dnow, wot
splaha k splahej traja twoje lěta.

26. W zastarsku sy zemju załožił, twojej rukow skutk su njebjesa.

<pb n="111"/>

27. Wone zańdu, ty pak zwostanješ a wšitke zestarja kaž drasta, kaž
woblek je měniš a su přeměnjene.

28. Ale ty sy tón samy a twoje lěta njeskónča so.

29. Synojo twojeho słužownika wobsydnu zemju a jich symjo zwostanje před
tobu.

103.

Wšitko khwal dobroćiweho Boha!

1. Wot Davida. Khwal moja duša teho Knjeza a štož je we mni, jeho swjate
mjeno.

2. Khwal moja duša teho Knjeza a njezabudź wšěch jeho dobrotow.

3. Wón woda wšě twoje hrěchi, zahoji wšě twoje bolosće.

4. Wumoži ze zahuby twoje žiwjenje, krónuje tebje z hnadu a smilnosću;

5. Nasyći twoju starobu z dobrym, zo so wobnowi kaž worjoł twoja
młodosć.

6. Tón Knjez čini prawdu a prawo wšěm potłóčenym.

7. Twoje puće wučeše Mójzesa, synow Israela swoje skutki.

8. Smilny a hnadny je tón Knjez, dołhomyslny a jara dobroćiwy.

9. Njebudźe wěčnje swarjeć a njezakhowa stajnje swój hněw.

10. Po našich hrěchach nječini nam a po našich přestupjenjach njepłaći
nam.

11. Přetož kaž wysoko je njebjo nad zemju, tak wulka je jeho hnada
přećiwo tym, kotřiž so jeho boja.

12. Kaž daloko je ranje wot wječora, tak daloko zdali naše hrěchi wot
nas.

13. Kaž so nan smili nad dźěćimi, smili so tón Knjez nad tymi, kiž so
jeho boja.

14. Přetož wón znaje našu stwórbu, dopomni so, zo smy popjeł.

15. Čłowjek — kaž <pb n="112"/>trawa su jeho dny, kaž kwětka na polu
překćěje wón;

16. Hdyž wětřik na nju zadunje, njeje wjacy a njepóznaje so wjacy jeje
město.

17. Ale hnada boža traje wot wěčnosće do wěčnosće nad tymi, kiž so jeho
boja a jeho sprawnosć synam synow;

18. Tym, kiž maja kedźbu jeho zwjazk a kiž so dopomnja na jeho kaznje,
zo bychu po nich činili.

19. We njebjesach postaji tón Knjez swój trón a jeho kralestwo knježi
nade wšěm.

20. Khwalće Knjeza jeho jandźelojo, mócni rjekojo, kiž činiće po jeho
słowach, posłuchajće na jeho słowow hłós!

21. Khwalće Knjeza wšě jeho wójska, jeho słužownicy, kiž činiće jeho
wolu.

22. Khwalće Knjeza wšitke jeho skutki na wšěch městach jeho knježeŕstwa.
Khwal moja duša teho Knjeza!

104.

Khwalba boža w přirodźe.

1. Khwal moja duša teho Knjeza! Božo Knježe mój, jara mócny sy; z
krasnosću a majestosću woblečeny.

2. Swětło wobleče so kaž drastu, wupřěstrje njebjo kaž płašć.

3. Nad wodami stwari swoju najstwu, postaji mróčele k swojemu wozej a
zjězdźuje na wětra křidłach.

4. K swojim pósłam sčini wětry, k swojim słužownikam sapace płomjo.

5. Zemju załoži na swojej podłožcy, zo so njekhabła wěki na wěki.

6. Hłubiny přikry na nju kaž woblek, na horach stejachu wody.

7. Před twojim swarjenjom rozćěkachu, před twojeho hněwa hłosom
rozběžachu so.

8. Wustupichu hory, <pb n="113"/>spadnychu doliny na město, kotrež jim
ty spřihotowa.

9. Mjezy jim postaji, kotrež njepřekroča, zo njepodnurja zasy zemju.

10. Žórła pósćeleš do dolinow, mjez horami ćeča wone.

11. Napoja wšu zwěrinu na polu, wósły změruja swoju lačnosć.

12. A při nich bydli njebja ptačstwo, mjez hałzami zanjesu swój spěw.

13. Ty mačeš hory wot zwjeŕcha, z płodami twojich skutkow nasyći so
zemja.

14. Trawu daš rosć za howjadła a zelinu k potrjebje čłowjeka, zo sebi
nadobudźe khlěb ze zemje.

15. A wino zwjeseli čłowjeka wutrobu a swěći so jeho wobličo wot wolija,
khlěb posylnja kóždeho wutrobu.

16. Nasyća so štomy Knjeza, cedry Libanona, kotrež plahowaše,

17. Hdźež ptački hnězdźa a baćony bydla na jich wjeŕškach.

18. Wysoke hory su za kozoróžka, skały pak wućek skakomyši.

19. Měsačk sy stworił jako pokazowarja časa, słónco, kiž znaje swój
zakhod.

20. Ćmu pósćeleš a je nóc, w kotrejž so hiba wša zwěrina lěsa.

21. Młode lawy ruja za rubjenstwom a žadaja wot Boha swoju cyrobu.

22. Słónco zeskhadźa, skhowaja so a we swojich dźěrach lehnu so.

23. Wuńdźe čłowjek k swojemu dźěłu a k swojemu wobstaranju hač do
wječora.

24. Kak wulke su twoje skutki, Knježe! wšě sy we mudrosći činił, zemja
je połna twojich kubłow.

25. Tute morjo, kotrež je wulke a šěroke na wobě stronje, w nim so
mjeŕwja njeličbne zwěrjata wulke a małe.

26. Tam jězdźa łódźe; <pb n="114"/>leviathan, kotrehož sy stworił, móže
tam swoje tryski hnać.

27. Wšitko čaka na tebje, zo by jemu dał swoju cyrobu we swojim času.

28. Poskićiš jim a hromadźa, wotewriš twoju ruku a nasyća so z dobrym.

29. Zakryješ pak twoje wobličo, zniča so, wozmješ jich dych a zahinu, do
swojeho procha wróća so.

30. Pósćeleš twój dych a su stworjene a wobnowiš zemje wobličo.

31. Česć boža njech traje wěčnje, wjeseli njech so tón Knjez na swojich
skutkach.

32. Pohlada-li na zemju, zarži; dótknje-li so horow, kurja so.

33. Spěwać chcu Knjezej swoje žiwe dny a khwalić swojeho Boha, dóńž
njewumru.

34. Spodoba njech so jemu mój spěw! Ja so zraduju we Knjezu.

35. Pominu njech so hrěšnicy ze zemje a njesprawni njech njezwostanu.
Khwal moja duša teho Knjeza! Halleluja.

105.

Khwalba za bože wjedźenje w zańdźenosći.

1. Khwalće teho Knjeza, wołajće so k jeho mjenej; wozjewjejće mjez
ludami jeho skutki.

2. Spěwajće jemu, hrajće jemu, powjedajće wo wšěch jeho skutkach.

3. Khwalće so z jeho swjatym mjenom, zraduj so wutroba tych, kiž teho
Knjeza pytaja.

4. Mějće zańć teho Knjeza a jeho móc, pytajće stajnje jeho wobličo.

5. Spominajće na jeho dźiwy, kiž činješe, na jeho znamjenja a sudźenja
jeho erta.

6. Symjo Abrahama, jeho słužownika, syno<pb n="115"/>jo Jakuba, jeho
wuzwoleni!

7. Jehova je naš Bóh, po cyłej zemi je jeho prawo.

8. Wěčnje spomina wón na swój zwjazk, na słowo, kotrež poruči za tysac
splahow;

9. (Na zwjazk), kiž činješe z Abrahamom a na swoju přisahu Izakej.

10. A Jakubej postaji jón za zakoń, Israelej k wěčnemu zwjazkej

11. Prajo: Tebi dam kraj Kanaan, podźěl wašemu herbstwu.

12. Tehdom hdyž běše jich hišće mała čródka, njenahladni a cuzbnicy w
nim.

13. A ćahachu wot ludu k ludej, z jedneho kralestwa do druheho.

14. Njedopušći žanemu, zo by jim poškodźił a khostaše jich dla kralow.

15. „Njedótkajće so mojeho žałbowaneho a mojim profetam nješkodźće!“

16. Tež hłód zawoła do kraja, kóždu podpjeru cyroby zlemi.

17. Pósła před nimi muža, za wotročka předa so Józef.

18. Spinychu do zamkow jeho nohi, železo přińdźe na jeho ćěło

19. Hač k časej, hdyž so dopjelni jeho słowo, słowo bože wučisći jeho.

20. Kral pósła a pušći jeho knježeŕ ludu, da jeho wuwjesć.

21. Postaji jeho za hospodarja swojeho domu a za knjeza wšěch swojich
kubłow,

22. Zo by wjazał jeho zastojnikow po swojim spodobanju, jeho starcow
powučił.

23. A přińdźe Israel do Egiptowskeje a Jakub bu cuzbnik we kraju Chama.

24. A wón sporješe swój lud jara, sčini jón mócniši dyžli jeho
přesćěharjow.

25. Přewróći tamnych wutrobu, zo hidźachu jeho lud, šibałstwo sno<pb
n="116"/>wachu přećiwo jeho słužownikam.

26. Pósła Mójzesa, swojeho słužownika, a Aarona, kotrehož sebi wuzwoli.

27. Činještej mjez nimi jeho znamjenja a jeho dźiwy we kraju Chama.

28. Pósła ćmu a bu ćma, a njemorkotaštaj na jeho słowa.

29. Přewobroći jich wody do krewje a zeslakachu jich ryby.

30. Róješe jich zemja krokawy hač do jstwow jich kralow.

31. Poruči a přińdźechu muški, małe muški na wšě strony.

32. Krupobiće da jim za dešć, sapacy woheń na zemju.

33. A zbi jich winowcy a figowcy a rozłama štomy jich kraja.

34. Poruči a přińdźechu skóčki a bručki njeličbne.

35. A zežrachu wšo zelene w jich kraju a spóžerachu jich zemje płód.

36. A zabi wšěch prěnjorodźenych we jich kraju, prěnički jich bohatstwa.

37. A wuwjedźe jich ze slěbrom a złotom a njeběše z̀adyn słaby w jich
splahach.

38. Wjeseleše so Egiptowska nad jich wućahom; přetož hrózba běše jich
wobjała.

39. Wupřěstrje mróčel k zakryću a woheń k wobswětlenju w nocy.

40. Prošachu a pósła pocpule a z njebjeskim khlěbom syćeše jich.

41. Wotewri skału a ćečachu wody, ćehnjechu so rěki we pusćinje;

42. Dokelž spominaše na swoje swjate słowo k Abrahamej, swojemu
słužownikej.

43. Tak wuwjedźe swój lud w radosći, z wyskanjom swojich wuzwolenych.

44. A da jim zemju pohanow a dobytk ludow wobsadźichu,

<pb n="117"/>

45. Zo bychu wobkedźbowali jeho prawa a dźerželi jeho kaznje. Halleluja.

106.

Dowěriwe wuznaće hrěchow a próstwa wo wodaće.

1. Halleluja! Khwalće teho Knjeza, wón je dobroćiwy, wěčnje traje jeho
dobrota.

2. Štó wupowjeda mócnosće bože, wozjewi wšitku jeho česć?

3. Zbóžny, štóž kedźbuje na zakoń a čini sprawnosć kóždy čas.

4. Spomń na mnje, Knježe, po hnadźe swojeho ludu; wopytaj mje z twojim
spomoženjom,

5. Zo bychmy wohladali zbožo twojeho wuzwoleneho, so zradowali nad
radosću twojeho luda a so khwalili z twojim herbstwom.

6. Zhrěšili smy z našimi wótcami, njeprawo smy činili, złeho so
dopušćili.

7. Naši wótcojo w Egiptowskej njekedźbowachu na twoje dźiwy,
njespomnichu na twoju wulku smilnosć a morkotachu při morju, we
čeŕwjenym morju.

8. Wumoži pak jich tola swojeho mjena dla, zo by so spóznała jeho móc.

9. A wón hrožeše čeŕwjenemu morju, zo wuskhny a přewjedźe jich přez
hłubiny kaž přez pusćinu.

10. A wumoži jich z ruki hidźerjow a pomhaše jim z mocy njepřećelow.

11. A wody přikrychu jich přesćěharjow, ani jedyn z nich njezwosta.

12. Tu wěrjachu jeho słowam, spěwachu jeho česć.

13. Khwatajcy pak zabychu zasy jeho skutki, nječakachu na jeho radu.

14. A buchu chcyjaći we pusćinje a spytowachu Boha we sušinje.

15. A hdyz̀ běše jim dopjelnił jich požada<pb n="118"/>nje, pósła złu
khorosć na jich chcyjadło.

16. A rozmjerzachu so na Mójzesa we lěhwje, na Aarona, swjateho teho
Knjeza.

17. Wotewri so zemja a póžrje Dathana a zawrje so nad čródu Abirona.

18. A zapali so woheń mjez jich hromadu, płomjo spali złych.

19. Wudźěłachu sebi ćelo před Horebom a kłonjachu so před latym
swjećećom.

20. A změnichu swoju česć za swjećo byka, kiž trawu žerje;

21. Zabychu na Boha, kiž jim pomhaše, wulke dźiwy činješe w Egiptowskej:

22. Dźiwy we kraju Chama, strašne při čeŕwjenym morju.

23. Hižom běše prajił: „Zničić chcu jich!“ Njeběše-li Mójzes, jeho
wuzwoleny, so stupił do škałby před jeho wobličom, wotwobroćić jeho
hněw, zo by njezničił.

24. A zacpěchu slubjeny kraj, njewěrjo jeho słowej.

25. A morkotachu we swojich stanach, njeposłuchajo na hłós boži.

26. Tu pozběhny swoju ruku na nich: „Spadać dyrbja we pusćinje;

27. Haj rozmjetać dyrbi so jich symjo mjez pohanow a rozpjeršić so po
krajach!“

28. Poswjećichu so Baal-Phegorej, jědźachu wot woporow morwych.

29. A hněwachu jeho ze swojim skutkowanjom a rozpušći so na nich zahuba.

30. Tchdom postany Pinehas a sudźeše, a zastaji so morjenje.

31. A bu jemu to k sprawnosći přiličene wot splaha k splahej hač do
wěčnosće.

32. Rozmjerzachu jeho při wodźe zwady a Mójzesej zeńdźe so zlě jich dla;

33. Přetož zrudźichu jeho wutrobu tak, zo so jemu překhwatane słowa
wusunychu.

<pb n="119"/>

34. Njezničichu ludy, kaž jim tón Knjez přikaza;

35. Ale měšachu so z pohanami a wuknjechu jich skutki.

36. A słužachu jich přiboham, kiž buchu jim k pohoršenju.

37. Haj woprowachu swojich synow a swoje dźowki přiboham;

38. A rozliwachu njewinowatu krej, krej swojich synow a dźowkow, kiž
woprowachu přiboham kanaanskim, a znječisćena bu zemja přez krej;

39. Wonječesćichu so ze swojimi skutkami a kurwjachu ze swojim
činjenjom.

40. A zahori so hněw boži nad jeho ludom a wón zacpě swoje herbstwo.

41. Teho dla přepoda jich do rukow pohanow a nad nimi knježachu jich
hanjerjo.

42. A jich přesćěhachu jich njepřećelojo, a khilachu so pod jich móc.

43. Často wumoži jich, woni pak spjećowachu so we swojich poradźenjach a
spadachu přez swoju njeporadźenosć.

44. Ale wón pohlada na jich nuzu, hdyž słyšeše jich žałosćenje.

45. A spomni jim swój zwjazk a smili so nad nimi po swojej wulkej
miłosći.

46. A daše jim smilnosć namakać přede wšěmi, kiž jich jatych
wotwjedźechu.

47. Pomhaj nam, Božo Knježe naš, a zhromadź nas z pohanow, zo bychmy
česćili twoje swjate mjeno a so hordźili z twojej khwalbu.

48. Khwaleny budź Bóh tón Knjez Israela wot wěčnosće do wěčnosće; a wšón
lud njech praji: Amen, halleluja!

107.

Dźak za wumoženje ze zajeća.

1. Khwalće tero Knjeza; přetož dobro<pb n="120"/>ćiwy je, wěčnje traje
jeho smilnosć.

2. To praja wumoženi teho Knjeza, kotrychž wumoži z mocy njepřećela;

3. Kotrychž zhromadźi z krajow wot ranja a wječora, wot połnocy a wot
morja.

4. Błudźachu w pusćinje na pustym puću, město k bydlenju njenadeńdźechu.

5. Z hłodom a pića tradajo sprahnychu jich duše.

6. Dokelž pak so k temu Knjezej wołachu w swojej nuzy, wumoži jich ze
jich wuzkosćow.

7. A wjedźeše jich po runym puću k městu, hdźež móžachu bydlić.

8. Khwalće teho Knjeza za jeho dobrotu a jeho dźiwy na synach čłowjeka.

9. Dokelž nasyći tradacu wutrobu a hłódnu dušu napjelni z dobrym.

10. Tych, kiž sedźachu we ćmě a smjerće khłódku, jeći we jastwje a
železu.

11. Dokelž so spjećowachu přećiwo słowam božim a zacpěwachu božu radu:

12. Tehodla poniži so we njezbožu jich wutroba, spadachu, a njeběše
pomocnik.

13. Dokelž pak so k temu Knjezej wołachu we swojej nuzy, wumoži jich ze
jich wuzkosćow:

14. Wuwjedźe jich ze ćmy a smjertneho sćina a roztorha jich zwjazki.

15. Khwalće teho Knjeza za jeho dobrotu a jeho dźiwy na synach čłowjeka.

16. Dokelz̀ złama mjedźowe wrota a rozbi železne zasuwadła.

17. Błazni, kiž ćeŕpjachu swojich hrěchow a swojich přestupjenjow dla:

18. Wša cyroba běše jim wohdna a přibližichu so k wrotam smjerće.

19. Dokelž pak so k temu Knjezej wołachu we swojej nuzy, wumoži jich ze
jich wuzkosćow.

<pb n="121"/>

20. Wupósła swoje słowo a wustrowi jich a wućahny jich z jamy.

21. Khwalće teho Knjeza za jeho dobrotu a jeho dźiwy na synach čłowjeka.

22. A woprujće dźakne wopory a powjedajće jeho skutki z wyskanjom.

23. Kotřiž zańdźechu na morjo do łódźow a ćěrjachu swoje překupstwo we
wulkich wodach;

24. Ći widźachu bože skutki a jeho dźiwy nad hłubinami.

25. Přetož wón poruči a pozběhny so wichor a zběhachu so jeho žołmy.

26. Postupowachu k njebju, spadowachu do hłubinow, rozpłuny jich duša ze
stracha.

27. Šmjatachu a mjetachu so kaž wopiłc a wša jich mudrosć potepi so.

28. Dokelž pak so k temu Knjezej wołachu we swojej nuzy, wumoži jich ze
jich wuzkosćow.

29. A zastaji wichor k šeptanju a wotmjelknychu jeho žołmy.

30. A zradowachu so, zo so změrowachu, potom přiwjedźe jich k požadanemu
brohej.

31. Khwalće teho Knjeza za jeho dobrotu a jeho dźiwy na synach čłowjeka.

32. A pozběhujće jeho we zhromadźiznje luda a we posedźenjach starcow
khwalće jeho.

33. Wón přewobroći rěki do pusćinow a tymješća do sucheho kraja.

34. Płódna zemja přewobroći so do sele suchoty dla złósće tych, kiž tam
bydlachu.

35. Přewobroći pusćinu do tymješća a suchu zemju do žórłow wody.

36. A sadźi tam hłódnych a twarjachu sebi město k bydlenju.

37. A zasywachu pola a plahowachu winicy a dóstachu wunoška płód.

38. A žohnowaše jich a množachu so jara, <pb n="122"/>tež jich skót
njewoteběraše.

39. Hač runje woteběrachu a so potulachu pod potłóčowanjom, njezbožom a
hubjenstwom;

40. A zacpěće běše wulał na knježerjow a daše jich błudźić we pusćinje
bjez pućow:

41. Wumoži tola khudeho z nuzy a poruna splahi stadłam.

42. Wohladaja to sprawni a zwjesela so a wšej złósći zatyka so huba.

43. Štóž je rozomny, kedźbuje na to a ma zańć smilnosć božu.

108.

Božo, zakitaj twój wobhroženy lud!

1. Psalmospěw Davidowy.

2. Hotowa je moja wutroba, přihotowana, Božo! spěwać a hrać chce tež
moja duša.

3. Stańtaj, harfa a cytara! stawać chcu z rańšim switanjom,

4. Khwalić tebje mjez ludami, Knježe! spěwać tebi mjez splahami.

5. Přetož wulka, hač k njebju dosahaca je twoja smilnosć a twoja
swěrnosć hač k mróčelam.

6. Powyš nad njebjom, Božo, nade wšěm swětom swoju česć,

7. Zo bychu so wumožili twoji lubi; pomhaj twoja prawica a wusłyš nas.

8. Bóh ryči we swojej swjatnicy: „Wjeselu so a rozdźělu Sichem, wuměrju
doł Sukho.

9. Mój je Gilead, a Manasse je mój, Ephraim mojeje hłowy móc, Juda
mojeho knježeŕstwa sceptaŕ;

10. Moab je mój hornyk k myću, na Edom ćisnu moje črije, Filistiska moja
radosć.“

11. Štó dowjedźe mje do twjerdźizny? Štó přewodźeše mje hač k Edomej?

<pb n="123"/>

12. Njejsy to ty, Božo, kiž nas zastorči a kiž njewućahny z našim
wójskom?

13. Daj nam pomoc z nuzy; přetož podarmo je wša čłowjeska pomoc.

14. Z Bohom dokonjamy mócne skutki, wón potepta našich njepřećelow.

109.

Pokleće njepřećelow a próstwa.

1. Prěnjemu hercej. Davidowy spěw. Božo mojeje česće, njemjelč!

2. Přetož rozdajeja na mnje khlamu złósće a jebanstwa, a powjedaja
přećiwo mi ze zełhanym jazykom.

3. Wobdawaja mje z hidźenja ryčemi, wadźa so ze mnu bjez winy.

4. Za moju lubosć jědźeja na mnje, ja pak so modlu.

5. A wróća mi złósć za dobre, hidźenje za moju lubosć.

6. Postaj na njeho najhóršeho, wobskoržeŕ njech steji k jeho prawicy.

7. Hdyž so sudźi, njech wuńdźe jako wotsudźeny a jeho próstwa njech je
jemu k hrěchej.

8. Mało njech je jeho dnjow, jeho zastojństwo njech druhi wozmje.

9. Njech jeho dźěći wosyroća a jeho žona zwudowi.

10. Njewobstajne njech błudźa a proša jeho dźěći a po prošenju njech
khodźa daloko wot swojich rozpadankow.

11. Lichownik wucyca wšo, štož wobsedźi a cuzy njech wurubja, štož sebi
zasłuži.

12. Žadyn njewobkhowaj jemu smilnosć a nichtó njesmil so nad jeho
syrotami.

13. Jeho potomnistwo wukorjeń so; we sćěhowacym splahu zmaž so jich
mjeno!

14. Spominać dyrbi so na jich wótcow złósć před Bohom; a hrěch <pb
n="124"/>jeho maćerje njedyrbi so wumazać.

15. Njech su temu Knjezej stajnje před wočomaj a jich pomnjeće njech so
zhubi ze zemje.

16. Teho dla, dokelž njespomni činić po smilnosći, a přesćěhaše bědneho
a khudeho a teho, kiž běše zrudneje wutroby, zo by jeho morił.

17. Wón dźěn chcyše zakleće, duž poskić so jemu; njelubowaše žohnowanje,
duž zdal so wot njeho!

18. Wobleče so ze zaklećom kaž z drastu, haj kaž woda běžeše do njeho a
kaž wolij na jeho stawy.

19. Duž budź jemu kaž suknja, kotruž so wobleka, kaž pas, z kotrymž so
wšědnje pasa.

20. To njech je mzda mojich njepřećelow wot teho Knjeza, tych, kotřiž
ryča złe na mnje.

21. Ale ty, Božo Knježe, čiń ze mnu po swojim mjenje; přetož dobra je
twoja smilnosć, wumož mje!

22. Přetož bědny a khudy sym, překłóta je moja wutroba we mni.

23. Kaž sćin, kiž so naćaha, zańdu, zaćěrja so kaž skóčki.

24. Moje kolena pótkuja so wot posćenja, a moje ćěło zhubjuje tuk.

25. A sym jim k wusměchej, widźa mje a zawijeja z hłowu.

26. Pomhaj mi, Božo Knježe mój, wumož mje po swojej smilnosći.

27. A spóznaja njech, zo je to twoja ruka; ty Knježe, zo sy to činił.

28. Woni njech zakliwaja, ty pak žohnuj; pozběhnu drje so, ale wohańbja
so a twój słužownik budźe so radować.

29. Drasća njech so moji přesćěharjo ze zacpěćom, wodźeje njech jich
hańba kaž płašć.

30. Wulcy khwalić <pb n="125"/>chcu teho Knjeza ze swojim ertom a mjez
čródami chcu jeho česćić;

31. Dokelž steji k prawicy khudeho a jemu pomha před jeho sudnikami.

110.

Messias je měšnik a kral do wěčnosće.

1. Davidowy spěw. Knjez praji k mojemu knjezej: „Syń so k mojej prawicy,
hač połožu twojich njepřećelow k twojich nohow pódnožkej.“

2. Sceptaŕ twojeje mocy pósćele Knjez ze Siona; knjež mjez twojimi
njepřećelemi!

3. Zwólniwy je twój lud na dnju twojeho wućaha we swjatočnej debje;
wjacy, dyžli rosy na ranjo, budźe tebi młodźencow z maćeŕneho žiwota.

4. Přisahał je tón Knjez a njewobžaruje to: Ty sy měšnik do wěčnosće po
wašnju Melchisedecha.

5. Tón Knjez rozćepje na dnju swojeho hněwa k twojej prawicy kralow.

6. Sudźo mjez ludami napjelni jich z ćěłami, rozćepje hłowy mnohich
krajow.

7. Z rěki při puću napije so, teho dla pozběhnje swoju hłowu wysoko.

111.

Khwalće swěru božu!

1. Halleluja! Khwalić chcu teho Knjeza z cyłeje wutroby, we posedźenju
sprawnych a we zhromadźiznje.

2. Wulke so skutki bože, wobkedźbowane wot wšitkich, kotřiž je lubuja.

3. Rjane a lubozne je, štož wón čini a jeho sprawnosć zwostanje do
wěčnosće.

4. Wopomnik postaji <pb n="126"/>přez swoje dźiwy; smilny a dobroćiwy je
tón Knjez.

5. Cyrobu poskići tym, kiž so jeho boja, spominajo wěčnje na swój
zwjazk.

6. Swoje mócne skutki wozjewi swojemu ludej, poskićo jim pohanow
herbstwo.

7. Skutki jeho rukow su wěrnosć a prawo, wěrne wšě jeho kaznje.

8. Krute wot wěčnosće do wěčnosće; postajene wěrnje a swěrnje.

9. Spomoženje pósła swojemu ludej, wobzamkny na wěčne swój zwjazk;
swjate a strašne je jeho mjeno.

10. Spočatk mudrosće je bohabojaznosć; prawy rozom ma kóždy, kiž po njej
čini; jeho česć zwostanje wěčnje.

112.

Zbožo sprawneho.

1. Halleluja! Zbóžny je čłowjek, kiž so teho Knjeza boji, ma wulke
spodobanje na jeho kaznjach.

2. Mócne budźe na zemi jeho symjo, splah sprawnych požohnuje so.

3. Pokłady a bohatstwa su w jeho domje, jeho sprawnosć traje wěčnje.

4. Pobožnym zeskhadźa swětło we ćmě; smilny, dobroćiwy a sprawny je wón.

5. Zbóžny je muž smilny, kiž rady požči a swoje wěcy wobstara po
zakonju.

6. Přetož do wěčnosće njekhabła, sprawny wostanje k wěčnemu wopomnjeću.

7. Před złym poselstwom njeboji so, kruće dowěri so jeho wutroba k temu
Knjezej!

8. Sylna je jeho wutroba, njeboji so, doniž so njezwjeseli nad swojimi
njepřećelemi.

9. Je darniwy a dari khudym, zwostanje jeho sprawnosć wěčnje, jeho <pb
n="127"/>róh pozběhnje so w česći.

10. Zły to wohlada a rozzłobi so, ze zubami zakřipi a zańdźe; złych
přeća zhinu.

113.

Israelscy, khwalće Boha!

1. Halleluja! Khwalće słužownicy teho Knjeza, khwalće mjeno teho Knjeza.

2. Žohnowane budź mjeno teho Knjeza wot nětka hač do wěčnosće.

3. Wot słónca skhadźenja hač k jeho zakhodej budź česćene mjeno teho
Knjeza.

4. Powyšeny nade wšěmi ludami je tón Knjez, nad njebjesami jeho česć.

5. Štó je kaž tón Knjez naš Bóh? Kiž bydli we wysokosći?

6. So ponižo hlada na njebjo a na zemju:

7. Pozběhuje hubjeneho z procha, z popjeła powyši khudeho,

8. Zo by jeho posadźił při knježerjach, při knježerjach swojeho ludu.

9. Wón da bydlić njepłódnej we domje, kaž wjesołej maćeri synow.
Halleluja.

114.

Knježe, wulke wěcy sy nad swojim ludom činił!

1. Hdyž ćehnješe Israel z Egiptowskeje, dom Jakubowy z cuzeho kraja,

2. Bu Juda z jeho swjatnicu, Israel z jeho knježeŕstwom.

3. Morjo widźeše a ćěkaše, Jordan wróći so naspjet;

4. Hory skakachu kaž borany, hórki poskakowachu kaž jehnjata.

5. Što ći je, morjo, zo ćěkaš, a Jordanje, zo so naspjet wróćeš?

6. Hory, zo poskakujeće kaž borany, a hórki kaž jehnjata?

<pb n="128"/>

7. Před wobličom teho Knjeza rži zemja, před wobličom Boha Jakuboweho,

8. Kiž přewobroći skału do wódneho hata, twjerde kamjenje do žórlaceho
kužoła.

115.

Knježe, požohnuj tež nětko swój lud!

1. Nic nam, Knježe, nic nam, ale twojemu mjenej daj česć, twojeje hnady
a wěrnosće dla.

2. Čeho dla praja pohanjo: Hdźe dha je jich Bóh?

3. Naš Bóh je we njebjesach; wšo, štož so jemu spodoba, čini.

4. Jich přibohi su slěbro a złoto, twórby čłowjeskeju rukow.

5. Hubu maja a njeryča, woči maja a njewidźa.

6. Wuši maja a njesłyša, nós maja a nječuja.

7. Rucy maja a njemasaja; nohi maja a njekhodźa; njeryča ze swojim
krkom.

8. Kaž tute su ći, kiž je tworjachu, wšitcy, kotřiž so jim dowěrja.

9. Israelo, dowěŕ so temu Knjezej! wón je jich škit a pomoc.

10. Dom Aarona dowěri so Knjezej; wón je jich škit a pomoc.

11. Bohabojazni, dowěŕće so Knjezej; wón je jich škit a pomoc.

12. Tón Knjez spomina na nas a požohnuje, požohnuje dom Israela,
požohnuje dom Aarona.

13. Požohnuje bohabojaznych, małych a wulkich.

14. Womnoži was tón Knjez, was a wašich synow.

15. Požohnowani sće wot Knjeza, stworićerja njebjes a zemje.

16. Njebjesa su njebjesa teho Knjeza; zemju pak dari wón dźěćom
čłowjeskim.

17. Morwi njekhwala Knjeza, žadyn z tych, <pb n="129"/>kiž so spušćichu
do ćichoty.

18. Ale my chcemy khwalić teho Knjeza wot nětka hač do wěčnosće.

116.

Bóh je pomhał; dźak budź jemu nětk a přichodnje!

1. Zraduju so, zo Knjez słyšeše mój hłós a moju próstwu;

2. Zo skhili swoje wucho ke mni; teho dla chcu so k njemu wołać čas
swojeho žiwjenja.

3. Wobdawachu mje smjertnezwjazki, strach hele mje nadeńdźe; nuzu a
hubjenstwo namakach.

4. A wołach so k mjenej božemu: „O Knježe, wumož moju dušu!“

5. Smilny je tón Knjez a sprawny, naš Bóh je dobroćiwy.

6. Tón Knjez zakhowa tych, kotřiž su bjezfalšneje mysle; hubjeny běch,
wón mi pomhaše.

7. Wróć so duša k swojemu měrej; přetož Knjez wopokaza tebi dobre.

8. Haj wón wumoži moju dušu wot smjerće, mojej woči wot sylzow, moju
nohu wot padu.

9. Khodźić budu před tym Knjezom we kraju žiwych. —

10. Wěrjach, teho dla ryčach: „Ćeŕpju jara!“

11. We swojim straše prajach: „Wšitcy ludźo jebaja.“

12. Sto wróću Knjezej za wšitke jeho dobroty nade mnu?

13. Wumoženja kheluch chcu pozběhnyć a so wołać k mjenej teho Knjeza.

14. Swoje slubjenja chcu dopjelnić temu Knjezej tež přede wšitkim ludom.

15. Droha je před tym Knjezom smjerć jeho swjatych.

16. Prošu, Knježe, přetož twój słužownik sym, ja twój słužownik, twojeje
dźowki syn, <pb n="130"/>roztorhał sy moje zwjazki.

17. Tebi chcu woprować dźakne wopory a wołać so k mjenej Knjeza.

18. Swoje slubjenja chcu dopjelnić Knjezej tež přede wšěm jeho ludom

19. We dworach domu božeho wosrjedź Jeruzalema. Halleluja!

117.

Wšitke ludy, khwalće Boha!

1. Khwalće teho Knjeza wšitcy pohanjo; česćće jeho wšitke ludy!

2. Přetož mócnje knježi nad nami jeho miłosć a wěrnosć boža do wěčnosće.
Halleluja.

118.

Swjatočny dźak za wumoženje.

1. Khwalće Knjeza, přetož wón je dobroćiwy, wěčnje traje jeho miłosć.

2. Praj wšak Israel: Wěčnje traje jeho miłosć.

3. Praj wšak swójba Aarona: Wěčnje traje jeho miłosć.

4. Prajće bohabojazni: Wěčnje traje jeho miłosć.

5. Z nuzy wołach so ke Knjezej, wupomha mi Knjez do swobody.

6. Knjez je za mnje, ničeho so njeboju; što mohł mi čłowjek sčinić?

7. Knjez je mój pomocnik; teho dla zwjeselu so na mojich hanjerjach.

8. Lěpje je so Knjezej dowěrić, dyžli so na ludźi spušćić.

9. Lěpje so Knjezej dowěrić, dyžli so spušćić na knježerjow.

10. Wšitke ludy wobstupuja mje, ale we mjenje božim zniču jich.

11. Wobdawaja mje, haj wobstupuja mje <pb n="131"/>zasy, ale we mjenje
božim zniču jich.

12. Woblětowachu mje kaž pčoły, ale wuhasnychu kaž woheń ćernjow; we
mjenje božim zniču jich.

13. Ty zaběhny so na mnje, zo by mje powalił; ale Knjez pomhaše mi.

14. Moja móc, mojeje khwalby spěw je Knjez, dokelž běše mi z wumožnikom.

15. Wjesoły wysk a wumoženja hłós zaklinči we domach sprawnych: „Prawica
boža činješe mócne skutki.“

16. „Prawica boža je powyšena, prawica boža činješe mócne skutki.“

17. Njewumru, ale zwostanu žiwy a prědować chcu bože skutki.

18. Khosta, haj khosta mje Knjez, ale smjerći mje njepoda.

19. Wotewŕće mi wrota sprawnosće, zo zastupju, khwalić Knjeza.

20. To su wrota bože, sprawni zastupja do nich.

21. Khwalić chcu tebje, dokelž sy mje wusłyšał a sy mi zbył z dobyćom.

22. Kamjeń, kiž su twarcy zaćisli, bu z róžkownym kamjenjom.

23. Wot Knjeza je so to stało, je to dźiw we našimaj wočomaj!

24. To je dźeń, kiž Jehova da; wjeselmy a zradujmy so nad nim.

25. Aj dha, Knježe, spomož! aj dha Božo, daj so temu poradźić!

26. Žohnowany budź, kiž přińdźe we mjenje Knjeza! žohnujemy was z domu
božeho.

27. Knjez je Bóh, rozswětli nas; zwjazajće swjatočny wopor z powjazami,
tu k roham wołtarja!

28. Mój Bóh sy ty, tebje chcu khwalić; Božo mój, tebje chcu pozběhować.

29. Khwalće Knjeza; přetož dobroćiwy je a wěčnje traje jeho miłosć.

<pb n="132"/>

119.

Mysle wo božim zakonju.

1. Zbóžni, kotřiž khodźa po prawym puću, kotřiž kroča po kaznjach
božich.

2. Zbóžni, kotřiž maja kedźbu jeho postajenja, z cyłej wutrobu pytaja
jeho.

3. A nječinja złe; kroča na jeho pućach.

4. Ty sy je poručił, jara swěrnje wobkedźbować twoje přikaznje.

5. Bóh daj, zo bychu złožene byłe moje puće k wobkedźbowanju twojich
kazni!

6. Potom njewohańbju so, hdyž kedźbuju na wšě twoje přikaznje.

7. Khwalić budu tebje ze sprawnej wutrobu, nawuknjo twoje sprawne
zarjadowanja.

8. Twoje kaznje chcu dźeržeć; njewopušć mje docyła.

9. Kak zakhowa młodźenc swoju wutrobu čistu? Hdyž so dźerži po twojich
słowach.

10. Z cyłej wutrobu pytam tebje, njedaj so mi wotkhilić wot twojich
poručenjow.

11. We swojej wutrobje zakhowam twoje słowa, zo so njebych přehrěšił
přećiwo tebi.

12. Žohnowany budź, Božo! wuč mje twoje kaznje!

13. Ze swojimaj hubomaj liču wšě zakonje twojeho erta.

14. Na puću twojich přikaznjow zwjeselu so bóle dyžli nade wšěmi
bohatstwami.

15. Twoje přikaznje rozpominam a kedźbuju na twoje šćežki.

16. Na twojich prawach mam radosć, njezabudu twojich słowow.

17. Popřej twojemu wotročkej žiwjenje, zo by kedźbu měł twoje słowa.

18. Wotewŕ mojej woči, zo wohladam twojich kaznjow dźiwy.

19. Cuzbnik sym na <pb n="133"/>zemi, njezakryj swoje kaznje přede mnu.

20. Rozmjećena je moja duša wot žedźenja za twojim zakonjom stajnje.

21. Zakhadźeš na hordych, zo zakleći su, kotřiž přestupuja twoje kaznje.

22. Wotwobroć wote mnje hańbu a zacpěće, dokelž kedźbuju na twoje
kaznje.

23. Tež knježerjo zesydaja so a ryča přećiwo mi, twój słužownik pak
mysli na twoje kaznje.

24. Twoje postajenja su moje wjeselo, moji radźićeljo.

25. W proše leži moja duša; wokřeẃ mje po swojim słowje.

26. Moje puće powjedam a wusłyšiš mje; wuč mje twoje kaznje.

27. Puć twojich přikaznjow daj mi spóznać a rozpominać chcu twoje dźiwy.

28. Moja duša sylzy roni, dokelž je zarudźena; pozběhń mje po swojim
słowje!

29. Puć jebanstwa wotwobroć wote mnje a popřej mi swoje powučenje!

30. Puć wěrnosće sym wuzwolił, twoje postajenja předstajam sebi.

31. Wisam na twojich wučbach, Knježe, njedaj mje zahańbić!

32. Puć twojich kaznjow chcu běžeć; přetož ty zmužiš moju wutrobu.

33. Pokaž mi, Knježe, puć twojich kaznjow, zo bych jón stajnje
wobkedźbował.

34. Wuč mje, zo wobkedźbuju twój zakoń a dźeržu jón z cyłej wutrobu.

35. Wodź mje po šćežcy twojich přikaznjow; přetož wone lubja so mi.

36. Złož moju wutrobu na twoje powučenja a nic na dobyća.

37. Wotwobroć mojej woči, zo byštej njehladałoj na prózdnosće; <pb
n="134"/>na swojich pućach wokřeẃ mje!

38. Wobkruć swojemu słužownikej twoje słowo; kaž temu, kiž so tebje
boji.

39. Wotwobroć wote mnje hańbu, kotrejež so boju! Haj dobre su twoje
prawa.

40. Hlej žedźu za twojimi kaznjemi, z twojej sprawnosću wozbož mje!

41. A popřej mi twoju miłosć, Knježe, twoje wumoženje po twojim słowje,

42. Zo bych wotmołwił temu, kiž mje hani; přetož twojemu słowu dowěrju
so.

43. A njewzmi z mojeho erta wěrnosće słowo nihdy; přetož na twoje
wuprajenje so nadźijam.

44. Haj wobkedźbować chcu twój zakoń stajnje, přecy a wěčnje.

45. A khodźić chcu we swobodźe, teho dla chcu pytać twoje kaznje,

46. A powjedać před kralemi wo twojich přikaznjach a so njehańbować.

47. Haj zwjeselić chcu so nad twojimi kaznjemi, kotrež lubuju;

48. A wupřěstrěć swojej rucy k twojim kaznjam, kotrež lubuju; a
rozpominać twoje postajenja.

49. Spomń słowa k twojemu słužownikej, na kotrež sy postajił moju
nadźiju.

50. To je mój tróšt we mojim hubjenstwje, zo mje twoje słowo wokřewi.

51. Hordźi wusměwaja so mi jara, wot twojich kazni njewotkhilu so.

52. Spominam, Knježe, na twoje wuprajenja wot zastarska, a tróštuju so.

53. Zahorjenje zmócni so mje přećiwo złym, kiž wopušća twoje kaznje.

54. Mój spěw su twoje kaznje we domje mojeho cuzbnistwa.

55. Spominam w nocy <pb n="135"/>na twoje mjeno, Knježe, a kedźbuju na
twoje kaznje.

56. To je, štož mam, zo kedźbuju na twoje přikaznje.

57. Mój dźěl je, Knježe! wupraju to: wobkedźbować twoje słowa.

58. Prošu tebje z cyłej wutrobu: smil so nade mnu po swojim słowje!

59. Mam kedźbu swoje puće a nawróću swojej nozy k twojim kaznjam.

60. Khwatam a njekomdźuso, dźeržećtwoje kaznje.

61. Zwjazki złych wobdawaja mje; na twój zakoń njezabudu.

62. W połnocy stawam, zo bych tebje khwalił, twojich sprawnych sudźenjow
dla.

63. Přećel sym wšěm, kotřiž so tebje boja a wobkedźbuja twoje kaznje.

64. Twoja smilnosć, Knježe, pjelni zemju; twój zakoń wuč mje!

65. Dobre činiš nad twojim słužownikom, Knježe, po swojim słowje.

66. Wuč mje dobry rozom a mudrosć; přetož twojim postajenjam wěrju.

67. Prjedy hač so ponižich, błudźach, nětk pak kedźbuju na twoje słowa.

68. Dobroćiwy sy a lubozny, wuč mje twój zakoń!

69. Wopačnosće wumysla přećiwo mi hordźi, ja pak wobkedźbuju z cyłej
wutrobu twoje kaznje.

70. Bjez čuća kaž sadło je jich wutroba; ja pak zraduju so nad twojim
zakonjom.

71. Derje běše za mnje, zo so ponižich, zo bych nawuknył twoje kaznje.

72. Lěpši je za mnje zakoń twojeho erta, hač tysacy slěbra a złota.

73. Twoja ruka stwori a zdźerži mje; daj mi rozom, zo nawuknu twoje
kaznje.

74. Kiž so tebje boja, widźa mje a zraduja <pb n="136"/>so, zo so
nadźijam na twoje słowo.

75. Ja wěm, Knježe, zo su sprawne twoje sudźenja a zo po prawdźe ty mje
poniži.

76. Stań so twoja miłosć k mojemu tróštej, po twojim słowje k twojemu
słužownikej.

77. Popřej mi twoju smilnosć, zo žiwy zwostanu; přetož twój zakoń je
moja radosć.

78. Zahańbja njech so hordźi, kiž mje bjez winy potłóčeja; ja pak myslu
na twoje kaznje.

79. Wróća njech so ke mni, kotřiž so tebje boja a znaja twoje kaznje.

80. Budź dospołna moja wutroba po twojich kaznjach, zo so njewohańbju.

81. Moja duša žedźi za twojim spomoženjom; na twoje słowa nadźijam so.

82. Mojej woči žedźitej za twojim słowom, praju: Hdy potróštuješ mje?

83. Bych-li tež był kaž koža we wuhenju, na twój zakoń njezabudu.

84. Kak wjele je dnjow twojeho słužownika, hdy budźeš sudźić mojich
njepřećelow?

85. Hordźi ryja mi jamu, kotřiž nječinja po twojim zakonju.

86. Wšě twoje kaznje su wěrne, bjez winy hanjeja za mnu; wumož mje!

87. Bjez mała zničichu mje na zemi; a tola njepušćich wot twojich kazni.

88. Po swojej smilnosći wokřeẃ mje, zo wobkedźbuju zakoń twojeho erta

89. Do wěčnosće, Knježe, steji twoje słowo we njebjesach,

90. Wěki na wěki traje twoja wěrnosć, stworił sy zemju a wobsteji.

91. Po twojim zrjadowanju steji hišće dźens; přetož wšitko słuži tebi.

92. Hdy by njebył twój zakoń moja radosć, zadwělował bych we swojim
hubjenstwje.

<pb n="137"/>

93. Do wěčnosće njezabudu twojich kaznjow, přetož z nimi zdźeržiš mje.

94. Twój sym, wumož mje! přetož na twoje přikaznje kedźbuju.

95. Na mnje łakaja zli, zo bychu mje zničili, ja pak kedźbuju na twoje
kaznje.

96. Wšu dospołnosć widźach so pominyć, bjez kónca pak su twoje
přikaznje.

97. Kak lubuju twoje kaznje! wšědnje spominam na to.

98. Mudrišeho, dyžli su moji njepřećeljo, sčini mje twój zakoń; přetož
wěčnje traje mi.

99. Mudriši sym dyžli wšitcy moji wučerjo; přetož twoje kaznje su moja
mysl.

100. Sym rozomniši dyžli starcy, dokelž dźeržu twoje kaznje.

101. Wot kóždeho złeho puća wotdźeržuju swojej nozy, zo bych
wobkedźbował twoje słowo.

102. Wot twojich prawow njewotkhilu so; přetož ty mje powučiš.

103. Kak słódke su twoje słowa mojemu jazykej, słódše dyžli měd mojej
hubje.

104. Z twojich přikaznjow powuču so; teho dla hidźu wšě jebanske puće.

105. Swěca mojimaj nohomaj su twoje słowa, a hwězda na mojej šćežcy.

106. Přisaham a chcu je dźeržeć, wobkedźbować wšě twoje sprawne
postajenja.

107. Hdyž přejara poniženy sym, Knježe, wokřeẃ mje po swojim słowje.

108. Slubjenja mojeho erta daj sebi spodobać, Knježe, a twoje prawa wuč
mje.

109. Moje žiwjenje je stajnje we mojimaj rukomaj; wšak njezabudu twojich
kazni.

110. Prudła stajeja mi zli, ale njewotkhilu so wot twojich přikazni.

111. Přiswojił sym sebi twoje kaznje na <pb n="138"/>wěčne; přetož
wjeselo mojeje wutroby su.

112. Nakhilu swoju wutrobu činić twoju wolu wěki na wěki.

113. Njewobstajnych hidźu, twoje kaznje pak lubuju.

114. Mój kryw, mój škit sy ty, na twoje słowa nadźijam so.

115. Prječ wote mnje, zli! kedźbować chcu na powučenja bože.

116. Zdźerž mje po swojim słowje a budu žiwy; njedopušć, zo so wohańbju
we swojej nadźiji.

117. Posylń mje a pomhane je mi, stajnje dźěn hladam na twoje kaznje.

118. Ty zacpěješ wšěch, kotřiž so wotkhileja wot twojich prawow; přetož
podarmo su jich jebanstwa.

119. Jako powostanki mjedźiny wumjeceš wšěch złych w kraju; teho dla
lubuju twoje kaznje.

120. Před twojim strachom mje hrózba woběhnje a twojich sudźeni boju so.

121. Prawo a sprawnosć činju, njepoddaj mje mojim potłóčerjam.

122. Zastuṕ twojeho słužownika k dobremu, zo jeho hordźi njepotłóča.

123. Mojej woči žedźitej za twojim wumoženjom a za słowom twojeje
sprawnosće.

124. Čiń ze swojim słužownikom po swojej smilnosći a twój zakoń nawuč
mje.

125. Twój słužownik sym, powuč mje, zo spóznaju twoje kaznje.

126. Čas je, zo Knjez skutkuje; přestupili su twój zakoń.

127. Teho dla lubuju twoje powučenja bóle dyžli złoto a złota błyskot.

128. Teho dla wobkedźbuju swěrnje wšě twoje kaznje, wšě jebanske puće
hidźu.

129. Spodźiwne su twoje powučenja; teho dla dźerži je moja duša.

130. Wuprajenje two<pb n="139"/>jich słowow rozswětli, powuči
njewučenych.

131. Hubu wotewrju a srěbam, dokelž žedźu za twojimi kaznjemi.

132. Pohladaj na mnje a smil so nade mnu, kaž je prawo tym, kiž lubuja
twoje mjeno!

133. Moje kročele wobkruć we twojich słowach a njedaj knježić nade mnu
žanej złósći!

134. Wumož mje z čłowjeskeho potłóčowanja, zo wobkedźbuju twoje kaznje!

135. Swoje wobličo rozjasni nad twojim słužownikom a wuč mje twoje
kaznje!

136. Rěki lija so z mojich wočow, dokelž so njekedźbuja twoje kaznje.

137. Sprawny sy, Knježe, a prawe su twoje sudźenja.

138. Poručił sy sprawnosć přez swoje kaznje a wšitku wěrnosć.

139. Žerje mje moje zahorjenje, zo zabywaja moji njepřećeljo na twoje
kaznje.

140. Jara čiste je twoje słowo a twój słužownik lubuje je.

141. Njech tež sym małowaženy a zacpěty, twojich kazni njezabudu.

142. Twoja sprawnosć wostanje do wěčnosće sprawnosć a twój zakoń
wěrnosć.

143. Nuza a hubjenstwo njech mje nadeńdźetej, twoje kaznje su moje
wokřewjenje.

144. Sprawnosć twojeje wučby traje wěčnje; rozwuč mje a wožiwju.

145. Wołam z cyłeje swojeje wutroby: wusłyš mje, Knježe! twoje kaznje
chcu dźeržeć.

146. Wołam so k tebi, wumož mje, zo wobkedźbuju twoje kaznje.

147. Přińdu ze switanjom a wołam, na twoje słowa nadźijam so.

148. Zahe w nocy wocućitej mojej woči, zo bych rozpominał twoje słowa.

<pb n="140"/>

149. Mój hłós słyš, Knježe, po swojej miłosći, po swojim wusudźenju
zdźerž mje.

150. Bliža so, kiž honja za złym, so zdaluja wot twojich kaznjow.

151. Ty, Knježe, sy blizko a wšě twoje kaznje su sama wěrnosć.

152. Dawno spóznach z twojich powučeni, zo je na wěčne postaji.

153. Hlej moje hubjenstwo a wumož mje; přetož njezabudu twojich kaznjow.

154. Wjedź moje prawo a wumož mje, po swojim słowje zdźerž mje.

155. Zdalene je wumoženje wot złych, dokelž njekedźbuja twojich
přikazni.

156. Twoja dobrota je wulka, Knježe, po swojim wusudźenju zdźerž mje!

157. Wjele je mojich njepřećelow a přesćěharjow; wot twojich kazni
njewotkhilam so.

158. Widźu zacpějerjow, su mi wohidni, dokelž njedźerža twoje kaznje.

159. Spomń, zo lubuju twoje kaznje, Knježe, po swojej smilnosći wokřeẃ
mje.

160. Twojich słowow cyłk je wěrnosć a do wěčnosće traje twoje sprawne
zarjadowanje.

161. Njech mje přesćěhaja knježerjo bjez winy, jenož před twojimi
słowami strachuje so moja wutroba.

162. Zraduju so nad twojimi słowami, kaž tón, kiž wulki popad sčini.

163. Wopačnosće hidźu a zacpěju, twoje kaznje pak lubuju.

164. Sydomkróć wob dźeń khwalu tebje twojich sprawnych postajeni dla.

165. Wulki měr maja, kotřiž lubuja twój zakoń, nihdźe njepostorča so.

166. Čakam na twoje spomoženje, Knježe; přetož dopjelnjuju twoje kaznje.

167. Kedźbuje moja <pb n="141"/>duša na twoje powučenja a lubuje je
jara.

168. Kedźbuje na twoje přikaznje a powučenja; přetož wšě moje słowa su
před tobu.

169. Přibliži njech so moja próstwa k tebi; Knježe, po twojim słowje
powuč mje!

170. Daj před sebje přińć moje modlitwy; po swojim słowje wumož mje!

171. Khwalba njech so žórli z mojeju hubow; dokelž mje wučiš swój zakoń.

172. Wobswědčić dyrbi mój jazyk twoje słowa, zo su wšě twoje kaznje
sprawne.

173. Twoja ruka bu mi k pomocy, hdyž wuzwolich twoje kaznje.

174. Žedźach za twojim wumoženjom, Knježe, a twoje kaznje buchu moja
radosć.

175. Wokřeẃ moju dušu, zo tebje česći; haj twoje prawa pomhaja mi.

176. Błudźu kaž zhubjena wowca; pytaj swojeho słužownika! Ně! nihdy
njezabudu na twoje kaznje!

120.

Žadosć za pokojom před zwadnikami.

1. Postupowacy spěw. Ke Knjezej so wołam w swojej nuzy, a wusłyši mje.

2. Knježe, wumož moju dušu wot zełhaneje huby, wot šibałeho jazyka.

3. Što da a što množi tebi jebanski jazyk?

4. Wótre kłoki sylneho, runja wuhlam jałorca.

5. Zlě mi, zo sym cuzbnik we Mešeku, zo bydlu w hětach Kedara.

6. Dołho dosć bydleše moja duša pola teho, kiž měr hidźi.

7. Ja sym měrny, ale hdyž ryču, chcedźa woni wójnu.

<pb n="142"/>

121.

Pokoj a dowěra w Bohu.

1. Postupowacy spěw. Pozběhnu swojej woči k horam, z wotkel přińdźe mi
pomoc?

2. Pomoc přińdźe mi wot Knjeza, stworićela njebjes a zemje.

3. Podsunyć njeda so twojej nozy a njespi twój stražnik.

4. Hlej! njespi a njedrěma pastyŕ Israela.

5. Jehova je twój pastyŕ, Jehova twój kryw k twojej prawicy.

6. Wodnjo njekała tebje słónco ani w nocy měsačk.

7. Knjezzwarnujetebje přede wšěm złom, wón wopasa twoju dušu.

8. Knjez zwarnuje twój wukhód a twój zakhód wot nětka hač do wěčnosće.

122.

Radosć nad božim městom.

1. Postupowacy spěw Davidowy. Wjeselu so nad tymi, kiž praja ke mni: „Do
domu božeho chcemy hić.“

2. Hižom steja naše nohi we twojich wrotach, Jeruzalemje!

3. Jeruzalem z nowa natwarjeny kaž město, kotrež hromadźe wisy;

4. Hdźež postupuja splahi, splahi bože, po postajenju Israelej, khwalić
mjeno bože.

5. Přetož tam steja sudne stoły, stoły domu Davidoweho.

6. Postroẃće přećelniwje Jeruzalem! Zbožowni njech su twoji přećeljo!

7. Njech je měr we twojich murjach, bohatstwo we twojich hrodach!

8. Mojich bratrow a přećelow dla chcu tebi zbožo přeć.

6. Dla domu Boha našeho Knjeza chcu twoje lěpše pytać.

<pb n="143"/>

123.

Próstwa hidźeneho luda wo pomoc.

1. Postupowacy spěw. Ktebi pozběhuju swojej woči, kiž knježiš we
njebjesach.

2. Hlej kaž woči słužownikow na ruku swojich knježich, kaž woči
słužownicy na ruku swojeje knjenje, tak hladatej našej woči na Boha
našeho Knjeza, hač so smili nad nami.

3. Smil so nad nami, Knježe! smil so nad nami; přetož dosyta smy
nasyćeni ze zacpěćom.

4. Jara nasyćena je naša duša z wusměchom hordych, z hanjenjom pyšnych.

124.

Jenož Bóh je pomhał!

1. Postupowacy spěw Davidowy. Hdy by njebył Knjez z nami — tak praji
Israel —

2. Hdy by njebył Knjez z nami, hdyž so nad nami pozběhowachu ludy:

3. Bychu nas žiwych póžrjeli, hdyž so zahori jich hněw na nas.

4. Podnuriłe bychu nas wody a rěki bychu běžałe přez nas;

5. Potepiłe bychu nas šumjace wody.

6. Khwaleny budź Knjez, kiž nas njedaše roztorhać jich zubam.

7. Naša duša wusuny so kaž ptačk z łyka hajnika, łyko so roztorhny a my
ćeknychmy.

8. Naša pomoc sta so we mjenje Knjeza, stworićela njebjes a zemje.

125.

Dowěra božeho Iuda.

1. Postupowacy spěw. Kotřiž so Knjezej dowěrja, su kaž hora Sionska, kiž
njekhabła, steji do wěčnosće.

2. Kaž Jeruzalem wob<pb n="144"/>dawaja hory, tak je Knjez wokoło
swojeho luda, wot nětka hač do wěčnosće.

3. Přetož njezwostanje sceptaŕ złósće nad herbstwom sprawnych, zo bychu
njewupřěstrěli sprawni swoju ruku k złósći.

4. Čiń dobre, Knježe! dobrym a tym, kiž su sprawneje wutroby.

5. Kiž pak so wobroća na křiwe šćežki, tych zniči Knjez ze złóstnikami.
Měr nad Israelom!

126.

Zdychowanje wumoženeho luda.

1. Postupowacy spěw. Hdyž wróći Knjez jatych Siona, běchmy kaž we snje.

2. Tehdom běše naš ert połny směcha a naš jazyk samón wysk, tehdom
prajachu pohani: Wulke čini Knjez z tymi!

3. Wulke dźiwy činješe Knjez z nami, teho dla smy wjeseli.

4. Wróć, Knježe, našich jatych, kaž rěki we připołdnju.

5. Kiž ze sylzami wusywachu, žnjeja z wyskanjom.

6. Dźe a wuńdźe, z płačom wozmje sywku; přińdźe, wróći so, z wyskanjom
njese swoje snopy.

127.

Na božim žohnowanju wšitko zaleži!

1. Postupowacy spěw Salomona. Hdyž Knjez njetwari dom, prócuja so
podarmo jeho twarcy na nim; hdyž Knjez njestražuje město, budźe podarmo
stražnik.

2. Podarmo stawaće zahe a lěhaće so pozdźe; jěsće ze starosću waš khlěb,
tónsamy dari wón swojim lubowanym we spanju.

3. Hlej dar boži su <pb n="145"/>dźěći, mzda je žiwota płód.

4. Kažkłoki wrucy rjeka, su dźěći młodosće.

5. Zbóžny rjek, kiž ma napjelnjenu swoju tyłowu z nimi; njewohańbja so,
hdyž so wadźa z njepřećelemi we wrotach.

128.

Časne žohnowanje bohabojazneho.

1. Postupowacy spěw. Zbóžny kóždy, kiž so Knjeza boji, kiž kroči po jeho
pućach.

2. Dźěło twojeju rukow je, kiž wužiwaš; zbožowny sy a derje je tebi!

3. Twoja žona je kaž płódny winowc we twojim domje, twoji synowje kaž
šćěpki wolijowca wokoło twojeho blida.

4. Hlej tak žohnuje so muž, kotryž so Knjeza boji.

5. Žohnować budźe tebje Knjez ze Siona a widźeć budźeš zbožo Jeruzalema
čas twojeho žiwjenja

6. A wohladaš synow twojich synow. Měr nad Israelom!

129.

Daj njepřećelam často ćěsnjeneho luda skónčnje zańć!

1. Postupowacy spěw. Dosć přesćěhachu mje wot młodosće sem — tak praji
Israel —

2. Dosć přesćěhachu mje wot młodosće sem, ale njepřemožichu mje.

3. Brózdźerjo worachu na mojim khribjeće, do dołhosće ćehnjechu swoje
włožički.

4. Knjez wšak běše sprawny, rozrěza złych powjazy.

5. Hańbować dyrbja so a rozćěkać wšitcy, kiž hidźa Sion.

6. Njech su kaž trawa na třěše, kotraž zeskhnje, prjedy hač so wutorha;

7. Zkotrejž žnjeńc nje<pb n="146"/>napjelni swoju horšć, ani wjazaŕ
swojej łónčcy.

8. A kiž nimo du, njepraja: „Knjez žohnuj wam, žohnujemy was we mjenje
božim!“

130.

Spóznaće hrěšnika a próstwa wo wodaće.

1. Postupowacy spěw. Z hłubiny wołam so k tebi, Knježe!

2. Knježe, słyš mój hłós, twojej wuši njech kedźbujetaj na mojeje
próstwy hłós!

3. Jeli spominaš na hrěchi, Božo Knježe, štó wobsteji?

4. Tola pola tebje je wodaće, zo bychu so tebje bojeli.

5. Nadźiju so na Knjeza, nadźije so moja duša, a na jeho słowo spušćam
so.

6. Moja duša čaka bóle na Knjeza hač stražnicy na ranje, kiž čakaja na
ranje.

7. Bohu so dowěŕ, Israelo, přetož pola Knjeza je hnada a pola njeho
nadobne wumoženje.

8. Haj wón wumoži Israela wote wšěch jeho hrěchow.

131.

Ponižneho dowěra.

1. Postupowacy spěw Davidowy. Knježe, moja wutroba njeje horda a mojej
woči njejstaj pyšnej a njeńdźetaj za tym, štož je přewulke abo štož je
přez moje mocy.

2. Zawěrno změrowach a spokojich moju dušu; kaž je wostajene dźěćo
přećiwo swojej maćeri, tak wostaji so moja duša we mni.

3. Knjezej so dowěŕ, Israelo; temu Knjezej wot nětka hač do wěčnosće.

<pb n="147"/>

132.

Pobožne přeća za Sion a Davidowy dom.

1. Postupowacy spěw. Spomń, Knježe, na Davida a na wšitke jeho horjo!

2. Wón přisahaše Knjezej, slubješe mócnemu Jakubowemu:

3. „Njezańdu pod třěchu mojeho domu, njepostupju mojeho wotpočinka
łožo.“

4. „Njepopřeju mojimaj wočomaj spar, ani drěmanje mojim mikačkam“:

5. „Dóniž njenamakam sydło za Knjeza, bydło za mócneho Jakuboweho.“

6. Hlej słyšimy wo nim we Ephrata, namakachmy je na honach Jaar.

7. Zastuṕmy do jeho domu so modlić před podnožkom jeho nohow.

8. Pozběhń so k swojeho měra městej, Knježe, ty a twojeje majestosće
křinja!

9. Twoji měšnicy njech so drasća ze sprawnosću a twoji swjeći njech
wyskaja!

10. Twojeho słužownika Davida dla njewotwobroć wobličo twojeho
žałbowaneho!

11. Přisahał je Knjez Davidej swěru, njewotkhili so wot teho: „Ze
symjenja twojeho žiwota posadźu na twój trón.“

12. „Jelizo změja kedźbu twoji synowje mój zwjazk a mój zakoń, kotryž
jich wuču; budźa tež jich dźěći wěki na wěki sedźeć na twojim trónje.“

13. „Přetož wuzwolił je Knjez Sion; zalubiło je so jemu tam bydło.“

14. „To je mi bydło wěki na wěki, tu chcu bydlić; přetož derje so mi tu
lubi.“

15. „Nadobnje chcu žohnować jeho cyrobu, jeho khudych nasyćić z
khlěbom.“

16. „Jeho měšnikow <pb n="148"/>chcu drasćić ze žohnowanjom a jeho
swjeći dyrbja stajnje wyskać!“

17. „Tam chcu Davidej wurosć dać róh, swěcu zaswěćić mojemu
žałbowanemu.“

18. „Jeho njepřećelow chcu drasćić z hańbu, jemu pak dyrbi so zybolić
jeho króna.“

133.

Žohnowanje zhromadneho swjećenja swjedźenjow.

1. Postupowacy spěw Davidowy. Hlej kak rjenje a luboznje je to, zo bydla
bratřa hromadźe!

2. Kaž najdróžši wolij na hłowje, kiž ćeče do brody, brody Aaronoweje,
kiž dosaha hač k wobšiwkej jeho drasty.

3. Kaž rosa Hermona, kaž ta, kiž spaduje na hory Sionske; přetož tam
pósćele Knjez swoje žohnowanje, žiwjenje do wěčnosće.

134.

Wječorna modlitwa a požohnowanje.

1. Postupowacy spěw. Aj dha! Khwalće Knjeza wšitcy słužownicy boži, kiž
stejiće we domje božim w nocy.

2. Pozběhńće wašej rucy k swjatnicy a khwalće Knjeza!

3. Knjez žohnuj će ze Siona, stworićeŕ njebja a zemje!

135.

Wulki je Bóh; duž khwal jeho Israel!

1. Halleluja! Khwalćemjeno Knjeza, khwalće słužownicy boži!

2. Kiž stejiće we domje božim, we dworach domu našeho Boha.

3. Khwalće jeho, přetož dobroćiwy je Knjez; spěwajće jeho mjenu, přetož
słódke je.

4. Přetož Jakuba wuzwoli sebi Knjez, Isra<pb n="149"/>ela k swojemu
wobsedźenstwu.

5. Haj spóznaju, zo je Knjez wjetši, a naš Bóh, zo je nade wšěmi bohami.

6. Wšo štož so Knjezej spodoba, čini wón na njebju a na zemi, w morju a
we wšěch hłubinach.

7. Mróčelam da wustupować wot zemje kóncow, błyski přewobroći do dešća,
pušći wětr ze swojich khowankow.

8. Wón zahubi prěnjorodźenych Egiptowskeje wot čłowjeka hač ke skoćeću.

9. Pósła swoje znamjenja a dźiwy wosrjedź tebje, Egiptowska! na Faraona
a na wšěch jeho słužownikow.

10. Zabi wjele ludow a zniči mócnych kralow:

11. Sehona, krala Amoritow a Oga, krala Bašana, a wšěch kralow
kanaanskich.

12. A da jich kraj k wobsedźenstwu Israelej, swojemu ludej.

13. Knježe, twoje mjeno traje do wěčnosće, Knježe, twoja česć wot splaha
k splahej.

14. Přetož Knjez sudźi swòj lud a nad swojimi słužownikami smili so.

15. Přibohi pohanow su slěbro a złoto, twórby c̀łowjeskich rukow.

16. Huby maja a njeryča, woči maja a njewidźa.

17. Wuši maja a njesłyša, tež dych njeje w jich hubje.

18. Kaž woni, su ći, kiž je tworjachu a wšitcy, kiž so jim dowěrja.

19. Ze splaha Israela, khwalće Knjeza; splah Aarona, khwalće Knjeza!

20. Splah Levi, khwalće Knjeza; kiž so Knjeza bojiće, khwalće Knjeza!

21. Khwaleny budź Knjez ze Siona, kiž bydli we Jeruzalemje. Halleluja!

<pb n="150"/>

136.

Khwalće wšehomócneho Boha, zakitarja Israela.

1. Khwalće Knjeza, dokelž je dobroćiwy; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

2. Khwalće Boha wšěch bohow; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

3. Khwalće knježerja knježerjow; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

4. Kiž čini wulke dźiwy jednički; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

5. Kiž stwori njebjo we mudrosći; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

6. Kiž wobtwjerdźi zemju nad wodami; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

7. Kiž stwori wulke swětła; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

8. Słónco, zo by knježiło wodnjo; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

9. Měsac, a hwězdy, zo by knježił w nocy; přetož wěčnje traje jeho
miłosć.

10. Kiž šwikaše Egiptowsku we jeje prěnjorodźenych; přetož wěčnje traje
jeho miłosć.

11. A wuwjedźe Israela zesrjedźa nich – přetož wěčnje traje jeho miłosć.

12. Ze sylnej pjasću a wupřěstrjenej ruku; přetož wěčnje traje jeho
miłosć.

13. Kiž rozdźěli čeŕwjene morjo na połojcy; přetož wěčnje traje jeho
miłosć.

14. A přewjedźe Israela přez nje; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

15. A zahna Faraona z jeho wójskom do čeŕwjeneho morja; přetož wěčnje
traje jeho miłosć.

16. Kiž wjedźeše swój lud we pusćinje; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

17. Kiž zbi wulkich kralow; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

18. A zadaji mócnych <pb n="151"/>knježerjow; přetož wěčnje traje jeho
miłosć.

19. Sehona, krala Amoritow; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

20. Oga, krala bašanskeho; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

21. A da jich kraj k herbstwu; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

22. K wobsedźeństwu Israela, swojeho słužownika; přetož wěčnje traje
jeho miłosć.

23. Kiž so dopomni na nas w našim horju; přetož wěčnje traje jeho
miłosć.

24. A wutorhny nas našim njepřećelam; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

25. Kiž da cyrobu wšemu mjasu; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

26. Khwalće Knjeza njebjes; přetož wěčnje traje jeho miłosć.

137.

Swjata žadosć za domiznu.

1. Při rěkach babylonskich, tam sedźachmy a płakachmy spominajcy na
Sion.

2. Na wjeŕby w kraju tam spowišachmy naše harfy.

3. Přetož tam kazachu nam ći, kotřiž nas zajachu, spěwać, a naši
čwělowarjo wjesołe spěwy: „Spěwajće nam pěsnje wo Sionje!“

4. Kak móhli spěwać spěwy teho Knjeza we cuzym kraju?

5. Jeli na tebje zabudu, Jeruzalemje; zabudź na mnje prawica.

6. Mój jazyk njech zwisuje na mojich dźasnach, jeli njespomnju na tebje,
jeli njestaju Jeruzalem nad najwjetšu mojich radosći.

7. Spomń, Knježe, synam Edoma, hórki dźeń Jeruzalema, kotřiž prajachu:
„Zničće, roztorhajće hač do zemje!“

8. Dźowka Babel, zapusćeŕka! Zbóžny, kiž tebi zapłaći, štož sy nam
činiła.

<pb n="152"/>

9. Zbóžny, štóž wozmje twoje dźěćatka a je rozbije wo skały.

138.

Dźak za spodźiwnu pomoc a nowa próstwa.

1. Wot Davida. Khwalu tebje z cyłej mojej wutrobu; před wobličom božim
spěwam tebi.

2. Modlu so před twojim swjatym domom a khwalu twoje mjeno twojeje
smilnosće dla, twojeje swěry dla; přetož nade wšěm sy powyšił twoje
mjeno, twoje słowo.

3. Hdyžso wołach, wusłyša mje; ty mje zmuži, móc běše w mojej duši.

4. Tebje, Knježe, khwala wšitcy kralojo zemje, słyšicy słowa twojeho
erta.

5. A wobspěwuja puće teho Knjeza; přetož wulka je česć Jehovy.

6. Tak wysoki hač tež Knjez je, pohlada tola na najnižšeho a spóznaje
hordeho z daloka.

7. Hdyž khodźu wosrjedź horja, wokřewiš mje, wupřěstrěješ twoju ruku
přećiwo hněwej mojich njepřećelow, a twoja prawica pomha mi.

8. Knjez skónči za mnje; Knježe, do wěčnosće traje twoja miłosć;
njewostaj ležo dźěło swojeje ruki.

139.

Wšehowědomny a wšudźepřitomny jako swědk swjateje horliwosće.

1. Prěnjemu hercej. Davidowyspěw. Knježe, ty přepytuješ mje a znaješ
mje.

2. Ty znaješ moje sedźenje a stawanje, znaješ moje mysle z daloka.

3. Moje khodźenje a leženje widźiš ty a znaty sy ze wšěmi mojimi pućemi.

<pb n="153"/>

4. Přetož hišće njeje słowo na mojim jazyku, a hlej, Knježe, hižom
znaješ je docyła.

5. Wot zady a wot prědka ćišćiš so ke mni a dźeržiš swoju ruku nade mnu.

6. Přejara dźiwna wědomosć je to za mnje, přewysoka, njedospěju ju.

7. Hdźe zańdu před twojim duchom a hdźe ćeknu před twojim wobličom?

8. Stupju-li do njebjes, sy tam; pósćełu-li sebi pod zemju, hlej ty tam
sy!

9. Pozběhnu-li so na křidłach ranišich zerjow a spušću so na morja
kóncu;

10. Tež tam wjedźe mje twoja ruka a dźerži mje twoja prawica.

11. A praju snadź: „Ćma wšak mje zasćini;“ je tola nóc swětła wokoło
mje.

12. Tež ćma njezakryje před tobu a nóc swěći kaž dźeń, ćma je kaž
swětło.

13. Přetož ty stwori moje jěrchenje, zwarnowa mje w žiwoće mojeje
maćerje.

14. Khwalu tebje teho dla, zo sym tak spodźiwnje stworjeny, spodźiwne su
twoje skutki a moja duša spóznaje je derje.

15. Njeběše zakryta moja stwórba před tobu, hdyž so stworich potajnje,
hdyž so zrodźich pod zemju.

16. Mój zarostk widźachu twoje woči; we twojej knizy běchu wšitke
zapisane, wobličene běchu dny a hišće njeběše ani jedyn z nich.

17. A kak njewopřijomne su mi twoje mysle, Božo, kak njesměrna jich
ličba.

18. Chcył-li je ličić, je jich wjacy dyžli pěska; wocuću a hišće sym při
tebi.

19. Zo by zmorił, Božo, złych! krewjelačni, zdalće so wote mnje.

20. Kotřiž njehańbiće ryča přećiwo tebi, će <pb n="154"/>bjezwěrnje
pozběhuja, twoji njepřećelojo.

21. Ja njedyrbjał hidźić, Knježe, tych, kotřiž tebje hidźa a wohidźić,
kotřiž so přećiwo tebi spjećuja?

22. Do čista hidźu jich, njepřećelojo su mi.

23. Přepytaj mje, Božo, a wuslědź moju wutrobu, pruhuj mje a přehladaj
moje mysle.

24. A hlej, hač kroču po puću přibohow; a wjedź mje po puću wěčnosće.

140.

Próstwa wo pomoc přećiwo přisłodźeŕskim njepřećelam.

1. Prěnjemu hercej. Davidowy spěw.

2. Wumož mje, Knježe, wot złeho čłowjeka, před njesprawnymi zwarnuj mje.

3. Kotřiž mysla we wutrobje na njekhmanosće, wšědnje zwadu započnu.

4. Kónča swoje jazyki kaž had, maja zmijicow jěd pod swojimaj hubomaj.
Sela.

5. Zwarnuj mje, Knježe, před rukami złeho, před njesprawnymi wobrój mje,
kiž chcedźa pótknyć moje kročele.

6. Skradźu kładu mi hordźi łyka a powjazy, rozćahnu syće při puću, laku
mi pasle. Sela.

7. Praju k Bohu: „Mój Knjez sy ty; słyš, Knježe, mojeje próstwy hłós.“

8. Božo Knježe, moja mócna pomoc, ty kryješ moju hłowu na dnju bitwy.

9. Njedopušć, Knježe, wotpohladanje złeho; jich zamyslenjam njedaj so
poradźić, pozběhnyli bychu so. Sela.

10. Nastupajo hłowu tych, kiž mje wobdawaja, njeprawda jich hubow
přikryj jich.

11. Spadaja njech žehliwe wuhla na nich; do wohnja storč jich, do
hłubinow, zo wjacy njepostanu.

12. Bledźacy muž nje<pb n="155"/>wobsteji na zemi, njesprawneho
překhwata njezbožo.

13. Wěm, zo Knjez wjedźe wěc potłóčeneho, prawo khudych.

14. Haj khwalić budźa sprawni twoje mjeno, pobožni zwostanu před twojim
wobličom.

141.

Wječorna modlitwa ćěsnosćeneho.

1. Davidowy spěw. Knježe, k tebi so wołam, khwataj ke mni, słyš mój
hłós, hdyž so k tebi wołam.

2. Njech je moja modlitwa kaž kadźidło před tobu, mojeju rukow
pozběhowanje kaž wjcčorny wopor.

3. Postaj, Knježe, mojej hubje straž; zwarnuj mojeju hubow durje.

4. Njedaj so nakhilić mojej wutrobje k złym wěcam, hrěšnje njekhmanstwo
činić ze złóstnikami a zo bych njejědł wot jich khłóšćadłow.

5. Bij mje sprawny! to je lubosć; khosta mje, je to wolij na hłowu;
njerani mi moju hłowu; přetož hišće sym a modlu so přećiwo złósći
tamnych.

6. Zestorkać dyrbja so ze skały jich sudnicy, potom zasłyša moje słowa,
zo su lubozne.

7. Runje kaž so zemja rozkwěka a rozwora, tak rozmjetaja so naše kosće
ke khlamje podzemje.

8. Tola na tebje, Božo Knježe, stej złoženej mojej woči, tebi so
dowěrju, zo by njewulał moju dušu.

9. Zwarnuj mje před łykom, kotrež mi laku, před paslemi złóstnikow.

10. Spadaja njech zli do swojich syćow, hdyž sym so docyła pominył.

<pb n="156"/>

142.

Modlitwa we wulkej nuzy.

1. Davidowy spěw, hdyž běše we škałobinje. Modlitwa.

2. Z mojim hłosom wołam so ke Knjezej, z mojim hłosom modlu so ke
Knjezej.

3. Před nim wuliju moju žałosć, moje horjo wozjewju před nim.

4. Hdyž mój duch zadwěluje we mni, znaješ ty moju šćežku, na tutym puću,
po kotrymž kroču, laku mi syće.

5. Pohladaj na prawicu a hlej! Žadyn njestara so wo mnje, zhubjeny je
mój wućek, nichtó njekedźbuje na moju dušu.

6. K tebi, Knježe, wołam so prajo: „Ty sy mój wućek, mój podźěl we kraju
žiwych.“

7. Kedźbuj na moje wołanje; přetož sym jara potłóčeny, wumož mje wot
mojich přesćěharjow; přetož su mi přemócni.

8. Wuwjedź moju dušu z jastwa, zo khwalu twoje mjeno, wokoło mje
zhromadźa so sprawni, dokelž sy mi dobre činił.

143.

Wućek duše k Bohu.

1. Davidowy spěw. Knježe, słyš moju próstwu, kedźbuj na moju modlitwu,
po swojej swěrje wusłyš mje swojeje sprawnosće dla.

2. A njezańdź sudźić swojeho słužownika; přetož sprawny njeje žadyn žiwy
před tobu.

3. Přetož njepřećel honi za mojej dušu, k zemi potepta moje žiwjenje,
storči mje do ćmy, kaž dawno zemrjetych.

4. Haj zadwěluje mój duch we mni, zeskhnje moja wutroba w mojim ćěle.

<pb n="157"/>

5. Spominam na zańdźene časy, rozmyslu wšě twoje skutki, činjenja
twojeju rukow rozpominam.

6. Wupřěstrěju swojej rucy k tebi; moja duša je kaž lačna zemja před
tobu. Sela.

7. Khwatajcy wusłyš mje, Knježe! mój duch sprahnje; njezakryj swoje
wobličo přede mnu! hewak přirunam so tym, kiž zjědu do jamy.

8. Daj mi skoro słyšeć twoju miłosć, přetož na tebje nadźijam so, wuč
mje puć, kotryž mam hić; přetož k tebi pozběhuju swoju dušu.

9. Wumož mje wot mojich njepřećelow, Knježe! tebi so dowěrju.

10. Wuč mje činić po twojim spodobanju, přetož ty sy mój Bóh; twój dobry
duch wjedź mje po runym puću.

11. Swojeho mjena dla, Knježe, dźerž mje; po swojej sprawnosći wuwjedź
moju dušu z horja.

12. A po swojej miłosći wukorjeń mojich njepřećelow; znič wšěch mojich
přesćěharjow; přetož twój słužownik sym.

144.

Knježe, kiž sy dobyć pomhał, daj nowe dobyće!

1. Davidowy. Česćeny budź Bóh, moja skała, kotryž wuči mojej rucy so
bědźić, moje porsty wojować.

2. Mój dobroćeŕ a moja twjerdźizna, mój wućek a mój wumožnik, mój škit,
na kotryž so spušćam, kiž mi podćisnje mój lud.

3. Knježe, što je čłowjek, zo kedźbuješ na njeho; syn čłowjeka, zo maš
jeho zańć?

4. Čłowjek je runja ničemu, jeho dny su kaž rozćehnjeny sćin.

5. Knježe, nakhil two<pb n="158"/>je njebjo a zestuṕ; dótkni so horow,
zo so zakurja!

6. Daj błysk na błysk, a rozćěŕ jich; pósćel twoje kłoki a poraž jich.

7. Podaj twoju ruku z wysokosće, wumož mje; wućehń mje z wulkich wodow,
z ruki synow cuzby.

8. Štož ryči jich huba, je šibałstwo; jich prawica je prawica jebanstwa.

9. Božo, nowy spěw chcu tebi spěwać, na dźesaćtrunatej harfje chcu tebi
hrać;

10. Tebi, kiž daš kralam dobyće, kiž wumoži Davida, swojeho wotročka,
wot zahubneho mječa.

11. Pomhaj mi a wumož mje z ruki synow cuzby! Štož ryči jich huba, je
šibałstwo; jich prawica je prawica jebanstwa.

12. Zo bychu byli naši synojo kaž rostliny, zrosćene we młodosći, naše
dźowki kaž wobrubane róžkostołpy po twarbje hrodow.

13. Połne, njech su naše sypnicy, kotrež poskića ze wšeje družiny;
našeho skotu njech su tysacy, dźesaćtysacow na našich honach.

14. Naše kruwy njech su sućelne; žane pobiće, žadyn wotpad a žana hara
na našich pućach!

15. Zbóžny lud, kotremuž so tak dźe! Zbóžny lud, kotrehož Bóh je Jehova!

145.

Khwalba bójskeho krala.

1. Khwalbny spěw Davidowy. Pozběhować chcu tebje, mój Božo, o kralo!
chcu žohnować twoje mjeno wěki na wěki.

2. Wšědnje chcu tebje žohnować, khwalić twoje mjeno wěki na wěki.

3. Wulki je Knjez a krasny jara a jeho wulkosć njeda so wopřijeć.

<pb n="159"/>

4. Splah khwal splahej twoje skutki a powjedaj twoje mócnosće.

5. Krasnosć a jasnosć twojeje majestosće a stawiznu twojich dźiwow chcu
spěwać.

6. „Haj móc twojich strašnych skutkow!“ budźa prajić, hdyž wupowjedam
twoju wulkosć.

7. Česć twojeje wulkeje dobroty roznjesu, twoju sprawnosć wobwyskaja.

8. Hnadny a smilny je Bóh, dołhomyslny a jara dobroćiwy.

9. Dobroćiwy je Knjez přećiwo wšitkim a jeho smilnosć poćahuje so na wšě
jeho skutki.

10. Tebje khwala, Knježe! wšě twoje skutki a twoji pobožni wulkosća
tebje.

11. Sprawnosć twojeho kralestwa spěwaja, a khwala twoju móc,

12. Zo bychu wozjewili dźěćom čłowjeskim jeho móc, a krasnosć a jasnosć
jeho kralestwa.

13. Twoje kralestwo je kralestwo do wšeje wěčnosće; a twoje knježeŕstwo
traje hač na wšě splahi a splahi.

14. Jehova podpjera wšěch, kiž padaja, a pomha wšěm podćišćanym.

15. Wšitkich woči čakatej na tebje, a ty daš jim cyrobu w prawym času.

16. Ty wotewriš swoju ruku a nasyćiš wšo, štož žiwe je, ze spodobanjom.

17. Sprawny je Knjez we wšěch swojich pućach, hnadny we wšěch swojich
skutkach.

18. Blizko je Knjez wšěm, kiž so k njemu wołaja, wšěm, kiž so k njemu
wołaja z wěrnosću.

19. Přeće tych, kiz̀ so jeho boja, dopjelni wón; jich wołanje słyši a
pomha jim.

20. Knjez zwarnuje wšěch, kiž jeho lubuja; a wšěch złych zahubi wón.

21. Česć božu dyrbi <pb n="160"/>powjedać mój ert; a wšě mjaso dyrbi
khwalić jeho swjate mjeno stajnje a wěčnje.

146.

Dowěŕ so Bohu samemu!

1. Halleluja! Khwal moja duša teho Knjeza!

2. Khwalić chcu Knjeza čas swojeho žiwjenja, spěwać mojemu Bohu swoje
žiwe dny.

3. Njespušćejće so na wosobnych, na dźěći čłowjekow, pola kotrychz̀ njeje
wumoženje.

4. Wuńdźe-li jich duch, wróća so do swojeho procha, potom zminu so jich
zamysły.

5. Zbóžny, kotrehož pomoc je Bóh Jakuba, kiž staji swoju nadźiju na
Knjeza, swojeho Boha,

6. Stworićerja njebjes a zemje, morja a wšeho, štož je w nim, kiž swěru
wobkhowa do wěčnosće;

7. Kiž wróći prawo potłóčenym, poskići khlěb hłódnym, Knjez wumoži
jatych.

8. Knjez wotewri woči slepym, Knjez posylni poniženych, Knjez lubuje
sprawnych.

9. Knjez zwarnuje cuzbnikow; syrotam a wudowam pomha wón, złych puć pak
skazy.

10. Kraluje Knjez do wěčnosće, twój Bóh, Sionje! wot splaha k splahej.
Halleluja!

147.

Khwalće Boha lud a kraj, kaž tež Jeruzalem!

1. Khwalće Boha, přetož rjenje je spěwać našemu Bohu; přetož lubozny a
přisłušny je khwalbny spěw.

2. Knjez twari Jeruzalem, zhromadźi rozpjeršenych Israela.

3. Hoji tych, kotřiž su ranjeneje wutroby a wobala jich ćeŕpjenja.

4. Liči hwězdow syłu, <pb n="161"/>wšě woła wón z mjenom.

5. Wulki je naš Knjez a jara mócny, jeho mudrosć je njesměrna.

6. Khudych pozběhuje Knjez, złych postorči k zemi.

7. Spěwajće Knjezej khwalbu, hrajće našemu Bohu na harfach.

8. Wón přikrywa njebjo z mróčelemi, poskići zemi dešć, da zela skhadźeć
na horach.

9. Dari skotej picu, młodym rapakam, kiž wołaja.

10. Nima spodobanje na konjowej mocy, njelubja so jemu mužske bristwa.

11. Spodobanje ma Knjez nad tymi, kotřiž so jeho boja, kotřiž so
spušćeja na jeho miłosć. —

12. Khwal Jeruzalem teho Knjeza, česć Sion swojeho Boha!

13. Přetož wón wobkrući zasuwy twojich wrotow, žohnuje twojich synow we
tebi.

14. Da měr twojim mjezam, z najlěpšej pšeńcu nasyći tebje.

15. Pósćele swoje wuprajenje na zemju, doniž njećěri jeho słowo.

16. Dawa sněh kaž wołmu, mróz wusywa kaž popjeł.

17. Mjece swój lód z kruchami, štó wobsteji před jeho zymu?

18. Wupósćele swoje słowo a rozpłunje, da duć swojemu wětrej a ćeča
wody.

19. Wozjewi swoje słowo Jakubej, swoje prawa a zakonje Israelej.

20. Tak nječini wón žanemu ludej a jeho prawa woni njepóznaja.
Halleluja!

148.

Wšitka stwórba khwal Boha!

1. Halleluja! Khwalće Knjeza w njebjesach, khwalće jeho we wysokosćach!

<pb n="162"/>

2. Khwalće jeho wšitcy jandźeljo, khwalće jeho wšitke jeho wójska!

3. Khwaltaj jeho słónco a měsac, khwalće jeho wšě hwězdy!

4. Khwalće jeho njebjesa njebja a wody, kiž su nad njebjom!

5. Khwala njech mjeno Knjeza; přetož poruči a buchu stworjene.

6. A kruće postaji je wěki na wěki, daše zakonje, kiž so njepřestupja.

7. Khwalće Knjeza na zemi, morja zwěrina a wšě hłubiny!

8. Woheń a krupy, sněh a kur, rujacy wětr, kiž čini po jeho słowje!

9. Hory a hórki, sadowe štomy a wšě cedry!

10. Skót a wša zwěrina, štož so mjerwi, a křidłate ptačstwo!

11. Kralojo zemje a wšě ludy; knježerjo a wšitcy sudnicy zemje!

12. Młodźencowje a tež knježnički, starcy z hólčatkami!

13. Khwala njech mjeno Knjeza, přetož powyšene je jeho mjeno jeničcy,
jeho česć nad zemju a njebjom.

14. A wón powyši róh swojemu ludej, česć wšěm swojim sprawnym, synam
Israelskim, ludej, kotryž je jemu blizko. Halleluja.

149.

Wěriwi Israelscy, khwalće Boha!

1. Halleluja! Spěwajće Knjezej nowyspěw, jeho česć w zhromadźiznje
pobožnych.

2. Njech wjeseli so Israel nad swojim stworićerjom, synowje Siona njech
so zraduja nad swojim kralom.

3. Khwala njech jeho mjeno z rejemi, na bubonkach a harfach njech jemu
hraja.

4. Přetož Knjez ma spodobanje na swojim ludu, podćišćanych debi z
dobyćom.

5. Pobožni zraduja so <pb n="163"/>nad česću; wyskaja na swojich
lěhwach.

6. Khwalby bože su w jich krku, dwójrězne mječe w jich rucy:

7. K wjećbje nad ludami, ke khostanju splahow;

8. K zespinanju jich kralow z rjećazami a jich wosobnych ze železnymi
putami,

9. Zo bychu jim płaćili po pisanym prawje; česćomne je to wšěm pobožnym.
Halleluja.

150.

Khwalće Boha ze wšěmi srědkami!

1. Halleluja! Khwalće Knjeza w jeho swjatnicy, khwalće jeho we jeho
mócnej twjerdźiznje!

2. Khwalće jeho mócnosćow dla, khwalće jeho wulkeje česće dla!

3. Khwalće jeho ze trompjetow zynkami, khwalće jeho ze harfami a
cytarami!

4. Khwalće jeho z bubonkami a rejemi, khwalće jeho na trunach a
pišćałkach!

5. Khwalće jeho z klinkotanjom, khwalće jeho ze šćerkotanjom!

6. Wšo, štož dych tu ma, khwal Knjeza! Halleluja!

<pb n="164"/>

Někotre wujasnjenki a porjedźenki.

Ps. 3. Sela, selah je wěste znamjo za hudźbu.

8. (atd.) githit, gittit, hudźbny nastroj z Gath.

9. „mut la-ben“ = „wumri za syna“ spočatk spěwa, po kotrehož hłosu so
tutón psalm spěwaše.

15. wočomoj, čitaj: wočomaj.

16. zbožo moje = moje zbožo.

18. „łyko“ steji za: zwjazk, kosydło, lečenje.

19. njebja, č. njebjesa.

20. pódknu so, č. pótknu so. Tež w 27.

22. po jeleńcy ranišich zerjow = spočatk spěwa.

24. Jehovah Sabaoth = Bóh wójskow.

27. nade mne, č. nade mnu.

31. nawjedźuj, č. nawjeduj.

39. jeditun = Jedithunej. Jeditun (Jeduthun), jedyn spěwaŕskich
wjednikow.

45. na „sušinam“, č. šušanim = na „lilije“ (spočatk spěwa).

46. po „alamot“ = po „knježnjacym (žónskim)“ hłosu.

50. Bóh tón Knjez. Tudy a druhdźe je po starym wašnju „tón Knjez“ ze
zamysłom. Teho runja druhdy ‚boži‘ za „Knjezowy“ a w znatych padach
„twój“ za „swój“.

53. na „mahalat“ = po „zrudnym, ćežkomyslnym“ hłosu.

55. wěćo, č. wěće.

56. po „jonath elem rehokim“ = „němy hołbik dalokich“ (spěw).

57. (atd.) po „tašet“ = „njeskaž!“ (spěw).

60. na „šušan-jedut“ = „lilija swědčenja“.

61. (atd.) na „jeditun“ = Jedithunej (přir. 39).

69. na „šušanim“ = po lilijach.

80. šošanim, č. šušanim.

90. pławiš, č. spławiš.

120. (atd.) Postupowacy spěw abo spěw postupowanjow abo nabožnych
pućowanjow, při kotrychž so pozdźišo nałožowaše.

NB. Nomina propria steja tu w zwučenej formje, n. př. Salomon, nic
Šelomoh atd.

<pb n="165"/>

Přidawk.

Předspomnjenje. Kaž su psalmy w cyrkwinskej liturgii jara nałožowane,
tak hodźa so tež derje za wosebite pobožnosće. Duž pomjenujemy
najwosebniše rozdżělenje psalmow w tutym nastupanju.

I. Próstwowe psalmy abo modlitwy su tele; za cyrkej: 3. 5. 28. 59. 64.
71. 74. 77. 79. 80. 83. 94. 112. 116. Přećiwo njepřećelam cyrkwje: 7.
19. 26. 27. 42. 45. 56. 57. 62. 141 atd. Wo měr cyrkwje: 60. 86. 137.
140. Wo zdźerženje božeho słowa: 67. 69. 119. Wo rozswětlenje přez Boha:
38. 59. 86. 90. 130. 142. Za swětnu wyšnosć: 20. 62.

II. Pokutne psalmy: 6. 32. 38. 51. 102. 130. 143.

III. Dźakne psalmy: Za bože słowo a druhe hnady: 34. 42. 66. 103. 109.
122. 138. 145. 147. Za časne žohnowanje: 33. 105. 107. 108. 114. 115.
139. 144. 146. Za wumoženje cyrkwje: 76. 86. 108. 111. 115. 135. 136. Za
wumoženje z nuzy: 9. 18. 30. 66. 113.

IV. Khwalbne psalmy: 8. 24. 46—48. 92. 103—107. 146—150.

V. Za pobožnosć wob dźeń; rano: 63. 103. 130. Připołdnju: 4. 7. 19. 104.
121. Popołdnju: 30. 91. 104. Wječor: 3. 4. 8. 127. 134. 139.

Wosebje trjebaja so psalmy na cyrkwinskim nyšporje. Dokelž so te same w
někotrych cyrkwjach we łaćanskim přełožku spěwaja, přidawam tutón (kaž
tež jedyn psalm z „Laudes“ po morwych), zo bychu so serbske psalmy jako
nyšporna knižka lěpje wužić mohłe a přistajam ličbnik, pod kotrymž so
łaćanski psalm serbscy namaka.

<pb n="166"/>

A. Njedźelske nyšporne psalmy.

109 (110).[1]⁾

Dixit Dominus Domino meo: * Sede a dextris meis:

Donec ponam inimicos tuos * scabellum pedum tuorum.

Virgam virtutis tuae emittet Dominus ex Sion: * dominare in medio
inimicorum tuorum.

Tecum principium in die virtutis tuae, in splendoribus Sanctorum: * ex
utero ante luciferum genui te.

Juravit Dominus, et non poenitebit eum: * Tu es sacerdos in aeternum
secundum ordinem Melchisedech.

Dominus a dextris tuis * confregit in die irae suae reges.

Judicabit in nationibus, implebit ruinas, * conquassabit capita in terra
multorum.

De torrente in via bibet; * propterea exaltabit caput.

110 (111).

Confitebor tibi, Domine in toto corde meo, * in consilio justorum, et
congregatione.

Magna opera Domini, * exquisita in omnes voluntates ejus.

Confessio et magnificentia opus ejus, * et justitia ejus manet in
saeculum saeculi.

<pb n="167"/>

Memoriam fecit mirabilium suorum misericors et miserator Dominus; *
escam dedit timentibus se.

Memor erit in saeculum testamenti sui: * virtutem operum suorum
annuntiabit populo suo.

Ut det illis haereditatem gentium, * opera manuum ejus veritas et
judicium.

Fidelia omnia mandata ejus, confirmata in saeculum saeculi; * facta in
veritate et aequitate.

Redemptionem misit populo suo, * mandavit in aeternum testamentum suum.

Sanctum et terribile nomen ejus: * initium sapientiae timor Domini.

Intellectus bonus omnibus facientibus eum: * laudatio ejus manet in
saeculum saeculi.

111 (112).

Beatus vir, qui timet Dominum: * in mandatis ejus volet nimis.

Potens in terra erit semen ejus: * generatio rectorum benedicetur.

Gloria et divitiae in domo ejus: * et justitia ejus manet in saeculum
saeculi.

Exortum est in tenebris lumen rectis: * misericors et miserator et
justus.

Jucundus homo, qui miseretur et commodat; disponet sermones suos in
judicio: * quia in aeternum non commovebitur.

In memoria aeterna erit justus: * ab auditione mala non timebit.

Paratum cor ejus sperare in Domino, confirmatum est cor ejus: * non
commovebitur, donec despiciat inimicos suos.

Dispersit, dedit pauperibus, justitia ejus ma<pb n="168"/>net in
saeculum saeculi: * cornu ejus exaltabitur in gloria.

Peccator videbit et irascetur, dentibus suis fremet et tabescet: *
desiderium peccatorum peribit.

112 (113).

Laudate pueri Dominum, * laudate nomen Domini.

Sit nomen Domini benedictum, * ex hoc nunc et usque in saeculum.

A solis ortu usque ad occasum * laudabile nomen Domini.

Excelsus super omnes gentes Dominus, * et super coelos gloria ejus.

Quis sicut Dominus Deus noster, qui in altis habitat, * et humilia
respicit in coelo et in terra?

Suscitans a terra inopem, * et de stercore erigens pauperem.

Ut collocet eum cum principibus, * cum principibus populi sui.

Qui habitare facit sterilem in domo * matrem filiorum laetantem.

113 (114 & 115).

In exitu Israël de Aegypto, * domus Jacob de populo barbaro:

Facta est Judaea sanctificatio ejus, * Israël potestas ejus.

Mare vidit et fugit; * Jordanis conversus est retrorsum.

Montes exultaverunt ut arietes * et colles sicut agni ovium.

Quid est tibi mare, quod fugisti * et tu Jordanis, quia conversus es
retrorsum?

Montes exultastis sicut arietes * et colles sicut agni ovium!

A facie Domini mota est terra, * a facie Dei Jacob.

Qui convertit petram in stagna aquarum, * et rupem in fontes aquarum.

<pb n="169"/>

Non nobis, Domine, non nobis, * sed nomini tuo da gloriam.

Super misericordia tua et veritate tua; * nequando dicant gentes: Ubi
est Deus eorum?

Deus autem noster in coelo: * omnia quaecumque voluit, fecit.

Simulacra gentium argentum et aurum, * opera manuum hominum.

Os habent et non loquentur; * oculos habent et non videbunt.

Aures habent et non audient; * nares habent et non odorabunt!

Manus habent et non palpapunt, pedes habent et non ambulabunt; * non
clamabunt in gutture suo.

Similes illis fiant, qui faciunt ea, * et omnes, qui confidunt in eis.

Domus Israël speravit in Domino: * adjutor eorum et protector eorum est.

Domus Aaron speravit in Domino: * adjutor eorum et protector eorum est.

Qui timent Dominum speraverunt in Domino: * adjutor eorum et protector
eorum est.

Dominus memor fuit nostri * et benedixit nobis.

Benedixit domui Israël, * benedixit domui Aaron.

Benedixit omnibus, qui timent Dominum, * pusillis cum majoribus.

Adjiciat Dominus super vos, * super vos et super filios vestros.

Benedicti vos a Domino, * qui fecit coelum et terram.

Coelum coeli Domino; * terram autem dedit filiis hominum.

Non mortui laudabunt te, Domine, * neque omnes, qui descendunt in
infernum.

Sed nos, qui vivimus, benedicimus Domino, * ex hoc nunc et usque in
saeculum.

<pb n="170"/>

B. Druhe nyšporne psalmy.

115 (116 b.).

Credidi, propter quod locutus sum: * ego autem humiliatus sum nimis.

Ego dixi in excessu meo: * omnis homo mendax.

Quid retribuam Domino, * pro omnibus, quae retribuit mihi?

Calicem salutaris accipiam, * et nomen Domini invocabo.

Vota mea Domino reddam coram omni populo ejus; * pretiosa in conspectu
Domini mors Sanctorum ejus.

O Domine, quia ego servus tuus; * ego servus tuus et filius ancillae
tuae.

Dirupisti vincula mea: * tibi sacrificabo hostiam laudis, et nomen
Domini invocabo.

Vota mea Domino reddam in conspectu omnis populi ejus, * in atriis domus
Domini, in medio tui Jerusalem.

116 (117).

Laudate Dominum omnesgentes: * laudate eum omnes populi.

Quoniam confirmata est super nos misericordia ejus, * et veritas Domini
manet in aeternum.

121 (122).

Laetatus sum in his, quae dicta sunt mihi: * in domum Domini ibimus.

Stantes erant pedes nostri * in atriis tuis Jerusalem.

Jerusalem, quae aedificatur ut civitas, * cujus participatio ejus in
idipsum.

Illuc enim ascenderunt tribus, tribus Domini; * testimonium <pb
n="171"/>Israël ad confitendum nomini Domini.

Quia illic sederunt sedes in judicio, * sedes super domum David.

Rogate quae ad pacem sunt Jerusalem: * et abundantia diligentibus te.

Fiat pax in virtute tua, * et abundantia in turribus tuis.

Propter fratres meos et proximos meos, * loquebar pacem de te.

Propter domum Domini Dei nostri * quaesivi bona tibi.

125 (126).

In convertendo Dominus captivitatem Sion, * facti sumus sicut consolati.

Tunc repletum est gaudio os nostrum, * et lingua nostra exultatione.

Tunc dicent inter gentes: * Magnificavit Dominus facere cum eis.

Magnificavit Dominus facere nobiscum: * facti sumus laetantes.

Converte, Domine, captivitatem nostram, * sicut torrens in Austro.

Qui seminant in lacrymis, * in exultatione metent.

Euntes ibant et flebant, * mittentes semina sua.

Venientes autem venient cum exultatione, * portantes manipulos suos.

126 (127).

Nisi Dominus aedificaverit domum, * in vanum laboraverunt, qui
aedificant eam.

Nisi Dominus custodierit civitatem, * frustra vigilat, qui custodit eam.

Vanum est vobis ante lucem surgere: * surgite, postquam sederitis, qui
manducatis panem doloris.

Cum dederit dilectis suis somnum: * ecce haereditas Domini filii, <pb
n="172"/>merces fructus ventris.

Sicut sagittae in manu potentis, * ita filii excussorum.

Beatus vir, qui implevit desiderium suum ex ipsis: * non confundetur,
cum loquetur inimicis suis in porta.

127 (128).

Beati omnes, qui timent Dominum, * qui ambulant in viis ejus.

Labores manuum tuarum quia manducabis; * beatus es, et bene tibi erit.

Uxor tua sicut vitis abundans * in lateribus domus tuae.

Filii tui sicut novellae olivarum * in circuitu mensae tuae.

Ecce sic benedicetur homo, * qui timet Dominum.

Benedicat tibi Dominus ex Sion: * et videas bona Jerusalem omnibus
diebus vitae tuae.

Et videas filios filiorum tuorum, * pacem super Israel.

131 (132).

Memento, Domine, David * et omnis mansuetudinis ejus.

Sicut juravit Domino, * votum vovit Deo Jacob:

Si introiero in tabernaculum domus meae; * si ascendero in lectum strati
mei;

Si dedero somnum oculis meis * et palpebris meis dormitationem;

Et requiem temporibus meis, donec inveniam locum Domino, * tabernaculum
Deo Jacob.

Ecce audivimus eam in Ephrata, * invenimus eam in campis silvae.

Introibimus in tabernaculum ejus: * adorabimus in loco, ubi steterunt
pedes ejus.

Surge, Domine, in re<pb n="173"/>quiem tuam, * tu et arca
sanctificationis tuae.

Sacerdotes tui induantur justitiam, * et Sancti tui exultent.

Propter David, servum tuum, * non avertas faciem Christi tui.

Juravit Dominus David veritatem, et non frustrabitur eam: * de fructu
ventris tui ponam super sedem tuam.

Si custodierint filii tui testamentum meum * et testimonia mea haec,
quae docebo eos;

Et filii eorum usque in saeculum * sedebunt super sedem tuam.

Quoniam elegit Dominus Sion, * elegit eam in habitationem sibi.

Haec requies mea in saeculum saeculi: * hic habitabo, quoniam elegi eam.

Viduam ejus benedicens benedicam, * pauperes ejus saturabo panibus;

Sacerdotes ejus induam salutari; * et Sancti ejus exultatione
exultabunt.

Illuc producam cornu David, * paravi lucernam Christo meo.

Inimicos ejus induam confusione; * super ipsum autem efflorebit
sanctificatio mea.

138 (139).

Domine, probasti me et cognovisti me; * tu cognovisti sessionem meam et
resurrectionem meam.

Intellexisti cogitationes meas de longe; * semitam meam et funiculum
meum investigasti.

Et omnes vias meas praevidisti: * quia non est sermo in lingua mea.

Ecce, Domine, tu cognovisti omnia, novissima et antiqua: * tu formasti
me, et posuisti super me manum tuam.

Mirabilis facta est scientia tua ex me: * <pb n="174"/>confortata est,
et non potero ad eam.

Quo ibo a spiritu tuo? * et quo a facie tua fugiam?

Si ascendero in coelum, tu illic es; * si descendero in infernum, ades.

Si sumpsero pennas meas diluculo, * et habitavero in extremis maris:

Etenim illuc manus tua deducet me: * et tenebit me dextera tua.

Et dixi: forsitan tenebrae conculcabunt me; * et nox illuminatio mea in
deliciis meis.

Quia tenebrae non obscurabuntur a te, et nox sicut dies illuminabitur: *
sicut tenebrae ejus, ita et lumen ejus.

Quia tu possedisti renes meos: * suscepisti me de utero matris meae.

Confitebor tibi, quia terribiliter magnificatus es: * mirabilia opera
tua, et anima mea cognoscit nimis.

Non est occultatum os meum a te, quod fecisti in occulto: * et
substantia mea in inferioribus terrae.

Imperfectum meum viderunt oculi tui, et in libro tuo omnes scribentur: *
dies formabuntur, et nemo in eis.

Mihi autem nimis honorificati sunt amici tui Deus: * nimis confortatus
est principatus eorum.

Dinumerabo eos, et super arenam multiplicabuntur: * exurrexi, et adhuc
sum tecum.

Si occideris, Deus, peccatores: * viri sanguinum, declinate a me.

Quia dicitis in cogitatione: * accipient in vanitate civitates tuas.

Nonne qui oderunt te, Domine oderam: * et super inimicos tuos
tabescebam?

Perfecto odio oderam illos: * et inimici facti sunt mihi.

Proba me, Deus, et scito cor meum: * in<pb n="175"/>terroga me, et
cognosce semitas meas.

Et vide, si via iniquitatis in me est: * et deduc me in via aeterna.

147 (147. b).

Lauda, Jerusalem, Dominum; * lauda Deum tuum, Sion.

Quomiam confortavit seras portarum tuarum; * benedixit filiis tuis in
te.

Qui posuit fines tuos pacem, * et adipe frumenti satiat te.

Qui emittit eloquium suum terrae: * velociter currit sermo ejus.

Qui dat nivem sicut lanam, * nebulam sicut cinerem spargit.

Mittit crystallum suam sicut buccellas: * ante faciem frigoris ejus quis
sustinebit?

Emittet verbum suum et liquefaciet ea: * flabit spiritus ejus, et fluent
aquae.

Qui annuntiat verbum suum Jacob, * justitias et judicia sua Israël.

Non fecit taliter omni nationi, * et judicia sua non manifestavit eis.

C. Z „Laudes“ po morwych.

50 (51).

Miserere mei Deus, * secundum magnam misericordiam tuam.

Et secundum multitudinem miserationum tuarum, * dele iniquitatem meam.

Amplius lava me ab iniquitate mea: * et a peccato meo munda me.

Quoniam iniquitatem meam ego cognosco: * et peccatum meum contra me est
semper.

Tibi soli peccavi, et malum coram te feci: * ut justificeris in
sermonibus tuis, et vincas, cum judicaris.

Ecce enim in iniqui<pb n="176"/>tatibus conceptus sum: * et in peccatis
concepit me mater mea.

Ecce enim veritatem dilexisti: * incerta et occulta sapientiae tuae
manifestasti mihi.

Asperges me hyssopo, et mundabor: * lavabis me, et super nivem
dealbabor.

Auditui meo dabis gaudium et laetitiam: * et exultabunt ossa humiliata.

Averte faciem tuam a peccatis meis: * et omnes iniquitates meas dele.

Cor mundum crea in me Deus: * et spiritum rectum innova in visceribus
meis.

Ne projicias me a facie tua: * et spiritum sanctum tuum ne auferas a me.

Redde mihi laetitiam salutaris tui: * et spiritu principali confirma me.

Docebo iniquos vias tuas: * et impii ad te convertentur.

Libera me de sanguinibus Deus, Deus salutis meae: * et exultabit lingua
mea justitiam tuam.

Domine, labia mea aperies: * et os meum annuntiabit laudem tuam.

Quoniam si voluisses sacrificium, dedissem utique: * holocaustis non
delectaberis.

Sacrificium Deo spiritus contribulatus: * cor contritum et humiliatum,
Deus, non despicies.

Benigne fac Domine in bona voluntate tua Sion: * ut aedificentur muri
Jerusalem.

Tunc acceptabis sacrificium justitiae, oblationes, et holocausta: * tunc
imponent super altare tuum vitulos.

Ćišćał L. A. Donnerhak w Budyšinje.

[1] ⁾ W spinkomaj stejacy ličbnik je tón, pod kotrymž ma so psalm we
přełožku (wot tučneho pismika spočinajo) pytać, přetož w tutym liči so
po hebrejskim wašnju. Łaćanska Vulgata je po LXX mjenujcy 9. a 10.
psalm, teho runja tež 114. a 115. do jeneho zjenoćiła, za to pak zasy
116. a 147. do dweju rozdźěliła. Duž je 10. we Vulgaće hižo 11. po
originalu, teho runja 116. hižo 117. atd.
